พายุฝนด้านนอกยังคงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าของกรุงเทพมหานครถูกฉาบด้วยสีดำทะมึนและประกายสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ แต่ความหนาวเหน็บและน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ไม่สามารถทะลุผ่านกระจกบานหนาของรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นฝ่าสายฝนมุ่งหน้าสู่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของประธานบริหาร V-Corp ได้เลย
ตลอดเส้นทาง ภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงที่ปัดน้ำฝน ชวิณ ภูธนานนท์ นั่งอยู่หลังพวงมาลัย นัยน์ตาคมกริบที่ปราศจากแว่นตาบดบังจ้องเขม็งไปที่ถนนเบื้องหน้า กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน มือหนากำพวงมาลัยรถแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด บ่งบอกถึงพายุอารมณ์ความโกรธแค้นที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายในใจ
แต่ทว่า... มืออีกข้างหนึ่งของเขากลับกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบของโยษิตาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย นิ้วหัวแม่มือของชายหนุ่มเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของเธอตลอดเวลา ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นและย้ำเตื
