13

485 Words

สายลมที่พัดผ่านมาไม่เย็นนัก ณ ร้านอาหารริมทางข้างถนน เสียงรถราติดจอแจอยู่ไม่ไกล นีรามนนิ่งไปเมื่อในครรลองมองเห็นมือเรียวสีน้ำนมหยิบเส้นผมที่ตกระกรอบใบหน้าของเธอ ขึ้นทัดใบหูให้บางเบา สัมผัสจากมือเย็น ๆ นั่นเฉียดผ่านพวงแก้มเด็กสาวไป “อะไร” พันทิวาเลิกคิ้วเมื่อสบตาโต ๆ นิ่ง ๆ ของเด็กตะกละตรงหน้า “รุ่มร่าม” นั่น...หากเป็นคนอื่นพันทิวาคงไม่ปล่อยให้มีใครมาพ่นคำระคายหูแน่นอน ทว่าจะปล่อยไปสักครั้งแล้วกัน ถือว่าทำบุญโปรดสัตว์ตัวน้อยที่หิวโหยตรงหน้า “มีอะไรให้หวงเหรอเธอน่ะ” นีรามนเงยหน้าจากแก้วน้ำแข็งใส่น้ำอัดลม สายตาปรามาสด่าทอหล่อนทั้งที่ปากจิ้มลิ้มอิ่มแดงเพราะกินของเผ็ดนั่นยังดูดน้ำ ท่าทางที่เผลอใช้ลิ้นเลียรอบริมฝีปากดูชุ่มฉ่ำ... นีรามนไม่อาจรู้ว่ากำลังทำให้ใครบางคนแถวนี้รู้สึกกระหายขึ้นมาครามครัน “ฉันไม่ได้ให้ฟรี” “งั้นฉันจะจ่าย สนใจรับแขกเพิ่มมั้ยล่ะ” บรรยากาศเริ่มเปลี่ยน นีรามนถอนหายใจ ก่อนจะทอดสายตามองคนตรงหน้าอย่างที่น้อยคนนักจะกล้าประจันหน้า ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงยามเย็น อากาศร้อนได้ที่ ทว่าในใจนีรามนนั่นเย็นเยียบ ดิ่งลง... วูบหนึ่งที่พันทิวานั้นรู้สึก ว่าแววตาของเด็กสาวตรงหน้านั้นตัดพ้อ หม่นแสงลง ยิ่งกว่าแปลกใจคือ เหตุใดกลางอกของหล่อนจึงคล้ายถูกบีบคั้น “ฉันไม่ขายให้คุณ” ถ้อยคำนั่นคล้ายตัดเยื่อใย ตัดรอน... ท่ามกลางสายลมร้อนของมหานคร พันทิวาได้แต่จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างนั้น “ทำไม” พันทิวาไม่เลิกตอแย อย่างที่ไม่เคยต้องตอแยใครมาก่อน... เด็กสาวหน้าหงิกเข้าให้เมื่อพันทิวายื่นธนบัตรสีเทาส่งให้เด็กเสิร์ฟที่เข้ามาหาเมื่อนีรามนยกมือเพื่อเรียกเก็บเงิน “ไม่ต้องทอนค่ะ” พันทิวายิ้มแล้วบอกให้เจ้าของร้านดีใจเล่นเพราะค่าอาหารนั้นน้อยนิดเมื่อเทียบกับตัวเงินที่จ่าย เพราะอันที่จริงหล่อนกำลังอยากให้เด็กสาวตอบคำถามของหล่อนเท่านั้น ไม่เปิดทางให้วอกแวกไปทางอื่น ไม้สบสายตาสวยของคนตรงหน้า มันไม่ต้องตบแต่งอะไรมาก มองยังไงก็สวย เปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนมองมิอาจปฏิเสธถึงสิ่งที่เจ้าตัวต้องการ เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร... นีรามนกลั้นใจเอ่ยให้ดัง ดังกว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกลองสะบัดชัยในกาย แสร้งยกยิ้ม ราวกับสะใจหนักหนา ทั้งที่จริงนั้นภายในกำลังแตกสลายเชื่องช้า “น้องคุณเปย์ฉันมากพอแล้วไง ฉันไม่โลภมากหรอก”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more