กว่าจะได้ลูกชาย
หลังจากรับยาเสร็จเรียบร้อยรุจิกาก็จูงมือลูกชายตัวน้อยออกจากตึกผู้ป่วยฉุกเฉินเพื่อมายืนรอรถกลับบ้าน ก่อนหน้าสามีของเธอบอกว่าหากเขาทำงานเสร็จทันก็จะแวะมารับเธอกับลูกที่โรงพยาบาล
มือเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาเขา...
ตู๊ดดดดด...
รุจิการอสายอยู่สักครู่...เมื่อไม่มีเสียงตอบรับนั่นก็แสดงว่าเขาไม่ว่าง สามีของเธอคงจะมารับเธอกับลูกไม่ได้ หญิงสาวก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่เธอเฝ้าดูแลฟูมฟักตั้งแต่ที่รู้ว่ามีเจ้าก้อนนี้อยู่ในท้องด้วยความเอ็นดู
" สงสัยเราคงต้องนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองแล้วล่ะแม่ว่า " เธอเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้ลูกชาย
" ทำไมล่ะครับแม่ พ่อไม่มารับเราเหรอ "
" พ่อไม่รับสายเลยอ่ะ สงสัยจะยังทำงานไม่เสร็จ...เรานั่งแท็กซี่กลับเองได้มั้ย " รุจิกาเอ่ยถามพร้อมกับย่อตัวลงนั่งเพื่อให้ใบหน้าของเธออยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย
" รึหนูอยากให้พ่อมารับ " มือเรียวจับมือน้อยๆของลูกชายมาก
