เธอ...รักฉันหรือเปล่า

รหัสลับของเรา

หลังจากเหตุการณ์คำสารภาพสุดจริงจังกลางโต๊ะกาแฟวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มวิศวะไฟฟ้า ปี 4 กับสาวเงียบคณะสถาปัตย์ ปี 3 ก็พัฒนาขึ้นภายใต้หมอกควันความลับที่เข้มข้นกว่าเดิม แม็กซ์ เริ่มตระหนักได้ว่า เรดาร์จับผิดของเพื่อนสนิทในกลุ่ม โดยเฉพาะ บอม รูมเมทตัวดีช่างสังเกต กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อกระชากหน้ากากปลาไหลของเขา ความปอดแหกบวกกับความกะล่อนทำให้เขาต้องงัดแผนการใหม่ขึ้นมาใช้เพื่อความปลอดภัย

เขารู้ดีว่าถ้ายังขืนเรียกชื่อ 'น้ำอ้อย' หรือแม้แต่มุกตลกกวนๆ อย่าง 'น้ำเชื่อม' 'น้ำส้มสายชู' ต่อไป มีหวังพวกบอมกับเบนซ์ต้องเชื่อมโยงสายป่านจนความลับแตกโพละแน่นอน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจตั้งรหัสลับขึ้นมาในใจเพื่อใช้เรียกเธอเวลาส่งข้อความแชตหรือตอนหลุดปากพูดถึง นั่นก็คือคำว่า 'น้ำนิ่ง'... รหัสลับที่มาจากนิสัยพูดน้อย เรียบเฉย และนิ่งสงบของเธอนั่นเอง

บอมคอยจับสังเกตพฤติกรรมแปลกๆ ของรูมเมทอยู่ตลอดเวลา ช่วงสองสามวันมานี้ไอ้แม็กซ์มักจะเดินก้มหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้โทรศัพท์มือถือบ่อยเกินไป และเวลามีสายเข้าหรือพิมพ์แชต มันมักจะหลุดอุทานหรือบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า 'น้ำนิ่งกินข้าวยังวะ' 'น้ำนิ่งดราฟต์งานเสร็จยัง' คำคำนี้กระตุกต่อมเผือกของหนุ่มไฟฟ้าอย่างบอมจนนั่งไม่ติดเก้าอี้

จนกระทั่งบ่ายวันพุธอันอบอ้าว แก๊งหนุ่มวิศวะไฟฟ้ามาตั้งโต๊ะรวมกลุ่มกันที่ร้านกาแฟเจ้าประจำข้างคณะเหมือนเคย วันนี้บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษเพราะมีสาวคณะสถาปัตย์อย่างเบนซ์และ น้ำอ้อย เดินมาร่วมแจมโต๊ะด้วยเพื่อรอกินข้าวเย็นพร้อมกัน

แม็กซ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติก ตัวของเขาขยับเข้าไปนั่งชิดกับน้ำอ้อยจนไหล่แทบจะเกยกัน ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นหันไปคุยเรื่องเกมกับกานต์หน้าตาเฉย แต่ใต้โต๊ะหินอ่อนนั้น มือหนาแอบส่งข้อความไลน์ไปกวนประสาทคนข้างๆ อยู่เป็นระยะๆ จนน้ำอ้อยต้องคอยชำเลืองสายตาเรียบเฉยส่งค้อนวงโตไปให้เขาเงียบๆ

ทว่า... ความสุขใต้หมอกควันของแม็กซ์ก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบอมที่นั่งจิบโกโก้เย็นอยู่ฝั่งตรงข้ามวางแก้วลงกระทบโต๊ะดัง ปัง! นัยน์ตาเรียบเล็กหรี่ลงจ้องมองตรงมาที่แม็กซ์ด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ

"เฮ้ย ไอ้แม็กซ์... กูมีเรื่องคาใจจะถามมึงมาหลายวันละ" บอมเปิดประเด็นเสียงดังลั่นโต๊ะ ทำเอาเพื่อนๆ ทั้งกานต์และเบนซ์หันมาสนใจทันที

