ตอนที่5
1344 Words
ตอนที่ 5
กริ๊ง กริ๊ง
พาข้าวเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นอังอังเลยกดรับ
“ว่าไงคะเพื่อน”
“หายไปเลยนะย่ะ พี่มีนไปส่งแกเป็นไงบ้าง”
อังอังขยับหน้าเข้ามาหากล้องจนแทบจะทะลุจอออกมานอกโทรศัพท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เฮ้ย ดีมั้ง” พาข้าวถอนหายใจพลางหยิบที่คาดผมมาคาดเพื่อที่จะทาครีมบำรุงลงบนหน้า
“ทำไมอะ เกิดอะไรขึ้น?”
พาข้าววางครีมลงแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด
“สรุปคือพี่พีทเจอพี่หมอมีนตอนไปส่งแกที่บ้านหรอ”
“อือ ฉันว่าจะไปขอโทษพี่หมอมีนพรุ่งนี้” พาข้าวตอบในขณะที่กำลังจัดแผ่นมาร์กบนหน้าให้เข้าที่
“มีอีกเรื่องที่ฉันโคตรจะซวยเลย”
“เรื่องอะไรมันจะหนักกว่าพี่ชายแกไล่พี่หมอมีนอีกวะ”
พาข้าวหันมองเพื่อน ตบโต๊ะดังปังเมื่อเจอคำถามแบบนี้เพราะอีกเรื่องที่เธอเจอ คือการที่เธอได้เจอกับบุคคลที่ไม่อยากเจออีกครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจ
นั่นถือเป็นความซวยแบบโคตรซวยสำหรับเธอ
“แกจำผู้ชายที่ฉันเล่าให้ฟังว่านิสัยไม่ดี ปัดเค้กฉันลงพื้นได้มะ”
“อือจำได้ คนที่แกบอกว่าหล่อใช่ปะ”
“ฉันนี่นะบอกว่าหล่อ ไม่ม้าง” พาข้าวตาโต ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พร้อมทั้งถามด้วยเสียงสูง
“ย่ะ แกนั่นแหละบอก ทำไมแกเจอเขาอีกหรอ”
พาข้าวพยักหน้า แล้วถอนหายใจออกมา
“ใช่ เจอที่ร้านตอนที่พี่พีทมาส่งนั่นแหละ”
อังอังหรี่ตามองหน้าเพื่อนสาว “หรือว่าเขาตามแกมาวะพาข้าว”
“บ้าหรอ เขาจะตามฉันมาทำไม”
พาข้าวรีบปฏิเสธเสียงสูง ผู้ชายคนนั้นทำท่าเหมือนรังเกียจเธอเสียขนาดนั้น มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องมาตามเธอด้วย
เขาแค่บังเอิญผ่านมาเท่านั้นแหละ
“เสียงสูงทำไม” อังอังหรี่ตามองเพื่อน
“อย่ามาหาเรื่องกันสิ แค่แน่แหละจะรีบนอนล่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”
“เออๆ เจอกันพรุ่งนี้ที่มหาวิทยาลัย”
หลังจากวางสายตาจากอังอัง พาข้าวจึงเดินไปยังห้องน้ำเพื่อดึงมาร์กหน้าออก และทันทีที่แผ่นมาร์กหลุดออกจากหน้า เธอถึงกับต้องตาโต *0*
ทำไมหน้าเธอถึงได้แดงแจ๋ขนาดนี้
เธอแพ้มาร์กอย่างนั้นหรอแต่มาร์กนี่ เธอก็ใช้เป็นประจำนี่นา จะแพ้ได้อย่างไรกัน
“หรือว่าเราเขิน…” พาข้าวมองหน้าตัวเองในกระจกพลางนึกถึงคำพูดของเพื่อนก่อนจะส่ายหน้าสลัดความคิดนั้นออกจากหัว
“ไม่มีทาง แกจะไปเขินคนใจร้ายแบบนั้นได้ยังไงพาข้าว…สงสัยจะง่วงจนเบลอ ไปนอนดีกว่า”
—————
ร้าน Sissy
ยิ่งดึก แสงสีเสียงในร้านSissy ยิ่งมีการเพิ่มระดับมากขึ้น เรียกได้ว่าภายในร้านนั้นมืดเสียจนชายหญิงบางคู่ ถึงขั้นนัวเนียกันได้แบบเนื้อแบบเนื้อ
“อื้อ ใจเย็นก่อนสิคะ”
มือหนาตะปบลงบนเต้าอวบอิ่มที่โผล่พ้นชุดเดรสออกมาก่อนจะออกแรงขยำมัน ไม่กลัวว่าจะช้ำเลยสักนิด เจ้าของเต้าอวบอิ่มดันไหล่หนาออกห่างจากตัวเมื่อเขาเริ่มลุกหน้าขึ้น และรุนแรงขึ้น
“กีวี่เจ็บค่ะ”
ริมฝีปากสวยยกยิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจคำว่าเจ็บจากปากของเธอ แถมยังเลื่อนมือลงไปด้านล่างก่อนจะดึงแพนตี้เธอออก แรงจนมันขาดติดมือเขามา
“ว๊าย ขาดหมดแล้วค่ะ”
“หึหึ เธอไม่ได้ขาดแค่กางเกงในแน่”
นิ้วเรียวสอดเข้าไปด้านในช่องทางแคบพร้อมกันสามนิ้วอย่างไม่ปราณีช่องทางคับแคบนั้นสักนิด เขากดไหล่ของเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะกระแทกนิ้วเข้าไปในจังหวะที่รัวเร็วแข่งกับเสียงดนตรี
“อ๊ะ พี่คะ เบาให้กี่วี่หน่อย”
“พูดมากจังวะ” ร่างสูงสบถก่อนจะหันไปหยิบแพนตี้ที่ขาดวิ่นมายัดเข้าไปในปากเธอ
เขามองใบหน้าสวยที่กำลังร้องออกมาเสียงอู้อี้แล้วหัวเราะในลำคอ
“หึหึ ยั่วฉันไม่ใช่หรอ”
“อื้อ อื้อ”
“ฉันก็สนองความร่านของเธอให้แล้วไง”
“ไอ้มีนจับนั่งนี่หันมาอม**กูด้วย”
เนื่องจากโซนนี้เป็นโซนวีไอพี จึงไม่มีใครเข้ามายุ่งวุ่นวาย การระเริงรักในโซนนี้จึงเป็นเรื่องปกติของแขก แต่สำหรับโต๊ะของเกียร์นั้นแตกต่าง เขาไม่คิดจะมีอะไรกับผู้หญิงในที่แบบนี้
“สาวที่นี่ใจถึงชิบหาย” บิวเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ เขามองไปรอบโต๊ะพลางขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเกียร์นั่งอยู่คนเดียว
ก่อนหน้านี้ เขาเห็นเหมือนมีผู้หญิงเข้ามาเกียร์ไม่ใช่หรือ
“อ้าว น้องคนสวยคนนั้นอะ”
“ไล่ไปแล้ว”
“ไล่ไปแล้ว?”
