ตอนที่2. ระยะเวลาที่คู่ควร

1340 Words

ตอนที่2. ระยะเวลาที่คู่ควร "มิลล์จะทำแบบนี้ไม่ได้นะทำไมต้องยอมแม่ทุกอย่างอย่ามัวแต่คิดว่าต้องตอบแทนบุญคุณสิ เราต้องเลือกระหว่างความถูกต้อง กับการตอบแทนมันคนละเรื่องกันเลยนะ แบบนี้พี่ไม่เห็นด้วยนะ คนใช้อย่างนั้นเหรอมากเกินไปแล้ว" โตมรบ่นด้วยความโมโหเป็นอย่างมากกับสิ่งที่ลูกชายท่านเจ้าสัวกำลังทำในตอนนี้ "พี่โตอย่าคิดมากค่ะยังไงซะคุณภูผา เขาไม่ทำอะไรหนูหรอก แค่ทำตามที่เขาสั่ง จะไปยากอะไร เข้าบ้านเถอะค่ะเดี๋ยวจะถึงเวลาอาหารท่านเจ้าสัว ขืนพวกเราไปช้านั่นแหละจะโดนเล่นงาน" มิลล์ดันหลังโตมรให้เดินเข้าบ้าน โต๊ะอาหารที่มาพร้อมกันหมดรวมถึงภูผา บรรยากาศที่โต๊ะอาหารทำเอาทุกคนเคร่งเครียด เป็นอย่างมาก เว้นเสียแต่ภูผา ชายหนุ่มมองหน้าทุกคนก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น ระหว่างรอแม่บ้านเสิร์ฟอาหาร "ตกลงว่าไงครับคุณ...เอ่อ คุณป้า จะอยู่หรือจะไป ทางไหนสุขสบายกว่าก็เลือกทางนั้นสิครับ หากลูกหลานไม่ยอมถ้าเป็นคุณป้าได้ยิ่งดีนะครับ พ่อก็ได้ใช้งาน ลูกก็ได้ใช้งาน" ภูผายิงคำถามไปในทันที....แต่สายตาจับจ้องไปที่สองคนพี่น้องที่นั่งนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นตัวแทบจะไม่กระดิกเลยสักนิด ดีที่ว่าคนเป็นพ่อรีบห้ามเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงจะยาวกว่านี้อีกเป็นแน่ "เจ้าภูผายังไม่หยุดอีก" สุดใจเงียบเพราะรู้ดีว่าลูกกับหลานคงไม่ยอมแน่..และดูเหมือนว่าภูผาจะอ่านเรื่องนี้แบบเฉียบขาด ไม่รอช้าเขาเอ่ยขึ้นมาในทันที "งั้นผมถือว่าพวกคุณจะขนของออกไปจากบ้านแม่ผมนะครับ เมื่อไหร่ก็บอก จะให้ช่วยค่ารถ ค่าเดินทางก็ยินดีอันนี้ไม่ติดถือว่าเป็นการขอบคุณที่คิดได้" ภูผาพูดพลางชายตามองทุกคน เช่นเดียวกันกับท่านเจ้าสัวมองสุดใจ... "ขอโทษนะคะหนูไปเองค่ะ" มิลล์เอ่ยขึ้นมาทุกคนถึงกับมองหน้า "หนูจะเป็นคนรับใช้คุณภูผาเองค่ะ แค่6เดือนใช่ไหมคะ ถ้าแค่ 6 เดือนตามที่พูดล่ะก็หนูอยู่ได้ค่ะ ไม่เป็นไรเลยไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูทำได้ค่ะสบายมาก" มิลล์พูดเองเออเองทั้งหมด ทำเอาทุกคนถึงกับมองหน้ากันและได้แต่เงียบเจ้าสัวถึงกับหันมามอง แล้วอุทานขึ้นมา “หนูมิลล์” ท่านเจ้าสัวถึงกับร้องออกมาเสียงดังลั่น ภูผาหันมามองก่อนที่พูดออกมาอีกครั้ง “ตกลง 6 เดือน เธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่างห้ามขัดถ้าเธอทนได้ถึง6เดือนฉันจะยอมรับป้าเธอ แต่เมื่อไหร่ที่เธอทนไม่ได้ พวกเธอทุกคนต้องออกไป อ้อ อีกอย่างนะ คุณป้าผมลืมบอกไปว่าผมไม่ได้อยู่ที่บ้านนะเปิดเทอมผมอยู่คอนโด ฉะนั้นเด็กนี่ก็ตามไปด้วยนะ” ภูผาพูดจบก็ยักคิ้วให้กับสุดใจ และนั่นทำเอาโตมรถึงกับลุกขึ้นชี้หน้า... "จะให้มิลล์ไปอยู่กับนายสองต่อสองได้ไงภูผา ไม่เข้าท่าเลย มันสมควรที่ไหนชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง" ภูผาทำท่ายักไหล่. ”แล้วก่อนหน้าที่แม่กูจะตาย มันเข้าท่าเหรอที่แม่มึงมาอยู่กับพ่อกูสองต่อสอง” ภูผาตอบนิ่ง ๆ และมองไปที่ทุกคนอย่างช้า ๆ "อย่างที่บอกอยู่ได้ก็อยู่อยู่ไม่ได้ก็ไป"... "ตกลงค่ะหนูจะไป" ..