Iba ang araw na ito para kay Laureta. Tila sumobtra 'ata asa liwanag ang mata niya ngayon, dahil kung anu-ano ang nakikita nito na dati naman ay hindi niya napapansin. She begun to appreciate small things again. Katulad nalang ng araw na araw-araw niya namang nakikita. Nangingibabaw ang ganda at liwanag nito, tulad ng ngiti niyang agaw pansin.
"Baka malusaw naman ako," wika niya ng mapansin ang pasulyap-sulyap na si Huge. Kasalukuyan siyang nagmamaneho. Minsan ay diretso sa daan ang mata, pero madalas ay kay Laureta. He can't help it. He can't help but to stare on this lovely creature beside him, smiling from ear to ear. It was so gentle. And that smile makes her even more beautiful than she already is.
Sino ba naman ang hindi mapapalingon sa kan'ya sa uri ng ngiti na mayroon siya ngayon