แม็กซ์เลิกคิ้วสูง คว้าหน้ากากปลาไหลติดสเก็ตกลับมาสวมทับใบหน้าได้อย่างรวดเร็ว "อะไรของมึงอีกวะไอ้บอม หน้าตากวนตีนแบบนี้แสดงว่าสมองคิดเรื่องชั่วๆ อยู่ชัวร์"

"ไม่ต้องมาสาดโคลนใส่กู" บอมชี้หน้าแม็กซ์อย่างจับโป๊ะ "กูอยู่ห้องเดียวกับมึง นอนเตียงตรงข้ามมึง ช่วงนี้กูได้ยินมึงพึมพำอยู่กับโทรศัพท์บ่อยมาก... กูลองสืบดูละ มึงชอบพูดชื่อคนคนหนึ่งเว้ย แล้วล่าสุดเมื่อคืนตอนมึงนอนละเมอ มึงก็ยังหลุดปากพูดชื่อนี้ออกมาอีก!"

คำว่า 'นอนละเมอ' ทำเอาแม็กซ์ใจหายวาบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิททำเป็นขำ "กูละเมอว่าไรวะ ละเมอขอหวยเหรอ? มึงก็งมงายนะไอ้บอม"

"กูไม่ได้งมงาย มึงละเมอเรียกชื่อผู้หญิง!" บอมทุบโต๊ะจี้จุดเดือด "กูขอถามตรงนี้ต่อหน้าเพื่อนๆ และน้องๆ เลยนะ... 'น้ำนิ่ง' คือใครวะมึง? สาวคนไหนชื่อน้ำนิ่ง? มึงไปแอบคุยกับสาวชื่อน้ำนิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะไอ้เสือปลาไหล!"

เฮือก!

คำถามสายฟ้าฟาดของบอมกลางโต๊ะกาแฟ ทำเอา น้ำอ้อย ที่นั่งอยู่ข้างๆ แม็กซ์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว!

ร่างบอบบางไหววูบ มือเรียวที่กำลังถือแก้วชานมไข่มุกอยู่สั่นระริกจนน้ำหวานเกือบฉลักออกจากหลอด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขีดสุดจนลามไปถึงใบหูเนียน เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ... รู้ดียิ่งกว่าใครว่า 'น้ำนิ่ง' ที่บอมพูดถึงนั้น มันคือนิสัยและตัวตนของเธอชัดๆ! และผู้ชายกะล่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ นี่แหละที่ชอบเรียกเธอด้วยชื่อบ้าๆ แบบนี้ในแชตส่วนตัว!

อาการสะดุ้งโหยงอย่างมีพิรุธของน้ำอ้อย ทำเอาเบนซ์ที่นั่งข้างๆ หันมามองด้วยความฉงน "อ้าว น้ำอ้อย เป็นไรมึง? สะดุ้งซะแรงเชียว ชานมลวกปากเหรอ?"

"ปะ... เปล่าค่ะ พอดีฉันสำลักมุกไข่มุกน่ะเบนซ์" น้ำอ้อยรีบแก้ตัวเสียงสั่นเครือ ก้มหน้าลงต่ำหลบสายตาจับผิดของเพื่อนซี้หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอแอบใช้ข้อศอกกระทบสีข้างของคนตัวโตข้างๆ ไปทีหนึ่งด้วยความคาดโทษ

แม็กซ์ที่โดนศอกเข้าเต็มรักถึงกับเลิ่กลั่กหนักกว่าเดิม ในสมองของหนุ่มวิศวะไฟฟ้า ปี 4 ตอนนี้คิดหาทางเอาตัวรอดจนสมองแทบระเบิด สกิลการแถขั้นเทพถูกกระตุ้นขึ้นมาทำงานในเสี้ยววินาทีเพื่อปกป้องความลับใต้หมอกควันและปกป้องอาการเลิ่กลั่กของคนข้างตัว

"ฮ่าๆๆๆ ไอ้บอม! มึงนี่มันโง่ซ้ำโง่ซาก สมองวิศวะแต่คิดเรื่องใต้สะดือตลอดเวลาจริงๆ ว่ะ!" แม็กซ์ระเบิดหัวเราะร่าลั่นร้านกาแฟ ทำท่าทางกวนประสาทโยกหัวไปมากลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "น้ำนิ่งกะผีดิ! กูละเมอเรื่องโครงงานวิจัยคอนกรีตและการไหลของน้ำในท่อต่างหากเว้ย!"

