“Mabuti naman nandito ka na. Kanina kapa ina-antay ng boyfriend mo.” Nakangising sabi ni Mon sa akin nang makarating na ako dito sa hospital. Mabuti na lamang at wala sila Mom at Dad kaya hindi ko na kailangan na magdahilan pang pumunta dito.
Pagbukas niya ng pinto ay kaagad akong pumasok sa loob. Nakasanda siya sa headboard ng kama at parang inaantay talaga ang pagdating ko. Dahil nang makita niya ako ay ngumiti agad siya.
“Mabuti naman dumating ka na.”
Lumapit ako sa kanya ta derecho sa dala kong paper bag ang mga mata niya.
“Bakit ako pa ang pinagdala mo ng lunch? Pwede ka namang mag-utos ng iba kung ayaw mo ng pagkain dito.” Seryosong sabi ko sa kanya.
“Dahilan ko lang yun pero gusto talaga kitang makita at syempre gusto ko rin na matikman ang luto mo.”
May pag kindat pa si
