เข็มนาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาเกือบหนึ่งทุ่มตรง บรรยากาศภายในห้องพักหมายเลข 402 เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการปั่นงานงวดสุดท้าย แผ่นโฟม เศษชานอ้อย และไม้ฉากวางเกลื่อนกลาดอยู่รอบโต๊ะเขียนแบบขนาดใหญ่ โดยมีน้ำอ้อยและเบนซ์ช่วยกันตัดประกอบโมเดลบ้านพักตากอากาศอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้มาใหม่สองคนดังขึ้นพร้อมกับการเคาะประตูเบาๆ
เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของ บอม และ แม็กซ์ ก็ก้าวเข้ามาในห้องพัก ทั้งสองคนอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มตัวหนา ในมือหอบหิ้วถุงกล่องข้าวและแก้วน้ำดื่มพะรุงพะรัง
"มาแล้วจ้าสาวๆ! ข้าวผัดปูพิเศษกุ้งตามคำบัญชา" บอมร้องส่งเสียงใสพลางเดินตรงไปวางถุงอาหารลงบนโต๊ะกินข้าวตัวเล็ก "เห็นบ่นในแชตว่าหิวจนจะแดกหัวอาจารย์ได้ กูกับไอ้แม็กซ์เลยรีบซิ่งรถเวฟไปซื้อมาให้เนี่ย"
"โถ่... นึกว่าจะปล่อยให้พวกหนูผอมตายคาโมเดลซะแล้ว" เบนซ์ละมือจากคัตเตอร์ ยืดตัวบิดขี้เกียจพลางฉีก