"ไหลของน้ำในท่อบ้านมึงดิเรียกน้ำนิ่ง!" บอมเถียงสู้ ไม่ยอมจำนนง่ายๆ

"ก็เออดิ! มึงจำแล็บอุทกศาสตร์ (Hydraulics) สัปดาห์ก่อนไม่ได้เหรอวะ?" แม็กซ์เริ่มร่ายบทแถยาวเหยียดระดับปริญญาเอก ลื่นไหลยิ่งกว่าน้ำมันไฮดรอลิก "อาจารย์เขาพูดถึงเรื่อง 'การไหลแบบคงที่และน้ำนิ่ง' (Steady and Laminar Flow) ที่ต้องคำนวณค่าเรย์โนลด์ส (Reynolds Number) น่ะ กูอินกับบทเรียนมากไปหน่อยเพราะทำโจทย์ไม่ได้ปั่นส่งอาจารย์ไม่ทัน กูเลยนอนเก็บเอาไปฝันละเมอคิดสูตรคำนวณ 'น้ำนิ่ง... น้ำนิ่งต้องมีค่าเท่าไหร่' โถ่... มึงก็นึกว่ากูเรียกชื่อสาว จิตใจมึงนี่มันบาปหนาจริงๆ ไอ้บอม!"

คำอธิบายวิชาการสายวิศวะที่ถูกโยงเข้ามารวมกับชื่อรหัสลับได้อย่างเนียนสนิทและลื่นไหล ทำเอาบอมถึงกับใบหน้าเหวอไปกึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มอ้าปากค้าง ขมวดคิ้วมุ่นอย่างใช้ความคิด สกิลการแถของแม็กซ์มันเหนือชั้นจนบางทีหลักการวิทยาศาสตร์ก็แทบจะยอมสยบ

"จริงเหรอมึง? แต่กูสาบานได้ว่าเสียงมึงนุ่มนวลมากเลยนะตอนพูดคำว่าน้ำนิ่งเนี่ย ไม่เหมือนคนคิดสูตรเลขเลยสักนิด" บอมยังคงบ่นอุบอิบแต่ก็เริ่มไขว้เขว

"นุ่มนวลบ้านมึงดิ กูเหนื่อยจนไม่มีแรงตะโกนต่างหาก! ไปๆ แยกย้ายไปสั่งข้าวเลยมึง กูหิวจนจะแดกหัวมึงได้ละเนี่ย" แม็กซ์รีบตัดบทพลางลุกขึ้นยืน แกล้งทำท่าทางกวนประสาทเดินนำหน้าเพื่อนๆ ออกไปจากโต๊ะเพื่อสลายความกดดัน

ในจังหวะที่เดินสวนกัน แม็กซ์ลอบชำเลืองสายตาคมกริบลงมามองน้ำอ้อยที่กำลังพยุงตัวลุกขึ้นยืน แววตาคู่คมของเขาฉายประกายยิ้มวิบวับและเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง แฝงคำหยอกเย้าผ่านสายตาชัดเจนว่า 'เกือบไปแล้วนะคุณน้ำนิ่งของพี่'

น้ำอ้อยเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ ใบหน้าหวานยังคงแดงระเรื่อไม่หาย หมอกควันความสัมพันธ์ที่อึมครึมทึมเทาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและซุกซ่อนรหัสลับที่มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่รู้กันสองคน แม้มาดคนตลกกะล่อนของแม็กซ์จะยังทำหน้าที่ปกปิดความจริงจากเพื่อนๆ ได้เนียนสนิท แต่สำหรับน้ำอ้อยแล้ว... รหัสลับ 'น้ำนิ่ง' ในวันนี้ มันคือหลักฐานที่ย้ำเตือนว่าเธอได้กลายเป็นคนพิเศษที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของหนุ่มวิศวะคนนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วจริงๆ