แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะยังคงสาดส่องลงบนแผ่นกระดาษไขและไม้ฉากสเกล ภายในห้องพักหมายเลข 402 เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเหนื่อยล้าจากการปั่นงานหามรุ่งหามค่ำ น้ำอ้อย นั่งนิ่งจับดินสอกดลากเส้นโครงสร้างอาคารด้วยความเงียบเชียบ ทว่าในอกกลับไม่ได้สงบนิ่งเหมือนท่าทางภายนอกเลยสักนิด
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่ข้างโต๊ะเขียนแบบสั่นครืดคราดขึ้นมาอีกครั้ง แสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัว เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ที่ส่งมาแทบจะทุกๆ สิบนาที และทิ้งค้างไว้บนหน้าจอล็อก
‘น้ำนิ่งครับ พี่ขอโทษจริงๆ นะ เคลียร์งานกับไอ้บอมเสร็จแล้วคุยกันหน่อยนะพี่ไหว้ล่ะ’ ‘พี่ไม่ได้คิดกับน้องจอยแบบนั้นเลย มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด’ ‘ตอบพี่หน่อยเถอะนะ... พี่เป็นห่วงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว’
ชื่อผู้ส่งเด่นหราว่า Max_XX :)
น้ำอ้อยเหลือบสายตามองข้อความเหล่านั้นด้วยแววตาหม่นแสงลง ก่อนจะเอื้อ