“อือ รำคาญ”
บิวส่ายหน้าในความขี้รำคาญของเพื่อน ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เกียร์เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพึ่งเจอสิ่งที่น่าสนใจมา
“มึงรู้ปะ เมื่อกี้ตอนกูเดินผ่านโต๊ะริมสุดฝั่งนู้น กูเจออะไร”
“อะไร?”
“คนแมร่งเอากัน ผู้ชายอย่างดุ”
เกียร์ส่ายหน้า ไม่คิดจะสนใจเรื่องที่เพื่อนกำลังเล่า เรื่องแบบนี้ ในที่แห่งนี้ ก็เป็นปกติอยู่แล้ว
ไม่รู้เพื่อนเขาจะตื่นเต้นไปทำไม
“ชายสองเลยนะเว้ย”
“แล้ว?”
“ก็ไม่แล้วไง แต่มึงรู้ปะหนึ่งในผู้ชายเป็นใคร”
เกียร์เลิกคิ้วขึ้นมองเพื่อน แล้วพูดด้วยเสียงไม่สบอารมณ์นัก “จะเล่าไรก็เล่ามา อย่าลีลา”
“เออเล่าแล้ว ก็ไอ้มีน เดือนคณะแพทย์ไง แมร่งที่ม.โคตรเรียบร้อย คนดี ไม่คิดว่าจะซาดิสต์แบบนี้”
“มีน?” เกียร์ทวนชื่อเพราะรู้สึกเหมือนชื่อคนที่เขาตามหาอยู่
“เออ คนนี้ไง” บิวเปิดรูปในเว็ปมหาวิทยาลัยให้เกียร์ดู
ทันทีที่เกียร์เห็นเขาจึงมั่นใจได้ทันทีว่าคือผู้ชายคนเดียวกับที่เขาตั้งใจมาตามหาในวันนี้
เนื่องจากหลายเดือนก่อนเกียร์ได้มีโอกาสมางานวันเกิดเพื่อนที่ร้าน sissy แห่งนี้ เขารู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเจอมีนที่นี่ในวันนั้น และจำได้ว่ามีนเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของ sissy
เขาจึงมาพิสูจน์ให้แน่ใจว่าผู้ชายที่มาส่งพาข้าวเมื่อเย็นคือคนเดียวกับคนที่เขาเคยเจอเมื่อหลายเดือนก่อนรึเปล่า
เพราะถ้าใช่ คนแบบมีนก็ไม่มีสิทธิ์เข้ายุ่งกับยัยคัพเค้กมะม่วงของเขา
“เดี๋ยวกูมา”
เกียร์เดินตรงไปยังโต๊ะริมสุด เจอเข้ากับมีนที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา และมีผู้หญิงกำลังคุกเข่าอยู่ระหว่างขาของเขา
ผลัวะ
หมัดหนักพุ่งเข้าใส่หน้าของมีนแบบไม่มีสัญญานเตือน ผู้หญิงในโต๊ะต่างตกใจ ร้องกรี๊ด วิ่งไปคนละทิศละทาง
“วร้าย”
“เฮ้ย มึงเป็นใครวะ”
เมื่อตั้งสติได้ มีนจึงถามออกไปพร้อมทั้งสวนหมัดกลับ แต่เกียร์สามารถรับหมัดนั้นได้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย
“กูชื่อเกียร์ และกูขอเตือนมึง”
เกียร์เพิ่มแรงบีบลงไปบนหมัดของมีนจนมีนร้องออกมาเพราะทนความเจ็บไม่ไหว
“โอ๊ย ปล่อยกู”
“อย่ายุ่งกับพาข้าวอีก!!”
——————
ช็อกกันเลยอะดิ นึกว่าพี่เกียร์นัวกับสาวใช่มั้ย อิอิ
เปล่าเลยจ้ะ หมอมีนคนดีของน้องพาข้าวต่างหาก บอกแล้วคนเรารู้หน้า ไม่รู้ใจหรอก
**ถึงเม้นจะยังไม่เยอะ แต่ขอบคุณทุกคนที่เม้นกันน้า อ่านแล้วมีกำลังใจสุดๆเลยเวลามีคนรออ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD