ภายในห้องพักหมายเลข 402 บรรยากาศเงียบสงัดทว่ากลับอบอวลไปด้วยกระแสความมาคุกรุ่น แสงไฟนีออนสลัวทอดเงาหนาของ แม็กซ์ ทับร่างบอบบางของ น้ำอ้อย จนแทบมิด แขนแกร่งทั้งสองข้างของรุ่นพี่ปี 4 ยังคงยันแผงตู้เสื้อผ้ากักขังเธอเอาไว้ในวงแขน สายตาคมคายที่เคยขี้เล่นบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงและน้อยใจอย่างที่สุด ลมหายใจเข้าออกกระชั้นชิดบอกให้รู้ว่าอารมณ์ของเสือร้ายภาควิศวะไฟฟ้ากำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด
น้ำอ้อยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแฟนหนุ่ม เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือโวยวายฟูมฟาย ใบหน้าหวานยังคงรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ สาวเงียบสูดหายใจเข้าลึกอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยปากแย้งแก้ต่างให้ตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าหนักแน่นหน้างาน
"พี่แม็กซ์... ฟังหนูนะ" น้ำอ้อยเรียกสติเขาเป็นอันดับแรก "ที่หนูต้องยอมให้มีนนั่งข้างๆ ที่ร้านข้าว ก็เพราะเรากำลังคุยเรื่องโปรเจกต์ดีไซน์ที่จะต้องส่งอาจารย์สัปดาห์ห
