Hayatım boyunca verdiğim her kararın sorumluluğunu ve getireceği şeyleri düşünerek hareket etmiştim.Ama şimdi görüyordum ki Boran'ı deli etme kararım ters tepmişti.Yani ben yine bir şekilde sıyrılacağımı düşünmüştüm ama tepemde bana bakan simsiyah gözler bunun tam tersini söylüyordu.
Burnundan verdiği keskin nefesler yüzüme dökülüyor,kendini sıktığı için alnında ki damarlar nabız gibi atıyordu.
Ne demişti?
'Feriştahı gelse bu sefer seni elimden alamaz küçük!'
Yani kimse bu Feriştah gelseydi bir,en azından şansımızı denerdik.Yoksa bu gece imkanı yok Boran'dan kaçamazdım.Ona çoktan kapılmış bedenime lanet ederek son bir gayret konuştum.
"Olmaz!"
Burnundan verdiği bıçak kadar keskin nefesle güldü.
"Neden?"
Evet.Neden?
"Iıı... şey...olmaz çünkü...Tırşik burada!"
dedim çok mantıklı bi
