แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนพื้นคอนกรีตริมถนนข้างคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมร้อนโชยพัดพาเอาฝุ่นควันและเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ที่สัญจรไปมาให้ดังอื้ออึง น้ำอ้อย เร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวหนีอย่างไม่คิดชีวิต ใบหน้าหวานนิ่งสนิททว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความสับสนและน้อยใจลึกซึ้ง
"น้ำอ้อย! น้ำอ้อย! ฟังพี่ก่อนดิ!"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยตะโกนไล่หลังมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของหนุ่มวิศวะไฟฟ้า แม็กซ์ วิ่งกวดตามมาจนทัน ชายหนุ่มอาศัยช่วงขาที่ยาวกว่าก้าวเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่สายกระเป๋าเป้ของเธอเอาไว้ ดึงรั้งไม่ให้ร่างบอบบางเดินหนีไปได้มากกว่านี้ ชายหนุ่มหอบหายใจจนตัวโยน เสื้อช็อปวิศวะชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าคมคายฉายแววเว้าวอนและร้อนรนใจอย่างที่สุด
"ปล่อยนะพี่แม็กซ์!" น้ำอ้อยขืนตัวสะบัดหน้าหนี นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาประหนึ่งแผ่นน้ำแข็งหนาทึบกั้นขวาง "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีเวลาจะคุยด้วยหรอก วันนี้ฉันรีบ!"
"รีบไปไหน? คุ
