เธอ...รักฉันหรือเปล่า

ใจร้อนเพราะเธอป่วย

หลังจากค่ำคืนที่แสนขมขื่นหน้าหอพัก บรรยากาศระหว่างตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ก็กลับคืนสู่ความเงียบเชียบอย่างน่าประหลาด น้ำอ้อย หายหน้าไปจากใต้ตึกคณะร่วมสามวัน มีเพียงโต๊ะม้าหินอ่อนที่ว่างเปล่ากับความทรงจำสีเทาที่ทิ้งไว้ และสาเหตุที่เธอหายไปนั้น ไม่ใช่เพราะพยายามหลบหน้าเขา... แต่เป็นเพราะร่างกายที่กรำงานหนักประกอบกับการเดินตากฝนในคืนวันศุกร์ ส่งผลให้เธอไข้ขึ้นสูงและป่วยเป็นหวัดจนแทบจะลุกออกจากเตียงไม่ไหว

ณ ร้านกาแฟใต้ตึกวิศวะ แก๊งหนุ่มไฟฟ้า ปี 4 นั่งล้อมวงกันอยู่หลังจากเสร็จสิ้นการเรียนในภาคเช้า สำหรับวันนี้นักศึกษาปี 4 อย่างพวกเขาไม่มีเรียนในภาคบ่ายแล้ว ทว่าอารมณ์ของโต๊ะวันนี้ดูดรอปลงไปอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะ แม็กซ์ ที่นั่งควงปากกาในมือเงียบๆ สายตาเหม่อลอยมองแก้วกาแฟดำที่ละลายจนจืดชืด ไม่ยอมลุกไปไหนทั้งที่หมดคาบเรียนแล้ว

"เออ ที่รัก แล้ววันนี้น้องน้ำอ้อยอาการเป็นไงบ้างอ่ะ เห็นบอกว่าป่วยหนักเลยเหรอ" เสียงของบอมที่กำลังวิดีโอคอลกับ เบนซ์ แฟนสาวสถาปัตย์ดังขึ้น ทำให้นิ้วมือของแม็กซ์ที่กำลังควงปากกาชะงักกึกทันที หูของเขาผึ่งขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

(“อืม... ไข้ขึ้นสูงเลยพี่บอม ปวดหัวตัวร้อนจี๋ อ้อยมันสายอึดอยู่แล้วนะ แต่นี่นอนซมกินยาแล้วหลับยาวเลย เบนซ์เพิ่งซื้อข้าวไปแขวนไว้ให้เมื่อกี้ น่าสงสารมาก ทำงานหนักแล้วยังมาตากฝนอีก”) เสียงของเบนซ์ลอดออกมาจากปลายสาย

คำว่า 'ป่วยหนัก' และ 'ตากฝน' เหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของแม็กซ์ ความรู้สึกผิดและเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาจนอกแทบระเบิด เป็นเพราะเขาแท้ๆ ที่พาเธอไปตากฝนซ้อนท้ายรถเวฟวันนั้น

แม็กซ์หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาทันที นิ้วหนากดเข้าแอปพลิเคชันอินสตาแกรมที่เขาไม่ได้เปิดดูมาหลายวัน เขากดเข้าไปที่ช่องข้อความแชตส่วนตัวของน้ำอ้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไป

Max_XX :) : "เป็นไงบ้างน้องน้ำเชื่อม ข่าวแว่วมาว่านอนซมเป็นผักต้มเลยเหรอ"

เขานั่งจ้องหน้าจออยู่เกือบห้านาที จนกระทั่งสัญลักษณ์ 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความสั้นๆ เรียบๆ ตอบกลับมาตามสไตล์ของเธอ

Nam_OO_IC: "เป็นหวัดค่ะ มีไข้นิดหน่อย"

Max_XX :) : "นิดหน่อยกะผีดิ เบนซ์บอกไข้ขึ้นตัวร้อนเป็นไมโครเวฟแล้ว กินไรยัง"

Nam_OO_IC: "กินข้าวที่เบนซ์ซื้อมาให้แล้วค่ะ กำลังจะนอน"

