25
736 Words
ประตูรถถูกเปิดออกโดยผู้ติดตามของพันทิวา นีรามนเดินตามแทบจะขนาบข้างกับอีกคน เธอได้รับการต้อนรับอย่างดีจากกลุ่มคนที่มาต้อนรับเธอตั้งแต่ทางเข้าตึกของบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์ใหญ่แห่งหนึ่งกลางกรุง จากนั้นจึงเดินขึ้นลิฟต์แก้วที่ส่งให้เห็นมหานครฯ ทั่วองศา
“กำลังทดสอบ motion capture อยู่พอดีครับ คุณพันทิวาสนใจทดสอบคุณภาพหน่อยมั้ยครับ จะเป็นเกียรติมาก…”
นีรามนจึงเห็นอีกคนพยักหน้าตอบรับคำเชิญของประธานกรรมการบริหารของบริษัทเกมออนไลน์สัญชาติไทยที่ได้รับชื่อเสียงอย่างล้นหลามจากการพัฒนาเกมออนไลน์แนวผจญภัยแบบสวมบทบาท (MMORPG1) ในโลกเปิด (Openworld) สัญชาติไทยที่กำลังขยับขยายเปิดตัวเกมใหม่ฟอร์มยักษ์ที่ดึงดูดผู้ใช้งานจากทั่วโลก ไม่ใช่เพียงแค่ประเทศไทยหรือภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (SEA) แต่เป็นทั่วทั้งเอเชียและทั่วโลก ด้วยฉากและเนื้อเรื่องที่มีกลิ่นอายของความเป็นไทย มีประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจสอดแทรก แม้กระทั่งเรื่องอาหารที่เป็นไอเทมเสริมของเกมก็สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้เล่นทั่วทุกมุมโลกเนื่องจากมีความน่ารับประทาน นับว่าเป็นอำนาจละมุน (Soft Power) อย่างหนึ่งที่ปรากฏอยู่ในเกมนี้ โดยได้รับความนิยมและเสียงตอบรับไปในทางบวกอย่างล้นหลามหลังจากการเปิดใช้งาน Open Beta ให้ผู้เล่นเข้าไปทดลองเล่น...นี่คือสิ่งที่นีรามนพอจะศึกษามาบ้างระหว่างทางที่พันทิวาลากเธอมาที่นี่โดยไม่บอกกล่าว
“อย่างที่เราเคยคุยกันเลย” พันทิวายกยิ้มคุยกันกับชายหนุ่มผู้บริหารควบตำแหน่งนักพัฒนา
“ครับ นำเสนอความเป็นไทยผ่านเกม เป็นไอเดียที่ดีมากเลย”
“เอาอุตสาหกรรมสร้างสรรค์แบบนี้มานำเสนอภูมิปัญญาไทยของเรา วัฒนธรรมมันจะได้ไม่ตาย แถมขายได้อีกต่างหาก”
นีรามนมองดูหล่อนพูดพลางยกยิ้มอย่างพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น
พันทิวาลงทุนในสิ่งที่จะงอกเงยอย่างมหาศาลในอนาคต หล่อนมองขาดว่าธุรกิจไหนจะรุ่งหรือจะร่วง... จึงไม่แปลกที่จะเลือกให้เงินของหล่อนไปเติบโตในธุรกิจเกมที่จะเป็นอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่ในอนาคต
จากนั้นไม่นาน นีรามนก็กำลังนั่งมองดูใครบางคนที่กำลังอยู่ในลานกว้างกลางโถง มีสายตาจากผู้คนที่เฝ้ามองหล่อนรายรอบ มองดูศิลปะการป้องกันตัวของไทย ศิลปะการฟันดาบไทยที่เป็นแบบดาบสองมือ และการยิงปืนที่คล่องแคล่ว ส่งให้ทั้งการเคลื่อนไหวของตัวแอนิเมชันจำลองนั้นมีความสมจริงและเป็นธรรมชาติ
“ตัวละครนี้เหมือนเกิดมาเพื่อคุณเขาเลย” นีรามนได้ยินหนึ่งในผู้พัฒนาเกมกล่าวด้วยความชื่นชม เช่นเดียวกันกับทั้งหมดในโถงนี้กระมังที่มองด้วยสายตาชื่นชม
จนเหมือนพันทิวาได้ลองทดสอบจนพึงพอใจ จึงยื่นนิ่งให้พวกทีมผู้พัฒนาเข้ามาเอาเครื่องมือตรวจจับการเคลื่อนไหวที่แปะป่ายไปทั่วร่างกายของหล่อนออก ท่ามกลางเสียงปรบมือ พันทิวาจึงเดินเข้ามาทางเธอ ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อซึม มีสิ่งที่น่าสนใจมากพอสำหรับพันทิวาในตอนนี้ คือท่าทางที่เด็กเลี้ยงของน้องสาวของหล่อนกำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูทสีครีมของตนเอง เพื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยผืนหนึ่งมาถือค้างไว้ ไหนจะสายตาที่มองมายังหล่อน
ไหนล่ะท่าทีที่ควรจะเป็น ควรจะต้องไม่พอใจที่ถูกลากพาไปนู่นมานี่ ควรจะต้องกระฟัดกระเฟียด หรือไม่อย่างมากก็เดินออกไปจากตรงนี้ หนีกลับบ้านหรือวิ่งโร่ไปฟ้องศิรินภาน้องสาวของหล่อนแล้วสิ
แล้วที่ยังยืนจ้องมองหล่อนและทำทีเหมือนจะเข้ามาหาหล่อนแบบนี้ นี่มันอะไรกัน?
“นายครับ”
จนเมื่อพันทิวาละสายตา รับผ้าขนหนูสะอาดมาจากชานนท์...หนึ่งในคนสนิทของหล่อนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ละสายตาจากทว่าความสนใจยังไม่ละจากเด็กคนนั้นที่หลุบตาลงมองผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดของตนเองแล้วเก็บมันเข้ากระเป๋าสูทอย่างเงียบเชียบ
อย่าคิดว่าหล่อนจะไม่สังเกตเห็น...
อยากให้ฉันเอ็นดูหรือไง? คำถามนี้ปรากฏขึ้นในความคิดของพันทิวา
- Writer
