หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนวันศุกร์อันแสนดราม่าและเสียน้ำตาใต้หอพัก หมอกควันความเข้าใจผิดระหว่างหนุ่มวิศวะจอมกะล่อนกับสาวเงียบคณะสถาปัตย์ก็ถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด เช้าวันเสาร์อันสดใส ลมเอื่อยๆ พัดโชยเอาความอึดอัดข้ามวันข้ามคืนหายไปจนสิ้น บรรยากาศที่ร้านกาแฟเจ้าประจำข้างคณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย กลุ่มเพื่อนสนิททั้งบอม เบนซ์ และกานต์ นั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวเดิม ใบหน้าของแต่ละคนยังคงมีร่องรอยความกังวลเรื่องการหายตัวไปของเพื่อนรัก
ทว่า... ความตึงเครียดก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อร่างสูงใหญ่ของ แม็กซ์ เดินผิวปากฮัมเพลงก้าวเข้ามาในร้าน หน้าตาของเขาดูอิ่มเอิบ สดใส ผิดกับสภาพซูบซีดเมื่อเย็นวานราวกับคนละคน และที่ทำให้ทุกคนต้องสะดุ้งขยับตัวตาม... คือร่างบอบบางของ น้ำอ้อย ที่เดินถือแก้วชาเขียวไข่มุกก้าวตามหลังเขามาติดๆ
"เฮ้ย! ไอ้เชี่ยแม็กซ์!" บอม ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้พลาสติกทันที ชี้
