Yuna Benitez

First year as RN

Isang buwan matapos ang oath taking, nasa Ward 5 na si Yuna.

Registered Nurse na siya. May ID. May sahod. May pasyente.

First day. 7am to 3pm.

Nakatayo siya sa harap ng salamin. Suot yung uniform na may name plate.

*YUNA BENITEZ, RN*

Huminga siya ng malalim.

Yuna sa isip: "Pangarap ko to. Natupad na."

Pagpasok sa ward, sinalubong siya ni Head Nurse Santos.

"Benitez. Ikaw sa Bed 1 to 8. Si Delacruz sa Bed 9 to 16" sabi ni Head Nurse Santos.

"Yes, Ma'am" sagot ni Yuna.

Lumingon siya. Nandun si Miguel. Nakauniform din.

"Good morning, RN Yuna" bati ni Miguel.

"Good morning din, RN Miguel" ganti ni Yuna.

Ngumiti sila. Kinakabahan pero masaya.

Unang pasyente niya si Aling Rosa. 65 years old. May diabetes.

"Good morning po, Aling Rosa. Ako po si Nurse Yuna. Ako po mag-aalaga sa inyo ngayon" bati ni Yuna.

"Ang bata mo pa anak. Kaya mo ba?" tanong ni Aling Rosa.

"Opo. Tuturuan niyo po ko kung may mali ako ha?" sabi ni Yuna.

"Sige. Mabait ka" sagot ni Aling Rosa.

Buong umaga, takbo si Yuna. Vital signs. Gamot. Charting.

Tanghali. Break time.

Sa pantry sila nagkita ni Miguel.

"Kumusta first day?" tanong ni Miguel.

"Nakakalula. Ikaw?" sagot ni Yuna.

"Pareho. Pero mas magaan kasi magkasama tayo" sabi ni Miguel.

"Oo nga" sagot ni Yuna.

Isang linggo ang lumipas. Sanay na si Yuna.

Pero dumating yung gabi na hindi niya makakalimutan.

Friday. Night duty. 7pm to 7am.

Siya at si Miguel lang ang bagong RN.

11pm. Biglang nagcode yung pasyente sa Bed 4. Si Lolo Eddie.

Alarm. Takbo.

"Code blue!" sigaw ni Head Nurse Santos.

"Lolo Eddie!" sigaw ni Yuna.

"Yuna, CPR!" utos ni Miguel.

Nag CPR si Yuna. Pawis. Pagod.

"Lolo, lumaban ka!" sigaw ni Yuna.

30 minuto. Walang nangyari.

"Time of death 11:42pm" anunsyo ng doktor.

Umupo si Yuna sa sahig. Umiiyak.

"Yuna. Tama na. Ginawa mo lahat" sabi ni Miguel.

"Kanina humihingi pa siya ng tubig sakin" sabi ni Yuna habang umiiyak.

"Alam ko. Masakit. Pero ganyan talaga" sabi ni Miguel.

Yumakap si Miguel kay Yuna. Sa gitna ng ward. Walang pakialam.

"Nandito lang ako" sabi ni Miguel.

Pag-uwi, hindi siya nakatulog.

"Anak, okay ka lang?" tanong ni Mama.

"Ma, may namatay po" sagot ni Yuna.

"Normal yan sa trabaho mo. Pero tandaan mo, hindi mo siya pinabayaan" sabi ni Mama.

"Opo" sagot ni Yuna.

Sumunod na mga linggo, mas naging matatag si Yuna.

Mas malapit sila ni Miguel. Sabay pasok. Sabay uwi. Sabay kain.

Isang gabi, nag-overtime sila.

"Hatid na kita" sabi ni Miguel.

"Sige. Salamat" sagot ni Yuna.

Sa jeep. Tahimik.

"Yuna..." tawag ni Miguel.

"Oo?" sagot ni Yuna.

"Pwede ba kitang ligawan? Officially?" tanong ni Miguel.

Namula si Yuna.

"Miguel... pumayag na ko sayo nung board exam" sabi ni Yuna.

"Iba to. Gusto kong seryoso. Gusto kong pakilala kita kina Mama at Papa" paliwanag ni Miguel.

