ความเงียบงันภายในห้องพักสี่เหลี่ยมหลังจากที่เดินขึ้นมาจากใต้ตึกหอพัก ทำเอา น้ำอ้อย ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานด้วยความรู้สึกหน่วงหนักในอก คำปฏิเสธลื่นไหลเป็นน้ำล้างท่อตามแบบฉบับปลาไหลเรียกพี่ของ แม็กซ์ ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัว สาวสถาปัตย์หน้านิ่งทอดสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือที่เปิดค้างหน้าแชตของรุ่นพี่วิศวะไฟฟ้าเอาไว้
เธอยอมรับว่าเธอชอบเขา... แต่เธอก็ไม่ใช่นางเอกนิยายโลกสวยที่จะยอมปล่อยให้ความสัมพันธ์คลุมเครือแบบรถไฟชนกันของเสือผู้หญิงตัวพ่อมาทำร้ายตัวเองเหมือนอย่างที่มะนาวเพิ่งโดนบุกตบหน้าร้านกาแฟ
นิ้วเรียวสวยรัวกดลงบนแป้นพิมพ์ส่งข้อความสุดท้ายทิ้งท้ายไว้อย่างเด็ดขาด
‘น้ำอ้อยให้เวลาพี่แม็กซ์เคลียร์บิลของพี่ทั้งหมดให้จบภายใน 1 อาทิตย์ ถ้าทำไม่ได้... เรื่องของเราก็พอกันแค่นี้ค่ะ’
ฟึ่บ!
หลังจากกดส่งข้อความเสร็จ น้ำอ้อยก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเปิดประตูกระจกออกไปที่ระเบียงหลังห้องพั
