ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องพักหมายเลข 402 อีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่าหากแต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยกระแสความกดดันจนแทบหายใจไม่สะดวก แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางทอดเงายาวลงบนพื้นห้อง ส่องกระทบดวงตาคมคายของ แม็กซ์ ที่บัดนี้ไร้แววขี้เล่นทะเล้นอย่างที่เคยเป็น มือหนาที่ถือโทรศัพท์มือถือของแฟนสาวสั่นเทาน้อยๆ ข้อความของเบนซ์บนหน้าจอยังคงเด่นหราประหนึ่งป้ายคำพิพากษาที่บอกว่าเงามืดที่พวกเขาใช้ซ่อนตัวมาตลอดได้พังทลายลงแล้ว
หนุ่มวิศวะไฟฟ้าสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด เขามองใบหน้าหวานของ น้ำอ้อย ที่ยังคงเชิดขึ้นนิ่งสนิท ดวงตาคู่นั้นเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดหวั่น ทว่าลึกๆ แล้วแม็กซ์รู้ดีว่าภายใต้ท่าที ‘คุณน้ำนิ่ง’ อันเป็นเอกลักษณ์ เธอเปิดเผยความเปราะบางและบาดแผลในใจออกมาจนหมดสิ้นแล้วผ่านคำถามนั้น
ชายหนุ่มค่อยๆ ส่งคืนโทรศัพท์มือถือให้เธอ ก่อนจะก้าวขาเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่า
