14
893 Words
มองดูท่าทีของพันทิวา พบว่าเจ้าตัวแค่นยิ้ม...ยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา
เท่านั้นนีรามนจึงเบาใจ เธอตบตาอีกฝ่ายสำเร็จ
ทั้งที่ในใจนั้นเจ็บปวดราวกับโดนน้ำกรดราดรด
พันทิวาแค่นยิ้ม “ถ้างั้นก็ช่วยปอกลอกให้มันตลอดรอดฝั่งสิ ช่วยเป่าหูให้น้องฉันมันทำตามที่ฉันสั่งหน่อย ผลประโยชน์เข้าตัวเธอล้วน ๆ เลยนะ”
“บอกให้มันทำตามที่ฉันต้องการ แค่นั้น...” พันทิวายกยิ้มหยัน อย่างดูแคลนอย่างถึงที่สุด “ส่วนจะไปกินกันลับหลังยังไง ฉันไม่ขัดอยู่แล้ว”
นีรามนยกยิ้ม ไม่พูดอันใด เพราะหากพูดมากกว่านี้อีกฝ่ายคงจับสังเกตถึงเสียงสั่นเครือของเธอเป็นแน่
“ขอบคุณที่เลี้ยงอาหารค่ะ”
นีรามนยกมือไหว้หล่อนตามประสาเด็กเคารพผู้ใหญ่ ก่อนจะกระชับกระเป๋าผ้าเดินจากอีกฝ่ายไป
น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลอาบแก้ม นีรามนใช้หลังมือเช็ดมันออกอย่างไม่ไยดี
.
.
.
“หยุด” เสียงเรียบเรื่อยดังจากที่นั่งด้านหลัง ชานนท์ทำตามทันที
เขามองสังเกตสายตาของนายจากกระจกมองหลัง นายของเขากอดอก เมียงมองไปยังทางเข้าของห้างไม่ไกลจากถนนใหญ่นัก
มองเห็นเด็กสาวในชุดนิสิตเรียบร้อยเดินออกมาจากตัวห้าง พร้อมกับเด็กนักเรียนหญิงวัยมัธยมปลายอีกสองคนที่ยกมือไหว้ติวเตอร์ของพวกเขา
พันทิวามองรอยยิ้มกว้างของเด็กอวดดีที่มอบให้นักเรียนสองคนนั่น... พลันรู้สึกร้อนในอกอย่างประหลาด นี่หล่อนกำลังคาดหวังสิ่งใด?
มองจนกระทั่งเห็นว่าเด็กอวดดียกมือโบกส่งนักเรียนของเธอ ก่อนจะเดินกระชับกระเป๋าผ้าคู่กายแล้วเดินกลับเข้าไปยังศูนย์การค้า คาดว่าน่าจะเดินทางกลับผ่านรถไฟฟ้าใต้ดิน
พอดีกับที่สัญญาณไฟเตือนบอกให้รถออกตัวได้แล้ว
“ไปเถอะ”
รถสีดำเงาวับเคลื่อนตัวออกอย่างนุ่มนวล ทิ้งระยะห่างจากผู้ถูกเฝ้ามองอย่างเหมาะสม
เด็กสาวไม่ทันได้เหลียวมอง เธอไม่รู้ตัวเลย... ว่าตลอดเวลาหลังมื้อเย็นนั้น
...รถคันนี้ไม่เคยห่างจากเธอเลย
.
.
.