คำตอบที่ดูห่างเหินและตัดบททำให้นักศึกษาทางวิศวกรรมไฟฟ้า ปี 4 อยู่ไม่สุขอีกต่อไป ความเป็นห่วงมันล้นทะลักจนหน้ากากปลาไหลไหลไม่ออกอีกแล้ว แม็กซ์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เก็บของลงกระเป๋าทันทีจนเกิดเสียงดังครืด เพื่อนๆ ในโต๊ะหันมามองเขาเป็นตาเดียว

"เฮ้ย ไอ้แม็กซ์ มึงจะรีบไปไหนวะ บ่ายนี้ก็ไม่มีเรียนแล้ว กะว่าจะชวนไปนั่งเล่นร้านเกมซะหน่อย" บอมร้องทักด้วยความงง

"พวกมึง... กูมีธุระด่วนว่ะ ไปละ!" แม็กซ์หาเรื่องโกหกหน้าตายเพื่อออกจากกลุ่มเพื่อน เขาไม่รอให้ใครซักไซ้ซ้ำ คว้ากุญแจรถเวฟคู่ใจแล้ววิ่งหน้าตั้งออกไปจากใต้ตึกวิศวะทันที โดยไม่สนใจเสียงด่าไล่หลังของบอมเลยแม้แต่น้อย

ในสมองของแม็กซ์ตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียว... คือต้องไปหาผู้หญิงที่ชื่อน้ำอ้อยให้เร็วที่สุด

ยี่สิบนาทีต่อมา รถเวฟสีกรมท่าก็จอดสนิทหน้าหอพักนอกมอ แม็กซ์กดพิมพ์ข้อความหาน้ำอ้อยอีกครั้ง บอกให้เธอดึงตัวเองลงมาหาเขาที่ข้างล่างหอพักที ตอนแรกน้ำอ้อยปฏิเสธเพราะไม่มีแรง แต่แม็กซ์ขู่ว่า “ถ้าไม่ลงมา พี่จะยืนตะโกนเรียกชื่อน้ำส้มสายชูอยู่หน้าหอให้คนอื่นหันมามองทั้งตึก”

นั่นทำให้น้ำอ้อยไม่มีทางเลือก ร่างบอบบางในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขายาว สวมหน้ากากอนามัยสีขาวปิดบังใบหน้าซีดเซียว เดินพยุงร่างกายอันอ่อนแรงลงมาลิฟต์มาชั้นล่าง ทันทีที่ประตูหอพักเปิดออก เธอเห็นแม็กซ์ยืนอยู่ตรงนั้น ในมือหนาหอบหิ้วถุงพลาสติกหลายใบที่มีทั้งแผ่นเจลลดไข้ ยาแก้ไข้ และขนมปัง

"พี่แม็กซ์... มีอะไรคะ ซื้อของพวกนี้มาทำไม" น้ำอ้อยถามเสียงแหบพร่า ดวงตาเรียบเฉยดูเหนื่อยล้าเต็มที

แม็กซ์ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ สายตาคู่คมสำรวจใบหน้าเนียนที่ดูอิดโรยด้วยความสงสารและเป็นห่วงอย่างที่สุด ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินนำหน้าเธอตรงดิ่งไปที่ประตูคีย์การ์ดของหอพักทันที ท่าทางรีบร้อนและเผด็จการของเขาทำให้น้ำอ้อยเดินตามมาทักท้วงแทบไม่ทัน

"พี่แม็กซ์! เดินไปไหน ประตูนั้นคนนอกเข้าไม่ได้นะ"

"ก็เธอกำลังจะเปิดให้พี่เข้าอยู่นี่ไง ป่ะ ขึ้นห้องกัน" แม็กซ์หันมาบอกหน้าตาเฉย พลางพยักหน้าให้เธอแตะคีย์การ์ดเปิดประตู

น้ำอ้อยชะงักกึก แววตาเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจและความระแวง เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมแตะการ์ดเปิดประตูให้ "จะมาขอเข้าห้องฉันทำไมคะ... พี่ทำแบบนี้บ่อยหรือไง เข้าห้องผู้หญิงคนอื่นบ่อยหรอ"