"...Sige. Oo" sagot ni Yuna.

Ngumiti si Miguel. Hinawakan niya yung kamay ni Yuna.

Next day. Nagkwento si Yuna kay Bea.

"Weeeh! Finally! Ilang taon din kayong nagplastikan!" sigaw ni Bea.

"Hindi kami nagplastikan!" depensa ni Yuna.

"Oo na. Happy ako para sayo" sabi ni Bea.

Isang buwan ang lumipas. Maayos lahat.

Hanggang sa dumating yung twist.

Monday. May bagong pasyente.

Pagtingin ni Yuna sa chart, nanlamig siya.

Name: Lorna Benitez.

Age: 48.

Diagnosis: Breast Cancer Stage 3.

"Ma?" gulat na sabi ni Yuna.

Tumingin siya sa bed. Si Mama.

"Ma! Anong ginagawa mo dito?" tanong ni Yuna.

"Anak..." sabi ni Mama.

Lumapit si Lola. Umiiyak.

"Anak, dalawang buwan na namin tinatago sayo. Ayaw namin istorbohin ka sa trabaho" sabi ni Lola.

"Bakit hindi niyo sinabi sakin?" tanong ni Yuna.

"Kasi kakasimula mo pa lang. Gusto naming maging proud ka muna" paliwanag ni Mama.

Gumuho si Yuna.

"Ma... bakit?" tanong ni Yuna.

"Anak, magpapagamot ako. Pangako mo sakin dati diba? Magiging nurse ka para alagaan mo ko?" sabi ni Mama.

Niyakap ni Yuna si Mama.

"Ma, gagaling ka. Pangako. Ako mag-aalaga sayo" pangako ni Yuna.

Lumabas si Yuna. Umiiyak.

Lapit si Miguel.

"Yuna, anong nangyari?" tanong ni Miguel.

"Si Mama... may cancer" iyak ni Yuna.

Napayakap si Miguel kay Yuna.

"Nandito lang ako. Hindi kita iiwan" sabi ni Miguel.

Kinabukasan, kinausap ni Yuna si Head Nurse.

"Ma'am, pwede po ba sa ward ni Mama ako ma-assign?" pakiusap ni Yuna.

"Benitez, hindi pwede. Magiging emotional ka" sabi ni Head Nurse Santos.

"Ma'am, kaya ko. Nurse ako. Anak din ako" sabi ni Yuna.

"Sige. Pero pag hindi mo kaya, sabihin mo sakin" sabi ni Head Nurse Santos.

Lumipat si Yuna sa ward ni Mama.

Araw-araw, siya nag-iinject. Siya nagbibigay ng gamot. Siya naglilinis.

"Anak, pagod ka na ba?" tanong ni Mama.

"Hindi po, Ma. Kaya ko" sagot ni Yuna.

"Proud ako sayo. Ang galing galing mong nurse" sabi ni Mama.

"Dahil sayo yan, Ma" sagot ni Yuna.

Si Miguel, araw-araw din bumibisita. Nagdadala ng pagkain.

"Tita, kumain po kayo" sabi ni Miguel.

"Salamat anak. Mabait ka. Alagaan mo si Yuna ha?" sabi ni Mama.

Namula si Miguel.

"Opo, Tita. Pangako" sagot ni Miguel.

Isang gabi. Nag-collapse si Mama.

Code blue ulit.

"Ma! Ma! Gising!" sigaw ni Yuna.

Nag CPR si Yuna.

"Ma, wag mo ko iwan!" iyak ni Yuna.

"Yuna, tama na. Hayaan mo yung doktor" sabi ni Miguel.

"We got her back. Stable na" sabi ng doktor.

Napahagulgol si Yuna.

"Kaya yan. Lalaban yan. Tulad mo" sabi ni Miguel.

Dalawang buwan ang lumipas. Chemotherapy.

Nalagas buhok ni Mama. Nangayayat. Pero lumalaban.

"Anak, pag gumaling ako, gusto kong makita yung kasal mo" sabi ni Mama.

"Ma..." sabi ni Yuna.

