ตอนที่ 4 คำโกหก

1008 Words

เรื่อง วิศวะต้วร้ายพ่ายรักน้องใหม่ ตอนที่ 4 คำโกหก เขียนโดย นามปากกาแอดมินตัวกลม ภูผาดึงมิลล์ออกมา..สองคนต่างมองหน้ากันโดยที่ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมาสักนิด ."ปล่อยนะอย่ามาแตะฉันนายมันน่าขยะแขยง" มิลล์ทั้งสะบัดทั้งฝืนตัวเองไม่ให้ไปตามแรงดึงของเขา แต่เพราะตัวเธอเองที่เล็กกว่าและไหนเลยจะไปสู้แรงของผู้ชายได้ "แล้วไงเมื่อคืนจนถึงเช้าเธอก็เอากับฉันมันดีออก..." ภูผารีบพูดเรื่องเมื่อคืนทำเอามิลล์โกรธจัดยิ่งกว่าเดิม "นี่นายปล่อยนะฉันไปเอง" ภูผาปล่อยมือจากมิลล์ทำให้หญิงสาวเซจนล้ม... "อย่าคิดอ่อยไอ้ราม เธอไม่คู่ควรกับมันหรอกเพราะอะไรรู้ไหม เพราะเธอมันแค่ของริมทางเหมือนชื่อเธอไงมิลล์ที่หมายถึงนมที่ใครจะหยิบมาดูดมากินตอนไหนก็ได้ ถ้าพูดไม่ฟังไม่งั้นปล่อยคลิปแน่" ภูผาพูดจบแล้วเดินตามเพื่อนไป ทิ้งมิลล์ให้นั่งร้องไห้ มิลล์นึกถึงคำพูดของโตมรที่เคยบอกกับเธอเอาไว้ "ถ้าไม่ไหวบอกพี่ มันทำอะไรไม่ดีบอกพี่" " หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกมา... “ว่าไงมันทำอะไรรึเปล่าเมื่อวานไม่เห็นโทรมาเกิดอะไรขึ้น” สิ้นเสียงของพี่ชายมิลล์ถึงกับร้องสะอื้น... โตมรตกใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินเสียงสะอื้นของน้องสาว "เป็นอะไรมันทำอะไรบอกพี่มาพี่จะไปฆ่ามัน" มิลล์รีบปฎิเสธออกมา “เปล่าค่ะ น้องหกล้มเข้าถลอกฝ่ามือถลอก เจ็บมากเลยก็เลยอยากให้คุณหมอเป่าให้" มิลล์จำใจต้องโกหกทั้งน้ำตาเพราะเธอรู้ดีว่าหากพูดออกไปก็จะเกิดปัญหา "พยาบาลที่นี่มือหนักน้องเจ็บเลยโทรมาฟ้องพี่ ขอโทษนะคะที่ทำให้ตกใจ” โตมรรีบตอบกลับมา “ไม่เป็นไรพี่แค่เป็นห่วง” “พี่โตคะ หนูรักพี่กับป้านะคะ แค่นี้ก่อนนะ พอดีว่าหนูต้องรีบไปรับน้องค่ะเดี๋ยวไปช้ารุ่นพี่จะทำโทษเอาได้ค่ะ” มิลล์วางโทรศัพท์ทั้งที่น้ำตาอาบหน้า แล้วค่อยๆ ลุกไปทำแผล กว่าจะกลับมาถึงรุ่นพี่ประชุมก็นานพอสมควร สร้อยรีบลุกไปพยุง. ."เป็นไงบ้างแก".. "อืมดีขึ้นล่ะ" "เย็นนี้รุ่นพี่ชวนไปกินเลี้ยงทุกคนเลยแก..." "ที่ไหน??" " ผับของครอบครัวพี่เดย์...ที่สำคัญต้องไปให้ได้ด้วย" ม้าหินอ่อนโต๊ะประจำ...