คำถามตัดพ้อที่แฝงไปด้วยความประชดประชันทำให้นายแม็กซ์วิศวะไฟฟ้าชะงักฝีเท้า ใบหน้ากวนประสาทของเขาเลือนหายไปทันที เหลือเพียงแววตาที่จริงจังและนิ่งงัน ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ ระยะห่างที่ใกล้กันทำให้น้ำอ้อยได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นสบู่จากตัวเขา

"ไม่เคย..." แม็กซ์เปรยเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและไม่มีกระแสของความล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของคนป่วย "พี่ไม่เคยเข้าห้องผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นแหละ... เพิ่งเคยขอน้ำอ้อยคนแรกนี่แหละ"

คำพูดตรงๆ และการสรรพนามที่เปลี่ยนจากมุกตลกเรียกชื่อผิดๆ มาเป็นชื่อ 'น้ำอ้อย' อย่างชัดเจน ดังก้องเข้าไปในหัวใจของสาวเงียบ โลกอันเฉยชาของเธอสั่นสะเทือนอีกครั้ง คำตอบของเขาไม่มีมาดปลาไหล ไม่มีสไตล์คนตลกหาจับยาก มีเพียงความจริงใจล่อนจ้อนที่ส่องประกายผ่านแววตา

น้ำอ้อยอึ้งไป หน้ากากอนามัยช่วยปกปิดใบหน้าที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความขัดเขินเอาไว้ได้ทัน ท่าทีจริงจังของแม็กซ์ในเวลานี้ทำให้กำแพงในใจของเธอเริ่มร้าวลงทีละน้อย สุดท้ายเพราะความอ่อนแอของร่างกายบวกกับความรู้สึกส่วนลึกที่ยังคงปฏิเสธเขาไม่ได้ น้ำอ้อยจึงยอมแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเสียงดัง คลิก แล้วเดินนำเขาขึ้นลิฟต์ไปเงียบๆ

ภายในห้องพักหมายเลข 402 ความเงียบงันปกคลุมทันทีที่ประตูห้องปิดลง น้ำอ้อยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มๆ ด้วยความเพลีย ขณะที่แม็กซ์เดินไปวางถุงยาและของกินไว้บนโต๊ะเขียนแบบ เขาหันมามองสำรวจห้องพักเรียบๆ ของเธอ ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง

"นอนลงไปเลย เดี๋ยวพี่จัดการคูลฟีเวอร์ให้" แม็กซ์สั่งเสียงเรียบ เขาแกะแผ่นเจลลดไข้สีฟ้าออกอย่างคล่องแคล่ว

น้ำอ้อยนอนลงบนหมอนอย่างว่าง่าย สัมผัสเย็นเฉียบของแผ่นเจลที่แปะลงบนหน้าผากทำให้อาการปวดหัวทุเลาลงไปบ้าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนเกือบระเบิด คือฝ่ามืออุ่นหนาของแม็กซ์ที่จงใจแตะค้างไว้ที่แก้มเนียนของเธอเบาๆ เพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย

"ตัวร้อนเป็นไฟจริงๆ ด้วย... นอนพักเหอะ พี่ไม่อยู่กวนใจหรอก" แม็กซ์พูดพึมพำ สายตาคมที่ทอดมองลงมาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครบนโลกใบนี้ได้เห็น

น้ำอ้อยสบสายตาคู่นั้นผ่านความมึนเบลอของพิษไข้ หมอกควันความสัมพันธ์ที่เคยอึมครีมทึมเทา บัดนี้เหมือนจะจางลงเล็กน้อย เธอยังคงมีคำถามมากมายในใจ แต่ในเวลานี้... ความใส่ใจอันเงียบเชียบและจริงจังของแม็กซ์โดยไม่มีมุกตลกมากลบเกลื่อน ได้ทำหน้าที่เยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของเธอไปจนหมดสิ้น สาวพูดน้อยหลับตาลงช้าๆ ปล่อยตัวเองให้เข้าสู่ห้วงนิทรา โดยรับรู้ว่ามีผู้ชายคนนี้คอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหนเลยตลอดทั้งบ่าย