23

719 Words

ในรถส่วนตัวของคนใจร้าย เด็กสาวกำสายสะพายกระเป๋าผ้าแน่น กลิ่นอายของพันทิวากำลังคลี่ครอบคลุมเธอช้า ๆ อยากจะหันข้างไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างกายไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ก็กลัวจะโดนหาเรื่องไม่เป็นเรื่อง จะให้บอกไปหรือ ว่าก็แค่อยากมอง... อาทิตย์อัสดงสาดส่องเข้ามาผ่านบานหน้าต่างใสของรถ เสี้ยวหน้าด้านข้างของพันทิวาเปล่งประกาย...แทบลืมหายใจ “เสื้อผ้าดี ๆ ไม่มีใส่เหรอ” นีรามนแทบสะอึกเมื่อจู่ ๆ คนที่เธอแอบมองดันยิงคำถามมาดื้อ ๆ นีรามนเลิกคิ้ว ก้มลงมองตนเอง เสื้อผ้าของเธอถึงแม้จะธรรมดา เรียบ ๆ ทว่านีรามนรีดมันจนเรียบกริบ ซักหรือก็หอมสะอาด “คะ...” จนเมื่อคนแก่กว่าหันไปมองเด็กกะโปโลอีกฝั่งของที่นั่งในรถ แสงอาทิตย์สาดส่องให้ผมสีเข้มที่รวบเป็นหางม้าด้านหลังเป็นประกายน้ำตาล พอกันกับดวงตาที่มีแววของน้ำตาลอ่อน หาใช่ดำดุเข้มดังที่เคยเห็นวันแรก เสี้ยวหน้าสะอาดใสไม่ค่อยตบแต่งด้วยเครื่องสำอางมากนัก แก้มมีเลือดฝาดธรรมชาติ...บัดนี้กำลังอมบ่มสีแสดเพราะแสงแดด “ภามันเลี้ยงไม่ดีหรือไง” ถึงปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้กะโปโลเสียขนาดนี้ เดิมทีพันทิวาหาใช่คนที่ชอบดูถูกการแต่งกายของคนอื่น ทว่าสำหรับเด็กอวดดีคนนี้ หล่อนขอยกเว้น... ไหนจะท่าทางเหลอหลา นีรามนยกมือข้างหนึ่งเกาท้ายทอยคล้ายทำตัวไม่ถูก เลิกคิ้วทั้งที่ใบหน้านั้นนิ่ง...น่าขันเสียจริง มือขาวสะอาดเข้าจับกุมสันกรามของนีรามน สัมผัสแผ่วเบาทว่ากร้าวแกร่ง ดึงใบหน้าของนีรามนให้หันมาสบสายตากับหล่อนตรง ๆ มองตาปริบ ๆ ที่กะพริบอย่างไร้เดียงสาของเด็กคนนี้ ก็ชวนหัว... รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากสีสดสวย ก่อนจะแย้มยิ้มเห็นฟันขาวเรียงตัว “เพิ่งรู้ตัวหรือ... ว่าไม่ควรแข็งข้อกับฉัน” ที่แท้ก็แค่เด็กกะโปโล ก็แค่เด็กคนหนึ่ง... สายตาคมสวยประเมินมองไล่ตามเนื้อตัวของนีรามนราวกำลังสำรวจสินค้าชิ้นหนึ่ง “ภามันหลงอะไรเธอนัก ฉันล่ะอยากรู้” นีรามนสบสายตาของคนที่ประเมินตัวเธอในใจ ก้อนเนื้อในอกหน่วงหนึบ... พันทิวาขมวดคิ้วเมื่ออีกคนหาได้ไม่พอใจกับคำดูแคลนของหล่อน ตรงข้ามกลับโศกเศร้า ดูจากดวงตาแน่วแน่ที่หม่นแสงลงนั่นสิ ดูเสียความมั่นใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินน้ำคำของหล่อน ทว่าแทนที่จะพอใจอย่างยิ่ง พันทิวากลับถอนหายใจ ขมวดคิ้ว ไม่ชอบใจตนเองอย่างยิ่ง... ปลายนิ้วเย็นเยียบปล่อยออกจากใบหน้าของนีรามนอย่างไม่อยากจะใส่ใจอีกต่อไป นีรามนเพียงก้มหน้ามองตักตนเอง ก่อนจะหลบสายตาไปมองข้างทางตลอดการเดินทาง กลิ่นอายหอมจรุงของพันทิวาตรึงซาบเข้าไปภายในเธอเต็มรูปแบบ... . . . “ฉันยกให้” พันทิวากอดอกสั่งกับเจ้าของห้องเสื้อชื่อดังที่เป็นหนึ่งในคนที่รู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนเมืองนอก ให้ฝากฝังแปลงโฉมเด็กมอมแมมคนนี้ให้หน่อย นีรามนยกมือไหว้เจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง ณ ห้างสรรพสินค้าแหล่งรวมแบรนด์หรู ที่รวมตัวของคนกระเป๋าหนักและวัยรุ่นไฮโซ เป็นที่ที่นีรามนไม่คิดย่างกรายเข้ามา เจ้าของห้องเสื้อที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาจากสื่อสังคมออนไลน์รับไหว้เธอ แม้เขาจะไม่ยิ้มแย้มทว่าสายตาก็ไม่ได้รังเกียจอันใดในตัวเธอ “หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ไปหามาจากไหนน่ะ” ระหว่างที่นีรามนถูกเหล่าพนักงานที่ได้รับการฝึกบริการมาอย่างชำนาญแต่งองค์ทรงเครื่อง เจ้าของห้องเสื้อจึงได้เลียบเคียงถามคนที่เวลาเป็นเงินเป็นทอง...แต่ตอนนี้กลับมานั่งเฝ้าเด็กแต่งตัวเสียได้ แถมยังเป็นผู้ใหญ่ใจดีออกเงินให้เสร็จสรรพ “ไม่ใช่เด็กฉัน รสนิยมฉันไม่ประหลาดแบบนี้” พันทิวาจิบชาร้อนก่อนจะวางลง ณ โต๊ะคริสตัลในห้องเสื้อที่ถูกแยกโซนเป็นส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพี

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more