"Kay Miguel? Mabait yun" sabi ni Mama.

Ngumiti si Yuna.

"Oo, Ma. Pag gumaling ka" sagot ni Yuna.

December. Christmas.

Nasa hospital pa rin si Mama.

Nagdekorasyon si Yuna at Miguel ng maliit na Christmas tree sa ward.

"Tita, Merry Christmas" bati ni Miguel.

"Merry Christmas mga anak" sagot ni Mama.

"Ma, gift ko sayo" sabi ni Yuna.

Inabot ni Yuna yung maliit na kahon. Loob nun, rosary.

"Salamat anak" sabi ni Mama.

New Year. Lumabas na si Mama. Pero kailangan pa rin ng maintenance.

Sa bahay, si Yuna pa rin nag-aalaga.

Pagkatapos ng duty, derecho sa bahay. Magluluto. Magpapainom ng gamot.

Pagod. Pero hindi nagrereklamo.

Isang gabi. Pagod na pagod si Yuna.

Naupo siya sa tabi ni Mama.

"Ma, pagod na ko" sabi ni Yuna.

"Anak, pahinga ka" sabi ni Mama.

"Natakatakot ako, Ma. Paano kung..." sabi ni Yuna.

"Shhh. Hindi. Lalaban tayo" sabi ni Mama.

Hinawakan ni Mama yung kamay ni Yuna.

"Salamat anak. Dahil sayo, lumalaban ako" sabi ni Mama.

March. Follow up check up.

"Maganda yung result ni Mrs. Benitez. Nagre-respond siya sa gamot" sabi ng doktor.

Umiyak si Yuna.

"Totoo po, Doc?" tanong ni Yuna.

"Oo. Tuloy lang natin" sagot ng doktor.

Paglabas, niyakap ni Yuna si Miguel.

"Miguel, gumagaling si Mama" sabi ni Yuna.

"Sabi ko sayo. Lalaban yan" sabi ni Miguel.

June. 1 year na si Yuna sa trabaho.

Promotion. Charge Nurse na siya.

"Benitez, deserve mo to. Dahil matatag ka" sabi ni Head Nurse Santos.

"Salamat po, Ma'am" sagot ni Yuna.

Gabi na. Nasa rooftop sila ni Miguel.

"Yuna" tawag ni Miguel.

"Oo?" sagot ni Yuna.

"1 year na tayo" sabi ni Miguel.

"Oo nga" sagot ni Yuna.

"Yuna, mahal kita. Mahal ko si Mama mo. Mahal ko yung pamilya mo" sabi ni Miguel.

Lumuhod si Miguel. May dalang maliit na kahon.

"Yuna Benitez, RN. Will you marry me?" tanong ni Miguel.

Natigilan si Yuna.

"Miguel..." sabi ni Yuna.

"Hindi kita minamadali. Pero gusto kong malaman mo na ikaw yung gusto kong makasama habang buhay" sabi ni Miguel.

"...Oo. Oo, Miguel" sagot ni Yuna.

Isinuot ni Miguel yung singsing. Yakap. Halik sa noo.

"Salamat sa pagtitiwala" sabi ni Miguel.

Umuwi si Yuna. Sinabi kay Mama at Lola.

"Talaga?" gulat na tanong ni Mama.

"Opo, Ma" sagot ni Yuna.

"Iiyak ako. Masaya ako para sayo anak" iyak ni Mama.

"Aba! Kailan kasal?" tanong ni Lola.

"Next year pa po, Lola. Pag medyo okay na si Mama" sagot ni Yuna.

"Sige. Magpapagaling ako para makasayaw ako sa kasal mo" pangako ni Mama.

Gabi na. Binuksan ni Yuna yung notebook niya. Huling sulat.

"Para kay Mama na lumalaban. Para kay Lola. Para kay Miguel na hindi ako binitawan. Para sa pangarap na natupad at sa pangarap na malapit na."

Isinara niya.

Yuna sa isip: "First Year as RN. Pinaka mabigat. Pinaka masakit. Pero dito ko nahanap yung lakas ko. At yung taong makakasama ko habang buhay."

At natulog siya. Pagod. Pero panatag.