มิลล์ตัดปัญหาพร้อมกับดึงโตมรให้นั่งลง เพราะเกรงว่าจะทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่น่าทานสักเท่าไหร่ ซึ่งจะว่าไปในตอนนี้มันก็ไม่ค่อยจะน่าทานแล้วเช่นกัน เจ้าสัวหันมาบอกกับทุกคน “อย่าเป็นห่วงเลย คอนโดเจ้าภูผากว้างขวางมีหลายห้อง อุปกรณ์ต่างๆ ก็ครบครันสบายใจได้ อีกอย่างอยู่มหาลัยเดียวกันจะได้ดูแลกันด้วย ลูกเองก็ดูแลน้องด้วยแล้วกัน” เจ้าสัวบอกกับลูกชายของท่านด้วยความใจเย็นเป็นที่สุด ภูผาไม่ตอบรับและไม่ปฎิเสธ...แต่ยังคงนั่งนิ่งมองดูทุกคนว่าจะทำยังไงกันต่อไป "เปิดเรียนพรุ่งนี้จะขนของไปตอนไหนก็เชิญ" ภูผาพูดพร้อมกับ ก้มหน้ากินข้าวมิลล์มองทุกคน... "ไม่เป็นไรหนูมิลล์เดี๋ยวลุงให้คนขับรถไปส่ง ที่คอนโดพี่เขาก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอกลูก" ท่านเจ้าสัวบอกกับมิลล์ ทั้งที่ปรายสายตามองมาที่ภูผา “..ป้าไปด้วยก็ได้...” "ไม่ต้อง!! ผมไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายที่คอนโด 5 โมงเย็นมารอที่รถได้เลย น่าจะพอมีเวลาคงไม่ต้องเก็บอะไรเยอะมั้ง ข้าวของ ตอนมาก็เห็นมีแค่กระเป๋าใบเดียวนี่นา" ภูผาพูดไปก็ตักอาหารเข้าไปในปาก โดยที่ไม่ได้สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกยังไง หลังจากกินข้าวเสร็จ มิลล์มาเก็บของ ป้าและโตมรเข้ามาในห้อง... "อยู่ได้ใช่ไหมลูก"...ป้าพูดพร้อมจับมือมิลล์แล้ววางกุญแจรถยนต์ให้ "อะไรกันคะป้ากุญแจรถนี่..." โตมรกุมมือที่ถือกุญแจรถที่อยู่ในมือมิลล์เอาไว้ “เอาไว้ขับไปมหาวิทยาลัยไงจะได้ไม่เหนื่อย วันไหนว่างพี่จะไปหาที่มหาลัยนะ” "ค่ะพี่...หนูจะอดทน ไม่ต้องเป็นห่วงอย่างมากก็เจอกันแค่เช้าเย็นไม่มีอะไรหรอก" "ป้าขอให้เป็นอย่างนั้นมีอะไรก็โทรมาบอกป้านะ" “...ค่ะ”.. เมื่อถึงเวลาโตมรยกกระเป๋าเพียงใบเดียวของมิลล์ขึ้นรถ ภูผามอง... "ล่ำรากันเสร็จรึยัง ขับตามมาก็แล้วกัน" ภูผาขับรถออกไป มิลล์รีบขับตาม กว่าจะถึงคอนโดก็เกือบใจหายใจคว่ำเพราะภูผาขับเร็วมาก ในห้อง...มิลล์ยืน เก้ ๆ กัง ๆ กลางห้อง...เพราะไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง จะไปไหนต่อ "นั่นห้องริมสุดว่างใช้ห้องนั้น" มิลล์มองตามแล้วหิ้วกระเป๋าเข้าไป ภูผาเดินตามไปที่ห้องแต่ยืนแค่หน้าประตู... "อย่าลืมนะว่าเธอต้องทำตามทุกอย่าง" “ค่ะไม่ลืม” มิลล์ตอบรับอย่างว่าง่ายและเป็นมิตรที่สุด "อีกเรื่อง ห้ามพาคนนอกมาที่นี่ ห้ามบอกใครว่าอยู่ที่นี่ ห้ามบอกใครว่ารู้จักกัน ห้ามเสนอหน้า ห้ามทุกอย่างเข้าใจไหม" “ค่ะ” " ห้ามเข้าห้องอื่นถ้าไม่ได้รับอนุญาต" “ค่ะ” "เธอพูดเป็นคำเดียวเหรอค่ะๆ" ภูผาเริ่มหงุดหงิด ที่มิลล์ไม่เอะอะโวยวายอะไรทั้งนั้น มิลล์หันมามอง. ."แล้วจะให้พูดว่าอะไรล่ะคะ ในเมื่อฉันต้องฟังคำสั่งคุณ.." "ดีงั้นมานี้ซิ.." ภูผากวักมือเรียกมิลล์หญิงสาวลุกขึ้นมา.. ภูผาผลักมิลล์ติดผนังห้องพร้อมกับเอามือกั้นไว้... "อยู่ให้ได้ล่ะอย่าหนีไปซะก่อน..เอาเบอร์โทรศัพท์มา" มิลล์รีบบอกเบอร์ จากนั้นภูผาจึงออกห้องไป...มิลล์รีบวิ่งตามไป... "เดี๋ยวคะ".. ."อะไร" ภูผาหันมาถาม "คือ..ฉันจะถามว่าคุณจะให้ฉันทำอะไรบ้างคะ?? ฉันจะได้แบ่งเวลาถูกค่ะ" " ทำอะไรดีล่ะ งานบ้าน หรือเรื่องอย่างว่า" "นี่คุณจะมากไปแล้วนะ" " มากอะไรทนไม่ได้ก็หนีไปสิ ไหนบอกทุกอย่างไงที่จะทำตาม งั้นเริ่มเลยไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน กวาดถูห้อง ซักผ้า แล้วไปซื้อของกินมาด้วย" ภูผาสั่งแล้วเดินเข้าห้องไปทันที มิลล์ถึงกับถอนหายใจ... "ฉันต้องอดทน 6เดือนแปบเดียวเพื่อป้าและพี่"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more