ความเงียบงันอันน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณหน้าร้านกาแฟใต้ต้นจามจุรี สายตาจิกกัดของ แป้งหอม รุ่นน้องปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ ทิ่มแทงลงบนร่างของ มะนาว ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คำพูดประชดประชันที่พ่นออกมาด้วยความเอาแต่ใจ ทำให้อากาศยามเย็นดูร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา
แบงค์ ยืนนิ่งสนิท นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยฉายแววช็อกในตอนแรก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบตึงและเย็นชาจนน่าใจหาย ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวขาขึ้นมาบังร่างของมะนาวเอาไว้ข้างหลัง ท่าทางปกป้องนั้นยิ่งจุดไฟโทสะในใจของอดีตคนรักให้ลุกโชน
"แป้งถามว่าท่าทางประคบประหงมผู้หญิงคนนี้คืออะไร พี่แบงค์เงียบทำไมคะ?! พี่แบงค์ลืมเรื่องของเราไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม!" แป้งหอมตวาดเสียงแหลม ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความขัดใจ
"กูไม่เคยลืม..."
น้ำเสียงทุ้มห้าวทว่าราบเรียบไร้ความรู้สึกของแบงค์ดังขัดขึ้นมา คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทำเอาแป้งหอมถึงกับชะ
