บรรยากาศรอบโต๊ะไม้ในร้านกาแฟข้างคณะยังคงหน่วงหนักราวกับมีก้อนเมฆฝนสีดำครึ้มลอยปกคลุมอยู่ แม้ว่าเรื่องราวโทรศัพท์พังของน้ำอ้อยจะกระจ่างแจ้งจนทำเอา แม็กซ์ นั่งหน้าถอดสีไปแล้ว ทว่าศึกฝั่งวิศวะเครื่องกลอย่าง แบงค์ กับสาวสถาปัตย์รุ่นน้องอย่าง มะนาว กลับยังไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่าย ๆ
แบงค์ขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งทำหน้ามึนตึงไม่สนใจเขา ชายหนุ่มพ่นลมหายใจยาวเหยียด สลัดความดุดันขี้โมโหเมื่อครู่ออกไปจนหมด เหลือเพียงแววตาจริงจังและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหน้างานที่บีบคั้นอยู่ในอก
"มะนาว... ฟังกูก่อนดิ" แบงค์เอ่ยเสียงนุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาทั้งสองข้างประสานกันไว้บนโต๊ะ "กูกับแป้งหอมน่ะ มันจบกันไปตั้งนานแล้ว จบแบบขาดสะบั้นไม่มีทางรีเทิร์นแน่นอน มึงก็รู้... แต่ที่กูคาดไม่ถึงคือกูไม่รู้จริง ๆ ว่ายัยนั่นจะบ้าดีเดือดบุกมาทำร้ายมึงถึงคณะแบบนี้ ถ้ากูรู้ล่วงหน้ากูไม่มีวันปล่อยให้ยัยนั่นเข้าใกล้
