สามวัน... สามวันเต็มที่ยาวนานราวกับสามปีในความรู้สึกของ น้ำอ้อย
นับตั้งแต่เช้าวันอังคารที่ร่างสูงใหญ่ของ แม็กซ์ เดินลับสายตาหายไปพร้อมกับข้อความปริศนา โลกของสาวสถาปัตย์ปี 3 ก็ตกอยู่ภายใต้หมอกควันความเงียบงันอันแสนทรมาน เสียงบอมโวยวายเรื่องรูมเมทหายตัวไป เสียงเบนซ์ที่คอยกดโทรศัพท์ติดต่อแชตกลุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า และความเงียบสนิทในหน้าต่างแชตส่วนตัวของเธอที่ไม่มีแม้แต่คำว่า 'อ่านแล้ว' ปรากฏขึ้น ทั้งหมดนั้นหลอมรวมเป็นก้อนความอึดอัดหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในอกของเธอตลอดเจ็ดสิบสองชั่วโมง
จนกระทั่งเย็นวันศุกร์ที่ลมโชยพัดเอากลิ่นไอฝนจางๆ มากระทบผิว กลิ่นอายความเหงาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณใต้หอพัก น้ำอ้อยเดินโอบประคองพอร์ตงานเล่มหนากลับมาจากคณะด้วยความเหนื่อยล้า นัยน์ตาเรียบเฉยคู่สวยก้มมองพื้นปูนซีเมนต์อย่างเหม่อลอย
ทว่า... เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอก็ประสานเข้ากับร่างสูงคุ้นตาที่นั่งคอตกอยู่บนม้าน