“ไม้ คิดถึงจังเลย ไม่เจอกันนาน มีน้ำมีนวลขึ้นเยอะนะจ๊ะ”
นีรามนยิ้มเล็กน้อย ยืนนิ่งให้พวกพี่พนักงานคนเก่าแก่ที่เธอคุ้นหน้าดาหน้ากันเข้ามาสวมกอด ทั้งพนักงานหน้าร้าน หลังร้านและทั้งพนักงานบริการ
พวกเขาไม่รู้...ว่าสาเหตุที่นีรามนลาออกจากที่นี่ไปแบบถาวรก็เพราะคำสั่งของศิรินภาที่ไม่ต้องการให้เธอมาทำงานที่นี่อีก
ทว่าคืนนี้เธอถูกอ้อนวอนให้มาช่วยงาน ซึ่งศิรินภาก็รับทราบและอนุญาตแต่โดยดี
ได้รับทราบว่าวันนี้มีแขกคนสำคัญของคุณดิษ...หรือดิษยา เจ้านายของทุกคนในที่นี้ นีรามนจึงถูกเกณฑ์แกมอ้อนวอนร้องขอจากพี่ผู้จัดการร้านให้มาช่วยงานวันนี้ด้วยเนื่องจากต้องการแรงงานสำหรับเสิร์ฟและเก็บกวาดเพิ่ม เพราะต้องเข้มงวดเรื่องพนักงานที่วันนี้แทบจะตัดพนักงานหน้าใหม่ออกหมด เหลือเพียงแต่พนักงานที่ไว้ใจได้ซึ่งเป็นคนเก่าแก่ที่ทำงานที่นี่มาจนรู้หน้าค่าตากันหมด
ทั้งนี้ก็เพื่ออำนวยความสะดวกและความปลอดภัยให้แก่แขกคนสำคัญในคืนนี้ของคุณดิษนั่นเอง
“สงสัยคงมีผู้หญิงใช้ไม่ขาดมือ” พนักงานเพื่อนร่วมงานใกล้ตัวเอ่ยขึ้นขณะมองไปยังเหล่าบรรดาหญิงสาวที่ถือเป็นระดับท็อปหรือนางฟ้าของที่นี่ แน่นอนว่าเรทก็สูงไปตามรายคน
“ก็แน่น่ะสิ เงินหนาขนาดเรียกตัวยายพวกนั้นไป แทบจะเหมาไปหมดไลน์ ไม่เหลือให้แขกคนอื่นรับประทานเลยมั้งนั่น” พี่พนักงานอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยอารามสัพยอกปนนินทา ขณะมองตามเหล่านางฟ้าของคลับที่เรียงหน้ากันขึ้นไปบนชั้นนั่นที่ถูกเหมาหมดทั้งชั้นด้วยความอิจฉาปนทึ่ง
ส่วนจะอิจฉาด้วยเหตุอันใดนั้น...ก็สุดรู้
“แต่เหมือนยายพวกนั้นเกือบจะพากันตบกันอยู่แล้ว เพราะอยากได้แขกคนนี้นะพี่ แต่เขารีเควสว่าขอไม่เยอะ แทบจะตีกันตาย” พนักงานอีกคนกระซิบกระซาบด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน
“คงจะอยากเกาะทีนึง สบายไปทั้งชาติ”
นีรามนทอดสายตามองยังโซนส่วนที่ถูกสงวนไว้สำหรับแขกวีวีไอพีจริง ๆ ...กระจกบานใสที่เปิดกว้างโล่งสามารถมองเห็นทั่วทุกพื้นที่ของคลับแห่งนี้
รวมทั้งส่วนที่นีรามนกำลังประจำที่อยู่
ก่อนไม่คิดจะสนใจ นีรามนก้มหน้าก้มตาทำงานที่ได้รับมอบหมายของตนเองต่อไป โชคดีที่คืนนี้แขกโซนอื่นน้อยแสนน้อย ไม่รู้ว่าเพราะมีการคัดคนเข้าเพื่ออำนวยความสะดวกและปลอดภัยให้กับแขกวีวีไอพีคนนั้นหรือเปล่าหนอ? ยังไงก็ตาม นีรามนรู้สึกขอบคุณแขกคนนั้น
ทว่าความสงบสุขมาเยือนแล้วช่างจากไปเร็วอีกครั้ง เมื่อผู้จัดการร้านที่วันนี้คอยแต่จะดูแลโซนวีไอพีถึงกับเดินเข้ามาบอกกับนีรามนด้วยตนเอง
“ไม้ ข้างบนเรียกตัวด่วนเลยจ้ะ”
- Writer
