เช้าวันต่อมา เมื่อกินข้าวกินปลาเสร็จทุกคนก็เริ่มทยอยขึ้นรถเตรียมตัวกลับ ปลายทางคือมหาวิทยาลัย
สถานการณ์ตึงเครียดตลอดทางเพราะไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือพูดคุยเพราะเกรงใจนิชา ภูผา และ ราม นิชาก็ได้แต่มองภูผาที่ดูแลมิลล์ไม่วางตา เธอรู้สึกชิงชังมิลล์เป็นอย่างมาก ถ้าไม่มีมิลล์สักคน คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นอาจจะเป็นเธอก็ได้
เมื่อรถมาถึงมหาลัยทุกคนต่างลงรถด้วยความว่องไวเพราะนั่งรถมานาน มิลล์ที่ลงมาจากรถเมื่อเห็นโตมรที่ยืนกอดอกพิงประตูรถก็รีบวิ่งไปหาด้วยความดีใจ สองพี่่น้องต่า่งก็จับมือกันไว้แน่น และส่งยิ้มให้กัน
"พี่มารับกลับบ้าน พรุ่งนี้วันอาทิตย์นี่ไ ปหาแม่พี่กัน" โตมรบอกกับมิลล์เพราะเขารู้ดีว่าวันหยุดคงไม่มีอะไรให้ทำอีกแน่ที่มหาลัย เพราะกิจกรรมรับน้องก็เพิ่งจะกลับมากันนั่นเอง
“ได้ค่ะ ไปกันเลยงั้น” มิลล์ยิ้มออกมาทันทีที่เห็นหน้าพี่ แต่ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์สักเท่าไหร่ เมื่อเห็นทั้งส
