March 15.
Yung araw na binilang nila ng dalawang taon.
4:00 AM. Gising na si Yuna.
Hindi sa alarm. Sa kaba.
"Anak, kumain ka muna" sabi ni Mama. Nakaupo na sa wheelchair. Naka-ayos na yung buhok.
"Hindi ako makakain Ma" sabi ni Yuna. Kinakabahan.
"Kailangan. Para may lakas ka" sabi ni Mama. Sinubuan siya.
Sa kabilang kwarto, si Lola. Umiiyak na.
"Apo ko ikakasal na" sabi ni Lola.
"Lola, wag ka umiyak. Masisira makeup ko" sabi ni Yuna. Pero umiiyak din siya.
7:00 AM. Dumating si Bea. May dalang gown.
"Yuna! Oras na!" sigaw ni Bea.
Sinukat ni Yuna yung gown. Yung 6k na rental. Simple lang. A-line. White.
Pag suot niya, tumahimik lahat.
"Anak" bulong ni Mama.
"Maganda?" tanong ni Yuna. Nanginginig yung boses.
"Maganda. Kamukha mo ko nung kabataan ko" sabi ni Mama. Um
