เธอ...รักฉันหรือเปล่า

ความลับในร้านกาแฟ

แสงแดดจัดจ้าของตะวันสาดส่องลงมากระทบร่มผ้าใบของร้านกาแฟเจ้าประจำข้างคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความพลุกพล่านของเหล่านักศึกษาที่มานั่งปั่นงานและจับกลุ่มคุยกัน ณ โต๊ะหินอ่อนตัวในสุด บอม นั่งกอดอก หน้าตาเคร่งเครียด สายตาจ้องเขม็งไปยังทางเข้าร้านราวกับกำลังรอเช็กบิลใครบางคนอยู่

ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ของ แม็กซ์ ก็เดินผิวปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆ ใบหน้าคมคายดูสดชื่นแจ่มใสผิดหูผิดตา แววตาคู่คมฉายความวิบวับระยิบระยับราวกับคนตัดความทุกข์ทั้งโลกทิ้งไปหมดแล้ว เขาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามบอมหน้าตาเฉย

แต่ยังไม่ทันที่ก้นของแม็กซ์จะสัมผัสเบาะดี เสียงทุ้มเข้มของเพื่อนสนิทร่วมห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที

"เมื่อคืน มึงหายหัวไปไหนมาฮะไอ้แม็กซ์?" บอมถามยิงคำถามใส่ตรงๆ นัยน์ตาเรียบเล็กหรี่ลงจับผิดเต็มที่ "ทำไมไม่กลับห้อง? กูตื่นมาตอนตีสามกะจะชวนมึงแดกมาม่า แต่เตียงมึงว่างเปล่า โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง อย่าบอกนะว่าลืมปิดปลั๊กพ่วงจนต้องเฝ้าปลั๊กทั้งคืนน่ะ"

แม็กซ์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ 'อ้อมกอดแรก' บนเตียงนอนของน้ำอ้อยเมื่อคืนนี้ สัมผัสนุ่มนวลและกลิ่นหอมจางๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกอยู่เลย ทว่าหน้ากากปลาไหลไฟฟ้าก็ถูกคว้ามาสวมได้อย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าเบ้ เอียงคอ ยักคิ้วกวนประสาทใส่เพื่อนรักตามสไตล์เดิม

"โถ่... ไอ้คุณบอมครับ มึงยังกล้ามาถามกูอีกเหรอวะ?" แม็กซ์โวยวายเสียงกวน ตบโต๊ะดังปับ "ก็มึงเล่นไล่กูออกจากห้องทางอ้อม บอกว่าน้องเบนซ์จะเข้ามามีธุระด่วนจะคุยกันยาวๆ คนหล่อและมีมารยาทงามระดับประเทศอย่างกูเนี่ย พอเห็นคู่รักเขาจะเคลียร์ใจกัน กูก็ต้องระเห็จตัวเองหาที่อยู่ใหม่ดิครับ จะให้กูนั่งเป็นก้างขวางคอชิ้นโตดมกลิ่นความรักของพวกมึงหรือไง"

บอมขมวดคิ้วมุ่น จ้องหน้าเพื่อนสนิทที่ยังคงไหลลื่นสไตล์ตลกหาจับยาก "เดี๋ยวๆ ไอ้แม็กซ์ มึงอย่ามาเนียน แฟนกูมาแค่แป๊บเดียวเว้ย! เบนซ์มาคุยเรื่องเอกสารฝึกงานไม่ถึงชั่วโมงก็กลับแล้ว กูก็ไลน์บอกมึงตอนทุ่มกว่าๆ ว่ากลับห้องได้แล้ว แต่มึงเล่นหายหัวไปทั้งคืนยันสายวันนี้เนี่ยนะ มึงไปซุกหัวนอนที่ไหนมาเอาดีๆ"

"กูก็... ไปสิงสถิตอยู่ร้านเกมหน้ามอดิวะ แข่งอีสปอร์ตระดับโลกอยู่ดึกไปหน่อยเลยวาร์ปไปนอนหอไอ้แบงค์ภาคเครื่องกลนู่น" แม็กซ์แถสดๆ ร้อนๆ อ้างชื่อเพื่อนต่างภาควิชาหน้าตาย

