6

856 Words

“ทำไมต้องเป็นฉัน” ท่ามกลางสายลมเย็นย่ำ ณ ริมแม่น้ำที่พัดจนเส้นผมพลิ้วไหว นีรามนเลือกถามคำถามไร้สาระและไม่เป็นประโยชน์สำหรับเธอออกไป อาจเพราะต้องการถ่วงเวลา หรืออาจเพราะอยากรู้...ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากเธอกันแน่ หรืออย่างเลวร้าย...อาจเพราะตนเองต้องการประวิงเวลาให้อีกฝ่ายโหยหาเธอก็เท่านั้น ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงรอยยิ้ม สายตานั้นแทบอยากจะกลืนกินเธอรอมร่อ “เพราะฉันถูกใจเธอ” เหตุผลง่าย ๆ แค่นั้นอย่างที่คิด ไร้ใจ ไม่มีจิตผูกพัน มีเพียงความต้องการที่ขับเคลื่อนระอุเร่าภายในรอให้เธอตอบตกลง... . . . ดังนั้นการบอกรักอย่างจริงจังครั้งแรกของศิรินภาจึงทำนีรามนนิ่งอึ้งไป “พี่รักไม้” ศิรินภาบอกย้ำชิดใกล้อีกครั้งราวกับว่ากลัวเธอไม่รับรู้ ทว่าการบอกรัก ณ ครั้งนี้นีรามนจึงคล้ายคุ้นเคยกับมันแล้วกระมัง นักศึกษาสาวจึงเพียงยกยิ้มขณะเคี้ยวยำวุ้นเส้นเต็มปาก “อืม” ส่งเสียงอืออาให้พอรับรู้ว่ารู้แล้ว “คิดว่าพี่พูดเล่นเหรอ?” ไม่เลย คนอย่างศิรินภาไม่เคยพูดเล่น นีรามนรู้จักคนชิดใกล้ดีพอ “เปล่าค่ะ” นีรามนตอบคำ ทว่ามันคงแห้งแล้งยิ่งนักในความรู้สึกคนรอคำตอบกระมัง และคล้ายอีกฝ่ายจะไม่พอใจกระมัง เหตุเพราะไม่ได้รับคำรักตอบกลับ นีรามนจึงถูกสวมกอด ปลายคางของศิรินภาวางลงที่ไหล่ของคนตัวเล็กอย่างออดอ้อน “แล้วไม้ล่ะ ไม่รักพี่บ้างเหรอ” นีรามนมิอาจผละตัวออกจากกอด ทว่าด้วยความบ้าจี้จากการถูกคนขี้แกล้งเย้าเข้า นีรามนจึงร้องขอ “คุณภา ฉันจั๊กจี้” เสียงหัวเราะจากคนตัวเล็กที่ดังข้างหูทำเอาศิรินภาคลี่ยิ้ม ความเหนื่อยจากการทำงานหายปลิดทิ้งเมื่อได้มาสูดกลิ่นหอม ๆ แป้งเด็กจากกายของนีรามน ไหนจะยังเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายอีก หล่อนตกหลุมรักเด็กคนนี้เข้าเต็มเปา... ตกหลุมรักอย่างที่ยากจะถอนตัวขึ้นมา พันทิวา...พี่สาวของหล่อนคงไม่เข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจหล่อนสักคนในบ้านนั้น จึงได้ส่งพันทิวาเข้ามาจัดการเด็ดขาด เพราะรู้ว่าศิรินภาเป็นรองพี่สาวนอกไส้อย่างพันทิวา ทว่าอยากจะบอกว่าไม่เป็นผล หล่อนยกให้แล้ว ยกให้แล้วทุกอย่าง ขอเพียงได้ใช้เวลาอยู่กับเธอคนนี้ไปตลอดชีวิตที่เหลือ ปลายจมูกโด่งเอาแต่ซุกไซ้ที่ซอกคอเลยถึงพวกแก้มร้อน อย่างเอาแต่ใจเค้นคำตอบที่อยากฟังมานาน “ตอบมาก่อนสิ รักพี่บ้างมั้ย ไม้?” ไม้เพียงหยุดนิ่ง มองสบตาอ้อนวอน เว้าวอนนั่น... ก่อนจะถอนหายใจ ทว่าดวงตายังคงไม่ละทิ้งถึงความเป็นประกาย “ฉันนับถือ ...เคารพคุณ” “พี่ไม่ได้อยากเป็นพระ พี่อยากเป็นผั--” คนแก่ขี้อ้อนไม่ทันได้งอแง นีรามนกลับยัดชิ้นมันฝรั่งทอดเข้าปากสวย ๆ แสนซนของอีกฝ่ายไปทันใด คนแก่โดนขัดจังหวะจึงเอาแต่เคี้ยวอาหารในปากหนุบหนับ แอบย่ำเท้าไปมาเล็กน้อยอย่างขัดใจ ท่าทางนั้นส่งให้ไม้ยกยิ้มขึ้นมากับท่าทางเด็กน้อยยิ่งนักต่อหน้าเธอเพียงผู้เดียว เสียงลือเสียงเล่าอ้าง...คุณภาที่ขึ้นชื่อเรื่องเนี้ยบและดุอย่าบอกใคร บัดนี้กลายเป็นเด็กสามขวบต่อหน้าเธอไปแล้ว เรื่องรักน่ะหรือ... นีรามนอยากจะรักหล่อนอยู่เหมือนกัน หากเป็นอย่างนั้นอะไรก็คงง่ายขึ้นโข... ทว่าหัวใจของเธอมันไม่ใช่ของเธอมานานแล้วน่ะสิ... ลับหลังจากที่นีรามนขอตัวออกมาจากศิรินภา เนื้อตัวอ่อนปวกเปียกไปหมดเนื่องจากพายุอารมณ์ของศิรินภาที่โหมกระหน่ำเข้าใส่เธอ จนได้มาจับจ้องตนเองที่หน้ากระจก คล้ายกำลังสังวรณ์ในตนเอง ดันมาเจอกันอีกครั้งในสภาพที่เธอเป็นแบบนี้ไปเสียได้... นีรามนถอนหายใจ ยกมือกุมขมับ เธอยังคงจำสายตารังเกียจ เกลียดชังที่อีกฝ่ายส่งให้เธอได้... หัวใจเธอเต้นรัวแรง บีบรัดเจ็บหนึบหน่วง ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่านั่นคือใบหน้าของอีกคน... ใบหน้าเป็นสิ่งที่แสดงออกถึงชีวิตที่ผ่านมาของคนคนนั้น... แน่นอนว่านีรามนยังคงจดจำรายละเอียดทุกอย่างของผู้หญิงคนนั้นได้ ทั้งในอดีตตอนนั้นจนถึงตอนนี้ “ผอมยังไงก็อย่างนั้น ได้กินข้าวบ้างมั้ยนะ” พึมพำรำพึงออกมาเมื่อหวนนึกถึงภาพคนที่ทำทีจะปลิดลมหายใจเธออยู่รอมร่อ ภาพที่หล่อนแม้จะดูงามสง่าและน่าเกรงขามแค่ไหน ทว่านีรามนกลับมองลึก ประเมินล้ำ...ไปยังกายที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกไหปลาร้าลึกชัด ข้อมือที่บางจนเห็นข้อกระดูกมือ ปากเล็กแดงจึงพึมพำรวดร้าว “ฝนยังตกในใจคุณอยู่อีกเหรอคะ” คุณพันทิวา... . . .

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more