เธอ...รักฉันหรือเปล่า

แก้วเหล้า..กับสายตา

แสงไฟนีออนสลัวสีส้มสลับน้ำเงินสาดส่องผ่านกลุ่มควันจางๆ ภายในร้านเหล้ากึ่งผับหลังมหาวิทยาลัย เสียงดนตรีสดจังหวะตึกตักขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูมึนเบลอและวุ่นวายตามประสาแหล่งรวมตัวของเหล่านักศึกษา น้ำอ้อย นั่งนิ่งอยู่มุมในสุดของโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแก้วเหล้าจานกับแกล้ม และดราฟต์งานสถาปัตย์ที่ถูกพับเก็บไว้ในกระบอกเขียนแบบสีดำข้างกาย

เธอถูกเพื่อนร่วมเอกลากมาฉลองหลังจากผ่านมรสุมการส่งโปรเจกต์ใหญ่ที่อดหลับอดนอนมาสามวันติด ทั้งที่ใจจริงแล้ว สาวเงียบโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอปรารถนาเพียงแค่การได้กลับไปนอนโง่ๆ บนเตียงนุ่มๆ ที่ห้องพักมากกว่าการมานั่งจมอยู่ท่ามกลางเสียงตะโกนคุยกันแข่งกับเสียงลำโพงแบบนี้

"เอ้า น้ำอ้อย! ชนแก้วหน่อยดิ ทำหน้าเป็นซากศพเฝ้าแบบอยู่ได้ ส่งงานแล้วนะเว้ย ปล่อยจอยดิเพื่อน!"

มะนาว เพื่อนสนิทในกลุ่มยื่นแก้วมาชนจนเกิดเสียงกิ๊ง น้ำอ้อยทำเพียงยิ้มบางๆ ตอบกลับตามนิสัยพูดน้อย เธอเออออไปตามน้ำ ยกแก้วเหล้าผสมมิกเซอร์รสเข้มขึ้นจิบเบาๆ สายตาเหม่อมองหยดน้ำที่เกาะอยู่รอบแก้ว หมุนมันไปมาในมืออย่างไม่มีจุดหมาย จนกระทั่งเสียงโห่ร้องและเสียงหัวเราะครึกโครมจากโต๊ะใหญ่ใจกลางร้านดังแทรกทะลุเสียงดนตรีขึ้นมา

"เฮ้ยๆ! มันมาแล้ว ตัวตึงวิศวะไฟฟ้ามาแล้วโว้ย! นึกว่าจมกองไดนาโมตายไปแล้วนะมึง!"

"ดับเพลิงต้องเข้าแล้วปะวะ เสื้อช็อปไฟลุกมาเลย!"

เสียงทักทายกวนๆ จากกลุ่มหนุ่มวิศวะเรียกสายตาของน้ำอ้อยให้หันไปมองโดยอัตโนมัติ ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินกรมท่าเข้มเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย แม็กซ์ นั่นเอง เขาเป็นรุ่นพี่วิศวกรรมไฟฟ้า ปี 4 ที่ไม่มีใครในย่านนี้ไม่รู้จัก ไม่ใช่เพราะเขาเรียนเก่งระดับเกียรตินิยม หรือเป็นเดือนคณะสุดฮอต แต่เป็นเพราะความกวนประสาทและสกิลการเรียกเสียงหัวเราะระดับเทพที่ทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์กลางของความครื้นเครงเสมอ

"ใจเย็นพวกมึง กูเพิ่งเคลียร์แล็บเสร็จ ขืนมาเร็วกว่านี้อาจารย์จับกูโมดิฟายสายไฟเป็นสายสิญจน์ผูกสายสิริมงคลให้พวกมึงละ"

แม็กซ์สวนกลับทันควันพลางตบหัวเพื่อนไปทีหนึ่ง ท่าทางกะล่อนแต่เป็นกันเองของเขาทำให้คนทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น น้ำอ้อยลอบมองภาพนั้นเงียบๆ จากมุมมืดของเธอ หัวใจดวงเล็กๆ กระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอจำเขาได้... จำได้ดีทีเดียว

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขา แต่มันเป็นความลับที่เธอไม่เคยบอกใคร น้ำอ้อยแอบมองแม็กซ์มาตั้งแต่อยู่ปี 1 เวลาที่เขาเดินผ่านหน้าคณะสถาปัตย์พร้อมเสียงหัวเราะร่าเริง เขามักจะเป็นประกายไฟที่สว่างไสวเสมอ ในขณะที่เธอเป็นเพียงเฉดสีเทาอันเงียบเชียบที่จมกลืนไปกับฝูงคน เธอรู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่มีทางหันมามองคนอย่างเธอ และเธอก็พอใจที่จะเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ แบบนี้