"หอไอ้แบงค์กะผีดิ ไอ้แบงค์มันกลับบ้านต่างจังหวัดตั้งแต่เย็นวันศุกร์แล้ว มึงอย่ามาตอแหล!" บอมทุบโต๊ะจับโป๊ะทันควัน สกิลการจับผิดของรูมเมทที่อยู่ด้วยกันมาสี่ปีเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างมีประสิทธิภาพ "กูขี่รถผ่านหน้าร้านเกมตอนเที่ยงคืนก็ไม่เห็นรถเวฟซอมซ่อของมึงจอดอยู่เลยสักคัน... อย่าให้กูรู้นะว่ามึงแอบไปนอนที่ห้องสาวนิเทศมาน่ะ! ช่วงนี้เห็นมึงเช็กอินแถวตึกนิเทศบ่อยๆ แอบไปซุกกิ๊กไว้ใช่ไหมไอ้กะล่อน"

"เชี่ย... สาวนิเทศอะไรล่ะมึง จินตนาการล้ำเลิศเกินไปละ!" แม็กซ์หัวเราะร่ากลบเกลื่อน แต่ในใจเริ่มเหงื่อตกซิก ขืนปล่อยให้บอมซักไซ้มากกว่านี้ มีหวังความลับเรื่องที่ไปนอนกอดสาวสถาปัตย์ร่วมตึกแตกแน่ๆ

ทว่า... ในจังหวะนรกที่หมอกควันความลับกำลังจะโดนลมพัดปลิว เสียงฝีเท้าของบุคคลมาใหม่สองคนก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะหินอ่อนพอดี

"ใครไปนอนห้องสาวนิเทศนะคะพี่บอม?"

เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังกังวานขึ้น ทำเอาแม็กซ์สะดุ้งโหยงจนเกือบตกเก้าอี้ ชายหนุ่มรีบหันขวับไปมองทันที แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความเลิ่กลั่กสุดขีด เมื่อผู้มาใหม่คือ เบนซ์ ที่เดินถือแก้วชานมไข่มุกมาพร้อมกับ น้ำอ้อย ผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เขาเพิ่งนอนกอดมาทั้งคืนนั่นเอง!

วันนี้ควันหลงจากพิษไข้ของน้ำอ้อยดูจางลงไปมาก ใบหน้าหวานดูมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย เธออยู่ในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงยีนส์ ทว่าดวงตาเรียบเฉยคู่สวยคู่นั้นกลับกำลังจ้องมองตรงมาที่แม็กซ์ นิ่งสนิทและแฝงไปด้วยกระแสความนิ่งงันบางอย่างที่ทำให้นายแม็กซ์วิศวะถึงกับเสียวสันหลังวาบ

"อ้าว ที่รัก มาพอดีเลย" บอมหันไปยิ้มร่าให้แฟนสาว ก่อนจะรีบชี้หน้าแม็กซ์ส่งต่อคดีทันที "ก็ไอ้แม็กซ์น่ะสิเบนซ์ เมื่อคืนมันหายหัวไปทั้งคืนไม่ยอมกลับห้อง พอกูถามมันก็แถไปเรื่อย กูเลยสงสัยว่ามันแอบหนีไปนอนห้องสาวคณะนิเทศมาแน่ๆ หน้าตาแจ่มใสมาเชียว"

"จริงป่ะเนี่ยพี่แม็กซ์?" เบนซ์หันไปทำตาโตใส่รุ่นพี่ "แอบไปมีสาวนิเทศตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เห็นอัปเดตในกลุ่มเลย แอบแซ่บป่ะเนี่ย"

สถานการณ์ตรงหน้ากลายเป็นความอึมครึมทึมเทาขั้นสุดยอดสำหรับแม็กซ์ หมอกควันความลับตลบอบอวลจนเขาแทบหายใจไม่ออก สายตาคมลอบมองปฏิกิริยาของน้ำอ้อยอย่างระมัดระวัง เขาเห็นเธอยืนนิ่งสนิท มือเรียวกำสายสะพายกระเป๋าแน่น แววตาเรียบเฉยคู่นั้นวูบไหวไปวินาทีหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเฉยชาตามเดิม ราวกับกำลังสร้างกำแพงหนาขึ้นมาปิดกั้นตัวเองอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งยอมเปิดประตูให้เขาเมื่อคืน

