Chapter 52
Aliyah Veda Gonzales
HINDI ko namalayan na nakayuko na pala ako habang naglalakad sa likod ni Johan. Parang bigla akong lumiit.
Parang lahat ng sinabi niya kanina, lahat ng tingin niya sa babae, lahat nang ’yon parang bumigat sa balikat ko na hindi ko alam paano bubuhatin. Bakit ganoon na lang ang tinginan at ngitian nila?
Pero tuloy lang ako. Ayoko nang may ibang tao pang makakita ng mukha ko ngayon. Nakarating kami sa sasakyan nang hindi man lang niya ako tinitingnan. He opened the door, not so gently, not in a hurry either, just… mechanical. Parang obligasyon lang.
“Get in," sabi niya.
No softness. Kahit warmth. No trace ng lalaking umaangkin sa aking gabi–gabi, sa tuwing gagalawin niya ako napakaamo niya.
Umupo ako. Tahimik. Hindi ko alam kung saan ako titingin.
Sa d
