ช่วงเย็นย่ำยามพระอาทิตย์อัสดง แสงแดดรำไรเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มสลัว บรรยากาศความวายป่วงในร้านกาแฟข้างคณะค่อย ๆ ซาลง หลังจากที่ช่วยกันตบไหล่ซับน้ำตาให้กานต์จนเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้าง มะนาว ก็เริ่มรู้สึกถึงอาการประท้วงจากร่างกาย บาดแผลระบมที่หัวเข่าซ้ายหน้างานเริ่มส่งสัญญาณเตือนด้วยความปวดตุบ ๆ ประกอบกับใกล้ถึงเวลาที่เธอจะต้องทานยาแก้อักเสบตามแพทย์สั่ง หญิงสาวจึงตัดสินใจเก็บของลงกระเป๋าเป้เพื่อแยกตัวกลับห้องพักล่วงหน้า
"ไอ้เบนซ์ กู กลับก่อนนะมึง ขามันเริ่มตึง ๆ แล้วว่ะ แถมยาแก้สะเทือนก็ใกล้ได้เวลาต้องกินแล้วด้วย" มะนาวหันไปกระซิบกระซาบบอกเพื่อนสนิท
"เออ ๆ มึงรีบกลับไปพักเลยไอ้มะนาว สภาพเหมือนผ้าพับไว้ขนาดนี้อย่าฝืน" เบนซ์พยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย ทว่ายังไม่ทันที่มะนาวจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของ แบงค์ ที่คอยจับจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลาก็ขยับตัวตามทันควัน
"เดี๋ยวกูไปส่ง" แบงค์อาสาเสียง