แม็กซ์ใจหายวาบ... เขาไม่กลัวบอมด่า ไม่กลัวเบนซ์ล้อ แต่เขาตูมตามในอกกลัวว่าผู้หญิงพูดน้อยตรงหน้าจะเข้าใจผิดแล้วถอยห่างจากเขาไปอีก

"เฮ้ย! ไม่ใช่แล้วเบนซ์ ไอ้บอมมันปากเสีย ใส่ร้ายคนหน้าตาดีเป็นอาชีพ!" แม็กซ์รีบลุกพรวดขึ้นยืน รนรานปฏิเสธเสียงหลงจนมาดหนุ่มกะล่อนหลุดลุ่ย "สาวนิเทศอะไรไม่มีทั้งนั้นแหละบนโลกนี้กูไม่รู้จัก! กูเป็นคนรักเดียวใจเดียว... เอ้ย! หมายถึงกูรักสันโดษ ชอบอยู่คนเดียว นอนคนเดียวโว้ย!"

"นอนคนเดียวแล้วทำไมไม่กลับห้องล่ะคะพี่แม็กซ์?" เบนซ์ยังคงรุกไล่ขำๆ แตกต่างจากน้ำอ้อยที่ยังคงปิดปากเงียบสนิท ไม่พูดไม่จา และไม่แม้แต่จะสบตากับแม็กซ์ตรงๆ เลยด้วยซ้ำ

ความเงียบของน้ำอ้อยในเวลานี้ สำหรับแม็กซ์แล้วมันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงระเบิดในห้องแล็บไฟฟ้าเสียอีก ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานของเธออย่างอ้อนวอนและร้อนรน หวังลึกๆ ว่ามุกตลกกะล่อนที่เขาเตรียมจะงัดออกมาแก้สถานการณ์ จะช่วยสลายหมอกควันความเข้าใจผิดและรั้งไม่ให้เธอกลับไปเย็นชาใส่เขาเหมือนในอดีต

"ก็... ก็กูบอกแล้วไงว่ากูไปนอนหอไอ้แบงค์มา มึงหุบปากไปเลยไอ้บอม!" แม็กซ์หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือสุดชีวิต "เออ... น้องเบนซ์ น้องน้ำอ้อย มาเหนื่อยๆ นั่งก่อนดิ เดี๋ยวพี่แม็กซ์คนนี้บริการไปซื้อน้ำซื้อขนมให้เอง ตำแหน่งเบ๊ประจำโต๊ะวันนี้พี่จอง!"

แม็กซ์พยายามเปลี่ยนเรื่องอย่างไหลลื่นและดึงสไตล์ตลกกลับมากลบเกลื่อนความจริงจังที่เต้นเร่าอยู่ในอก ทว่าสายตาของเขาที่แอบส่งไปให้น้ำอ้อยกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้นลึกซึ้งที่บดบังเอาไว้ไม่มิด... เป็นสายตาที่บอกเธออย่างชัดเจนว่า 'พี่ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นแหละ นอกจากห้องของเธอ'

บรรยากาศรอบโต๊ะกาแฟข้างคณะวิศวะในสายวันนั้น จึงเต็มไปด้วยความอึมครึมทึมเทาและน่าลุ้นระทึกใจ ระหว่างหนุ่มวิศวะไฟฟ้า ปี 4 ที่ต้องใช้สกิลการแถขั้นเทพเอาตัวรอดจากการจับผิดของเพื่อน กับสาวเงียบคณะสถาปัตย์ ปี 3 ที่กำลังยืนนิ่งเงียบพร้อมคำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัวใจหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนหวานมาด้วยกันเหนี่ยวรั้งความสัมพันธ์นี้ไว้ท่ามกลางหมอกควันความลับที่ยังไม่มีใครยอมเปิดเผยออกมาตรงๆ