"เฮ้ย เดี๋ยวมา ไปห้องน้ำแป๊บ ใครแอบกินเฟรนช์ฟรายส์กู ขอให้กระดุมเสื้อช็อปหลุด!" แม็กซ์ตะโกนขู่ขำๆ ก่อนจะผลักตัวฝ่าฝูงคนที่ยืนเบียดเสียดกันตามทางเดินแคบๆ ออกมา

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง น้ำอ้อยที่รู้สึกเวียนหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และเสียงเบสเริ่มทนไม่ไหว เธอตัดสินใจลุกขึ้นตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้ตื่นเสียหน่อย มือเรียวคว้าแก้วเหล้าติดมือไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

ทว่า... เพราะความเบลอของสมอง บวกกับแสงไฟสลัวที่ชวนให้สายตาพร่ามัว และความแคบของทางเดินที่ผู้คนกำลังยืนโยกย้ายตามจังหวะเพลง ทันทีที่เธอเลี้ยวพ้นมุมเสา ร่างบอบบางของเธอก็ปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของคนที่กำลังเดินสวนมาอย่างจัง

ปึก!

"อุ๊ย!" น้ำอ้อยอุทานเบาๆ ร่างกายเสียหลักจนเกือบจะล้ม แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นคือแก้วในมือของเธอเอียงกะเท่เร่ น้ำเหล้าผสมโซดาแถมน้ำแข็งก้อนโตไหลทะลักรดลงบนหน้าอกและเสื้อช็อปตัวเก่งของชายหนุ่มตรงหน้าเป็นทางยาว จนเนื้อผ้าสีกรมท่าเปลี่ยนเป็นสีเข้มสนิทและแนบเนื้อ

"เชี่ย... เย็นเจี๊ยบถึงใจเลยคุณ!"

แม็กซ์สะดุ้งโหยง ตัวงอ ทำหน้าเหยเกแบบโอเวอร์แอคติ้งเพื่อลดความตึงเครียด เขาไม่ได้ด่าทอหรือแสดงท่าทีโกรธขึงขำ ทว่านั่นยิ่งทำให้น้ำอ้อยตาตื่นด้วยความตกใจและรู้สึกผิดจนหน้าถอดสี

"ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ ค่ะ พอดีฉันไม่ทันระวัง..." เสียงของเธอเบาหวิวขัดกับเสียงดนตรีรอบข้าง แต่มันกลับชัดเจนในระยะห่างเพียงแค่คืบ

น้ำอ้อยลนลาน รีบหันไปหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะของโต๊ะข้างๆ มากำไว้เต็มมือ แล้วยื่นมืออันสั่นเทาไปตั้งหน้าตั้งตาซับน้ำเหล้าบนอกเสื้อของเขาอย่างรวดเร็ว ความคิดในสมองขาวโพลนไปหมด เธอคิดเพียงแค่ต้องเช็ดมันออกให้เร็วที่สุด โดยไม่ได้ทันคิดเลยว่าการกระทำนั้นทำให้ใบหน้าของเธออยู่ใกล้กับแผงอกของเขาจนแทบจะเช็ดปลายจมูก และมือของเธอก็กำลังกดลงบนร่างกายของเขาซ้ำๆ

แม็กซ์ก้มลงมองคนที่กำลังง่วนอยู่กับการกู้ชีพเสื้อช็อปของเขา แสงไฟสีส้มจากด้านบนตกกระทบใบหน้าเนียนละเอียดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ—ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือความประหม่ากันแน่ ผมบ๊อบสั้นเท่าคางของเธอนุ่มสลวยขยับไปมาตามแรงขยับมือ กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมกลิ่นวานิลลาลอยโชยมาจากตัวเธอ มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและแตกต่างจากกลิ่นเหล้าบุหรี่ในร้านอย่างสิ้นเชิง

ความเงียบและท่าทางลนลานที่ดูน่าเอ็นดูนั้นทำให้มุมปากของแม็กซ์ยกยิ้มขึ้นมา นัยน์ตาคมกริบที่มักจะฉายแววกวนประสาทคู่นั้นวูบไหวไปด้วยสายตาบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มันเป็นสายตาที่ลึกซึ้งและนิ่งงัน... สายตาแบบที่เขาไม่เคยใช้มองใครในแก๊งเพื่อนเลยสักครั้ง

ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถอะไปมากกว่านี้ แม็กซ์เอื้อมมือหนาไปรวบข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เบาๆ สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนของเขาทำให้น้ำอ้อยชะงักกึก ราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนัง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ เป็นครั้งแรก

"พอแล้วครับคุณ ซับไปเสื้อผมก็ไม่แห้งหรอก" แม็กซ์พูดปนขำ แต่อกเสื้อของเขายังคงกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่ดูจะถี่ขึ้นเล็กน้อย "ร้ายนะเรา... แกล้งเทเหล้าใส่พี่ หวังจะเคลมเสื้อช็อปวิศวะหรือเปล่าเนี่ย? วิธีนี้เก่าไปแล้วนะน้อง"

คำพูดหยดดมุกกวนประสาทพร้อมการเลิกคิ้วกวนๆ ของเขาทำให้น้ำอ้อยหน้าร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด เธอดึงมือกลับจากการเกาะกุมของเขาอย่างรวดเร็ว นึกด่าตัวเองในใจที่ทำตัวซุ่มซ่ามต่อหน้าเขา

"เปล่านะคะ... คือ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ เสื้อพี่เลอะหมดเลย..." เธอพึมพำ ก้มหน้าลงมองพื้น ไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นอีก

"ล้อเล่นน่า หน้าเครียดจนคิ้วจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว" แม็กซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขาไล่มองสำรวจใบหน้าหวานที่พยายามหลบตา ก่อนจะเหลือบไปเห็นกระบอกแบบสีดำที่โต๊ะมุมในสุดที่เธอลุกมา "เรียนสถาปัตย์เหรอ? เห็นถือกระบอกแบบแปลนอยู่ตรงโต๊ะนู้น"

"ค่ะ... อยู่ปี 3" เธอตอบสั้นๆตามสไตล์พูดน้อย

"อ๋อ... เป็นรุ่นน้องงั้นดิ ฉันแม็กซ์ ไฟฟ้า ปี 4 เรียกพี่แม็กซ์สุดหล่อประจำคณะก็ได้นะ ไม่คิดตังค์" เขายังคงไม่ทิ้งลายความกวนอารมณ์ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขี้เล่น

"ค่ะ พี่แม็กซ์... ฉันชื่อน้ำอ้อยค่ะ" เสียงหวานใสแต่เรียบนิ่งตอบกลับ พยายามอย่างยิ่งที่จะบังคับเสียงไม่ให้สั่น และซ่อนเสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายที่กำลังเต้นโครมครามจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

"โอเค น้องน้ำอ้อย... ถือว่าไฟฟ้าร่วมเจริญสัมพันธไมตรีกับสถาปัตยกรรมศาสตร์ด้วยเหล้าหนึ่งแก้วละกัน ไม่ต้องคิดมาก เสื้อนี้ซักได้ ถึกทนพอๆ กับหน้าคนใส่นั่นแหละ"

แม็กซ์หัวเราะร่า ก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่บางของเธอเบาๆ สองสามทีเป็นการปลอบใจ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือใหญ่หนานั้นซึมลึกผ่านเนื้อผ้าเสื้อยืดของเธอลงไปถึงข้างใน ชายหนุ่มส่งยิ้มกวนๆ ให้เธออีกครั้ง ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำพร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องขำขันฉากหนึ่งในค่ำคืนอันยาวนาน

น้ำอ้อยยื่นนิ่งสนิทอยู่ที่เดิมท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา สายตาของเธอทอดมองตามแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีกรมท่าที่มีรอยเปียกชุ่มเป็นดวงใหญ่ มองจนกระทั่งร่างของเขาหายลับเข้าไปในมุมห้องน้ำ

เธอยกมือขึ้นแตะข้อมือตัวเองตรงจุดที่เขาเคยจับ... ความอบอุ่นยังคงอบอวลอยู่ไม่จางหาย

สำหรับแม็กซ์ มันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญขำๆ ของรุ่นพี่ขี้เล่นคนหนึ่งที่ปลอบใจรุ่นน้องซุ่มซ่าม แต่สำหรับน้ำอ้อย... แก้วที่บังเอิญชนกันในค่ำคืนนี้ ได้สั่นคลอนโลกอันเงียบสงบของเธอจนพังทลายลง และหมอกควันแห่งความสับสนก้อนใหญ่ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา