เข็มนาฬิกาบนฝาผนังห้องพักหมายเลข 402 เคลื่อนผ่านตัวเลขสิบสองและเลขหนึ่งไปช้าๆ บ่งบอกเวลาค่ำคืนที่ล่วงเลยเข้าสู่ยามวิกาลอันเงียบสงัด บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาประสานโฟมและเศษชานอ้อยที่ตัดแต่งทิ้งไว้รอบโต๊ะเขียนแบบขนาดใหญ่
หลังจากร่วมแรงร่วมใจกันปั่นโมเดลบ้านพักตากอากาศงวดสุดท้ายอย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุด น้ำอ้อย และ เบนซ์ ก็วางคัตเตอร์และแปรงปัดเศษกระดาษลงพร้อมกัน ใบหน้าของสองสาวสถาปัตย์ฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นชิ้นงานเสร็จสมบูรณ์ตั้งเด่นเป็นสง่า
"เชี่ย... เสร็จสักที กูนึกว่าจะต้องสังเวยชีวิตคาโมเดลหลังนี้ซะแล้ว" เบนซ์บิดกายไล่ความเมื่อยขบพลางเงยหน้ามองนาฬิกา "เฮ้ย! จะตีสองแล้วเหรอวะเนี่ย มิน่าล่ะตาขวาตึงเปรี้ยะเลย"
ทางด้านหนุ่มวิศวะสองคนที่มานั่งเฝ้าเป็นเพื่อน บอมนอนสลบไสลน้ำลายยืดอยู่บนเก้าอี้พลาสติกมุมห้องนานแล
