ก๊อก แก๊ก
เสียงเหมือนใครกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงโซนครัวปลุกให้ฉันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อคืนหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ จำได้เพียงว่าพี่เกียร์นั่งเฝ้าอยู่ด้านข้างเตียง
หวังว่าตื่นเช้ามาพี่เกียร์จะกลับไปแล้วนะ ไม่ใช่ว่าฉันเกลียดเขาจนไม่อยากเจอหรอกนะแต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ทุกครั้งที่ฉันมองหน้าพี่เกียร์ก็เหมือนมีความรู้สึกแปลก ๆ บางอย่างเกิดขึ้น ไม่รู้เรียกว่าเขินหรือประหม่าได้รึเปล่า
ไม่สิพาข้าว เธอจะไปมีความรู้สึกแบบนั้นกับพี่เกียร์ได้อย่างไรกัน
“เป็นอะไร ปวดหัวเหรอ”
ฉันที่กำลังส่ายหัวกับตัวเองอยู่หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง พี่เกียร์ที่กำลังถือถ้วยข้าวต้มตรงเข้ามาหาฉัน เขาวางข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วเอื้อมมือมาแตะหน้าผากฉัน
“0-0” ฝ่ามือหนาดึงออกจากหน้าผากของฉัน แต่เจ้าของฝ่ามือยังไม่ขยับออก
เขาก้มลงมองหน้าฉันพลางขมวดคิ้ว “ตัวก็ไม่ร้อน ทำไมหน้าแดง”
ริมฝีปากของฉันเม้มเข
