27
354 Words
“คุณไม้ใกล้จะเรียนจบแล้วหรือยังคะ มีงานในดวงใจหรือเปล่า”
นีรามนส่ายหน้า ขณะเคี้ยวสเต๊กในปากอย่างมีมารยาท...เธอพอจะเรียนรู้มาบ้างเมื่อใช้ชีวิตอยู่กับศิรินภาที่สอนเรื่อง
มารยาทบนโต๊ะอาหารให้เธอมาพอสมควร “ยังไม่มีในใจเลยค่ะ”
“งั้นสนใจมาทำงานที่บริษัทเราไหมคะ คุณไม้เลือกได้เลยว่าจะประจำอยู่ที่สำนักงานที่ไทยหรือสำนักงานใหญ่ที่ปารีส”
คำชี้ชวนนั้นทำเอานีรามนนิ่งไป ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างมองมาด้วยความสนใจ
ทว่าสิ่งที่นีรามนทำกลับเป็นการหันมาสบสายตากับหล่อน
ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอหรือก็ไม่ใช่... จะมาขอคำตัดสินจากฉันทำไม? นี่เป็นสิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวของคนที่ถูกเด็กมอง
ทว่ากลับมีเสียงของหนึ่งในผู้บริหารของเกมไทยที่ดังขึ้นคล้ายโอดครวญไม่จริงจัง “ทรัพยากรมนุษย์อย่างคุณไม้มีคุณค่ามากครับ หากสนใจก็รับพิจารณาบริษัทพวกพี่ไว้ด้วยนะครับ” เขาเอ่ยอย่างไม่เป็นทางการทว่าก็ให้เกียรติเธอด้วย
นีรามนมองไปซ้ายทีขวาทีอย่างไม่รู้จะรับคำไหน เพราะทุกคำพูดดูจริงจังหาได้พูดเล่น ๆ ลอย ๆ
ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นประกาศิตที่ฉุดรั้งนีรามนเอาไว้
ไม่ให้ไปเร่ไหนไกลอื่น ให้อยู่เหย้ายืนชื่นจิตใจมิไกลตา...
“คงยังไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ นีรามนก็เป็นทรัพยากรที่สำคัญของทางเราเช่นกัน ต้องขออภัยด้วยนะคะ กรุณารบกวนต่อคิวด้วย” ว่าพลางจิบไวน์อย่างสงบ รอยยิ้มผุดขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก
พลันเสียงหัวเราะจึงดังขึ้น นีรามนสบสายตาที่จับจ้องเธอไม่วายวาง
คำพูดประกาศิตนั้นทำเอาซีริลล์ปรายตาไปที่พันทิวาอย่างเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างสองคน
เอาเถอะ...หล่อนจะถอยให้ละกัน
- Writer
