เสียงดนตรีสดภายในร้าน 'หลังม.' ยังคงแผดเสียงก้องกังวานสลับกับเสียงเบสที่กระแทกกระทั้นลงบนพื้นปูนซีเมนต์จนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าสำหรับ น้ำอ้อย แล้ว โลกทั้งใบรอบตัวกลับเหมือนถูกกดปุ่มปิดเสียงจนเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะท้อนจากความน้อยใจที่ดังระงมอยู่ในหัวสมองอย่างบ้าคลั่ง
สายตาคู่สวยยังคงจับจ้องอยู่ที่แก้วเหล้าตรงหน้า นิ้วเรียวคอยหมุนขอบแก้วพลาสติกไปมาจนหยดน้ำแข็งละลายไหลซึมเปื้อนฝ่ามือ... มันทั้งเย็นชืดและอ้างว้าง ไม่ต่างจากความรู้สึกของเธอในเวลานี้เลยสักนิด
เธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ แม็กซ์ หนุ่มวิศวะไฟฟ้าจอมกะล่อนคนนั้น หากเปรียบเทียบเป็นวิชาสถาปัตยกรรมที่เธอเรียน มันคงเป็นแบบร่างสเก็ตช์ที่ไม่เคยมีเส้นโครงสร้างที่ชัดเจน เป็นเพียงภาพเงาเบลอๆ ที่สวยงามยามอยู่กันสองคน แต่กลับไร้ตัวตนทันทีเมื่อก้าวออกสู่โลกแห่งความเป็นจริง
"มันเป็นความร
