31
744 Words
“คุณภา” ทว่าก็เป็นนีรามนที่เดินเข้าหาหล่อน ฉุดรั้งมือที่กำแน่นของหล่อนเอาไว้ “อย่าไปเลยค่ะ ไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้”
ศิรินภาหยุด หันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังรั้งหล่อนไว้... ไม่มีใครทัดทานศิรินภาได้แบบนี้มานานแล้ว
ทว่าหล่อนยอมให้คนนี้คนเดียว “ไม้คิดว่าที่พี่บอกรักไม้ พี่บอกไปอย่างนั้นเหรอ”
นีรามนสบตาหล่อนนิ่งเงียบ ศิรินภาแค่นยิ้ม
“ตอนนี้...ลองไม้รับความรู้สึกของพี่ดูสิ”
มือของนีรามนสั่นไหว ศิรินภาคลายมือตนเองที่กำแน่น แล้วจับมือนีรามนไว้นุ่มนวล ช่างแตกต่างกับความรู้สึกภายในของหล่อนที่มันโหมคลั่งด้วยรัก
“ต่อจากนั้นไม้จะหลอกลวงให้พี่ทิ้งทุกอย่างแล้วมาหาไม้ หรือไม้อยากให้พี่ยกทุกอย่างของนราธิปกให้ไม้แล้วให้พี่ไปตาย” ศิรินภาบัดนี้สายตามั่นคงแน่วแน่จนนีรามนเผลอกลั้นหายใจ “พี่ก็จะทำให้ไม้ดูเดี๋ยวนี้”
ศิรินภายกยิ้ม ดวงตาอ่อนโยนขณะมือเพียรเช็ดน้ำตาที่รินไหลเงียบเชียบของเธออย่างเบามือที่สุด
นีรามนส่ายไหวใบหน้า ไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลยสักนิด
ศิรินภารับตัวเธอเข้าไปกอด
“อย่าดูถูกความรักของพี่ ไม้”
เสียงนั้นกระซิบเบา... แต่กลับหนักแน่นจนคนฟังแทบลืมหายใจ
ความรักที่ไม่ใช่คำพูด — แต่เป็นการกระทำที่พร้อมทำลายทุกอย่าง...เพื่อให้เธอมีที่ยืน
.
.
.
“ขอบคุณนะคะที่เมตตาสอนงานคนของน้อง” ศิรินภากล่าวคำขอบคุณที่ควรจะกล่าวมาสักพักแล้วแต่ไม่มีเวลาหรือไม่มีธุระสำคัญมากพอที่จะโทรสายตรงมาหาพันทิวาที่ค่อนข้างรักความเป็นส่วนตัว “รักพี่แพรนะคะ”
ถึงแม้จะสนิทและเข้ากันได้มากเพียงใด ทว่าศิรินภาก็ยังคงเกรงในตัวพี่สาวคนนี้เสมอ
“แต่ฉันเกลียดแกนะ”
ได้ยินเสียงหัวเราะไม่จริงจังนักจากศิรินภา
พันทิวาถอนหายใจ “แค่นี้ ฉันวางล่ะ”
หลังวางสายจากศิรินภา ครรลองสายตาของผู้นำนารยพยัคฆ์จึงมองเรื่อยตามรายทางริมถนน ตึกรามบ้านช่องในเมืองกรุงฯ ชีวิตของหล่อนส่วนใหญ่หากไม่อยู่บนห้องชั้นผู้บริหาร ห้องประชุม ห้องอาหารโรงแรมหรู บอลรูมงานสังคมชั้นสูง ก็อยู่ในรถแบบนี้ ทำให้รู้สึกไม่ชอบชีวิตในเมืองกรุงมากขึ้นไปอีก ทั้งที่หากจะให้อำนวยความสะดวกในการเดินทางทางถนน คนอย่างพันทิวาสามารถทำได้อยู่แล้ว ทว่าหล่อนไม่คิดเอาเปรียบเพื่อนร่วมทางคนอื่นที่ใช้ถนนร่วมกัน
“หึ สุดท้ายก็อมพะนำ ไม่ได้โร่ไปฟ้องไอ้ภาเหรอ?” เอ่ยล่องลอยเจือขำ ขณะที่ครุ่นคิด วนเวียนอยู่กับใครคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่นี้
ใครคนหนึ่งที่หล่อนไปทำให้ร้องไห้ เสียขวัญ...เมื่อหลายวันก่อน เป็นอาทิตย์แล้วมั้ง
กลัวศิรินภาจะรับรู้หรือ? ไม่เลย พันทิวาไม่กลัวพายุอารมณ์ของศิรินภาเลยสักนิดเดียว เพราะไม่มีผลอันใดกับหล่อนอยู่แล้ว
แล้วคิดทำไมเล่า? หล่อนเฝ้าหาคำตอบให้ตนเอง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่ง เป็นสถานที่ที่เหนือจากแผนงานของหล่อนอย่างสิ้นเชิง
ก็แค่ตึกห้องพักตึกหนึ่งในซอย...
.
.
.
พันทิวาเพียงนั่งนิ่งในรถส่วนตัวของเธอที่จอดอยู่มุมหนึ่งในซอย... คล้ายกำลังรอคอยการปรากฏตัวของใครบางคน
เวลานี้ก็น่าจะเลิกงานแล้วนะ...
หรือจะไปเถลไถลที่ไหน
หรือจะกลับบ้าน?
หรือไปสอนพิเศษ?
ไม่...หล่อนตรวจสอบมาดีแล้วถึงกิจวัตรประจำวันของเด็กอวดดี เวลานี้น่าจะกลับมาที่นี่แหละ เพราะช่วงกลางสัปดาห์แบบนี้นีรามนจะเลือกพักอยู่ที่หอพักเพราะสะดวกต่อการไปฝึกงาน ไปมหาวิทยาลัยฯ และสอนพิเศษในตัวเมือง และจะกลับบ้านอีกทีตอนสุดสัปดาห์
รอสักพัก คล้ายคนในความคิดของหล่อนจะรู้ว่าหล่อนรอคอย จึงเดินเข้ามาในซอย ในมือมีถุงใส่น้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ มืออีกข้างมีถุงจากร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย...เป็นขวดน้ำและขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ
พันทิวายิ่งขมวดคิ้ว หาได้ขัดใจต่อสิ่งใดภายนอก
หล่อนขัดใจตนเองเหตุใดจึงต้องรู้สึกอุ่นใจยามเห็นเด็กอวดดีที่แสนกะโปโลคนหนึ่งเดินเข้ามาในครรลองสายตา
- Writer
