Alas tres pa lang ng madaling araw, pero gising na ang diwa ni Laureta. Ayaw niya lang imulat ang mata, dahil paniguradong hindi na talaga siya makakabalik sa pag-tulog.
Mahirap talagang makuha ni Laureta ang tulog niya. Kung makakatulog man siya, saglit lang kasi bigla rin itong naalimpungatan at nagigising bigla-bigla. Tuwing umaga tuloy antok na antok siya.
Kung sa umaga nakakayanan niyang maging malakas, ibang usapan na sa t'wing sasapit ang gabi. Parang tinataksil siya nito dahil kahit anong pigil at kontrol, hindi niya magawa. Bigla na lang siyang malulungkot, mag-ooverthink, at umiiyak out of nowhere.
"Maganda kong mata, please cooperate. Inaantok na ako," usap niya sa sarili.
Hindi ito mapakali, at mapirmi sa isang p'westo lang. Baliktad ito nang baliktad, at lahat na rin 'ata