รามตำหนิภูผาที่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ แถมพูดจากับรุ่นน้องไม่ดี "แล้วยังไงมึงเห็นรุ่นน้องดีกว่าเพื่อน_??" ภูผาถามราม " ไม่ใช่กูแค่สงสัยน้องล้มก็เจ็บตัวแล้วมึงยังไปว่าเขาอ่อยอีกกูขอนะคนนี้กูชอบว่ะอยากจริงจังด้วย" รามพูดออกมาตรงๆ ภูผาเงียบ รามเป็นเพื่อนของภูผาและเดย์แต่นิสัยไม่เหมือนกันสักนิดภูผาและเดย์แบดบอยส่วนรามนั้นเรียกได้ว่าดีสุดๆ แต่ทั้งสามก็รักกันมากๆ เรียกว่าแทบจะตายแทนกันได้ที่เดียว ทั้งสองส่งสายตาแข็งกร้าวใส่กัน สร้อยยื่นซองจดหมายให้มิลล์ "อะไรอ่ะ" มิลล์ถามพร้อมกับยื่นมือไปรับมาเปิด... "คำใบที่ต้องตามหาพี่รหัสอ่ะแกเมื่อกี้จับฉลากกันมันเหลืออันสุดท้ายพี่รามเลยให้เป็นของแก" สร้อยรีบบอกกับมิลล์เพราะเกรงว่าเพื่อนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นพี่ทำอยู่มิลล์เปิดดู ทะเบียนรถ 1499 กระดาษคำใบ้ถึงกับร่วงลงพื้น สร้อยรีบเก็บ "แกเดินไหวมั้ยไปตามหารุ่นพี่กันเหอะ" สร้อยบอกเพื่อน มิลล์หันมาถาม.. "แล้วของเธอเป็นใคร?? ตามรึยังเราเปลี่ยนกันไหมแก" " อ๋อ.ฉันได้ของพี่นิชา คนสวยอ่ะแก แกไปเหอะค่อยๆ หา เขาให้หาใครหามันอ่ะ" มิลล์หยิบกระดาษจากในมือเพื่อน แล้วเดินกระเผลกๆ ไปหากลุ่มภูผา..เดย์ที่เห็นมิลล์รีบชี้ให้เพื่อนดู นิชาเอ่ยขึ้นมาลอยๆ “ถือกระดาษมาด้วยใครนะจะเป็นพี่รหัสของน้อง รามรึเปล่านะ” เดย์หันมาตอบบ้าง “เหลือไอ้ราม กับไอ้ภูผาที่น้องรหัสยังไม่มา มาลุ้นกันเถอะ” ภูผาและรามต่างเงียบ.. "เออจริงสิไอ้ภูผาน้ำองุ่นผสมยานั่นมึงใช้ไปรึยัง" เดย์เอ่ยถามแต่ก็พอทำให้คนที่เดินเข้ามาได้ยินอย่างชัด... "เออใช้เมื่อคืน อย่างมันล่อทั้งคืนยันเช้า..." มิลล์ที่เดินกระเผลกเข้ามา วางกระดาษเลขทะเบียนรถวางกลางโต๊ะ... “เฮ้ยน้องรหัสของไอ้ภูผา” เดย์ถึงกับขำ ภูผาทำหน้าหงุดหงิด ส่วนรามนั้นรีบชวนมิลล์นั่ง รามหันมาคุยด้วย “นั่งก่อนสิ ไหวไหม” มิลล์ยิ้มแล้วตอบราม “ขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ” นิชาตั้งคำถามกับมิลล์ “ไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอน้อง ในเมื่อเป็นน้องรหัส” "สวัสดีค่ะรุ่นพี่ หนูชื่อมิลล์ค่ะ ขอตัวนะคะ" มิลล์พูดจบจะหันไป เดย์เอ่ยขึ้น "เออน้องมิลล์เย็นนี้ไปให้ได้นะพี่รหัสจะไปรอน้องๆ หน้าผับต้องเข้าพร้อมกันนะ" แต่ไม่มีคำตอบที่ออกมาจากปากของหญิงสาวสักคำมิลล์ไม่ตอบแล้วเดินออกไป รามรีบวิ่งตามไป "พี่เดินไปส่งนะ" รามรีบเสนอตัวที่จะเดินไปส่งรุ่นน้องที่คณะทันที และมิลล์ก็ไม่ปฎิเสธ นั่นแสดงว่าเธอกำลังขัดคำสั่งของภูผา "ขอบคุณค่ะ" มิลล์ตอบแค่นั้นเองแล้วเดินไปโดยที่มีรามตามมาติด “

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more