มุมลับในห้องพักส่วนตัว

3218 Words

หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่พายุแห่งความวุ่นวายจากการพังทลายของ Zenith Motors พัดผ่านไป V-Corp กลับมาผงาดในฐานะผู้นำตลาดรถยนต์นำเข้าอย่างเต็มภาคภูมิ ยอดขายพุ่งทะยานจนกราฟแทบจะทะลุหน้าจอ ทุกแผนกทำงานกันอย่างหนักหน่วงเพื่อรองรับลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามา โดยเฉพาะแผนกการตลาดที่ต้องปรับเปลี่ยนแผนรับมือกับกระแสที่กำลังเป็นต่อ โยษิตา อาภากุล กลายเป็นคีย์วูแมน (Key Woman) ที่ทุกคนในบริษัทต่างจับตามองและชื่นชม แม้แต่บอร์ดบริหารอาวุโสที่เคยตั้งแง่กับเธอก็ยังต้องยอมรับในฝีมือ ความยุ่งเหยิงของงานทำให้เธอแทบไม่มีเวลาพักหายใจ... และแน่นอน แทบไม่มีเวลาให้ 'ใครบางคน' ที่เฝ้ารออยู่บนชั้น 50 เลย 20:30 น. V-Corp (แผนกการตลาด) บรรยากาศในออฟฟิศเงียบสงัด พนักงานทุกคนทยอยกลับบ้านไปหมดแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสว่างไสวที่โต๊ะทำงานของหัวหน้าฝ่ายการตลาด โยษิตากำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด พิมพ์รายงานสรุปแคมเปญด้วยความเร็วแสง แว่นตากรองแสงสีฟ้าถูกสวมทับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บัดนี้ดูอิดโรยเล็กน้อย กาแฟดำแก้วที่สามของวันพร่องไปจนเกือบหมด ตึก... ตึก... เสียงรองเท้าหนังขัดมันกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบ เสียงนั้นฟังดูทรงอำนาจและคุกคามอย่างบอกไม่ถูก โยษิตาชะงักนิ้วที่กำลังพิมพ์งาน สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียง ร่างสูงโปร่งของชวิณ ภูธนานนท์ ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของแผนกการตลาด วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ปลดกระดุมคอออกสามเม็ดจนเห็นแผงอกวับๆ แวมๆ แขนเสื้อถูกพับขึ้นถึงข้อศอกอย่างลวกๆ แว่นตากรอบเงินที่สวมอยู่ไม่ได้ทำให้เขาดูเป็นประธานบริหารผู้ใจดีเลยแม้แต่น้อย เพราะแววตาหลังเลนส์นั้นฉายประกายขุ่นเคืองและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "บอส... ลงมาทำไมคะ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับอีกเหรอ" โยษิตาเอ่ยถามพลางถอดแว่นตากรองแสงออก ชวิณเดินเข้ามาหยุดยืนพิงพาร์ทิชันโต๊ะทำงานของเธอ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กซ์ "ผมควรถามคำถามนั้นกับคุณมากกว่านะครับคุณหยง... นี่มันสองทุ่มครึ่งแล้ว วันศุกร์ด้วยซ้ำ ทำไมคุณยังนั่งจมอยู่กับกองเอกสารพวกนี้อีก" "ก็หยงต้องรีบปั่นรีพอร์ตให้เสร็จนี่คะ พรุ่งนี้จะได้พักผ่อนเต็มที่" เธอยิ้มเจื่อนๆ พยายามเอาใจเจ้านายสายดุ "บอสกลับไปก่อนเลยค่ะ หยงขออีกครึ่งชั่วโมง" "ผมกลับไม่ได้หรอกครับ..." ชวิณโน้มตัวลงมาหา วางฝ่ามือทั้งสองข้างทาบลงบนโต๊ะทำงานของเธอ กักขังเธอไว้กลายๆ "ในเมื่อ 'แฟน' ของผมเอาแต่สนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์มากกว่าหน้าผมมาทั้งอาทิตย์แล้ว... ผมก็ต้องลงมาทวงสิทธิ์ของผมสิครับ" คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกจากปากเขาอย่างเต็มปากเต็มคำทำเอาโยษิตาหน้าร้อนผ่าว แม้พวกเขาจะตกลงคบกัน (แบบลับๆ) แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินกับสรรพนามนี้สักที "ใครแฟนบอสคะ อย่ามาขี้ตู่... เราตกลงกันแล้วไงคะว่าเวลางานเราคือเจ้านายกับลูกน้อง" เธอเถียงข้างๆ คูๆ "ตอนนี้เลยเวลางานมาสามชั่วโมงครึ่งแล้วครับหยง" ชวิณหรี่ตาลง น้ำเสียงของเขากดต่ำและแหบพร่า "คุณบอกว่าคุณจะเป็น 'จุดแข็ง' ให้ผม... แต่คุณเล่นทำงานจนไม่มีเวลาให้ผมสัมผัสเลย แบบนี้จุดแข็งของผมก็เฉาตายพอดีสิครับ" "บอสลามก!" โยษิตาตีแขนเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "รอหยงแป๊บนึงสิคะ ขอเซฟไฟล์ก่อน" "ไม่รอแล้วครับ" ชวิณไม่พูดเปล่า เขาเอื้อมมือไปกดพับหน้าจอแล็ปท็อปของเธอลงดัง พับ! ก่อนจะจัดการดึงแขนหญิงสาวให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ โยษิตาเบิกตากว้าง ร้องท้วงเสียงหลงเมื่อถูกเขาจับจูงกึ่งลากให้เดินตามไปที่ลิฟต์ VIP "วิน! จะพาหยงไปไหน หยงยังไม่ได้เก็บกระเป๋าเลยนะ!" "กระเป๋าทิ้งไว้นั่นแหละครับ พรุ่งนี้ค่อยมาเอา... คืนนี้คุณมี 'งานด่วน' ต้องไปเคลียร์กับผมที่ห้องส่วนตัว" 20:45 น. ห้องพักส่วนตัวหลังห้องทำงานประธานบริหาร (ชั้น 50) โยษิตาเคยเข้ามาในห้องทำงานของชวิณหลายครั้ง แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ด้านหลังชั้นหนังสือไม้โอ๊กบานใหญ่นั้น จะมีประตูลับที่ซ่อน 'ห้องพักส่วนตัว' ของประธานบริหารเอาไว้! ทันทีที่ชวิณผลักประตูลับนั้นเข้าไป โยษิตาก็ต้องเบิกตากว้าง ภายในเป็นห้องสวีทขนาดย่อมๆ ที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีเทาดำ มีเตียงนอนคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเข้ม โซฟาบิลต์อิน และห้องน้ำในตัวพร้อมอ่างจากุซซี่ แสงไฟสีวอร์มไวต์สลัวๆ บรรยากาศเงียบสงัดและเก็บเสียงได้อย่างสมบูรณ์แบบ "บอสแอบซ่อนห้องนอนไว้ในออฟฟิศด้วยเหรอคะเนี่ย..." เธอพึมพำด้วยความทึ่ง "เวลาทำงานดึกๆ ผมก็ขี้เกียจขับรถกลับเพนต์เฮาส์น่ะครับ... แต่ตั้งแต่วันนี้ไป ห้องนี้คงมีไว้สำหรับทำ 'กิจกรรมพิเศษ' กับคุณโดยเฉพาะ" ชวิณกดล็อกประตูลับดัง คลิก ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นตากรอบเงินออก วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง นัยน์ตาคมกริบที่ปราศจากสิ่งกีดขวางจ้องมองร่างบอบบางในชุดเดรสทำงานสีครีมรัดรูปด้วยความหิวกระหายที่อัดอั้นมาทั้งสัปดาห์ เขาเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางไปชนกับปลายเตียงคิงไซส์ สองมือแกร่งจับไหล่ของเธอไว้แน่น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดันและเรียกร้อง โยษิตาเผยอปากตอบรับจูบนั้นด้วยความคิดถึงที่ล้นอกไม่ต่างกัน เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดหยอกล้อกันอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของกาแฟดำที่เธอเพิ่งดื่มผสมผสานกับกลิ่นมินต์จากลมหายใจของเขา สร้างความวาบหวามจนหญิงสาวต้องครางอื้ออึงในลำคอ "อื้อ... วิน..." โยษิตายกมือขึ้นคล้องคอเขา แต่ชวิณกลับผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาดันไหล่เธอเบาๆ บังคับให้เธอนั่งลงบนขอบเตียงนุ่ม "วันนี้คุณทำงานหนักมาทั้งวันแล้วคนเก่ง..." ชวิณกระซิบเสียงพร่า ขณะที่เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมตรงหน้าเธอ สายตาของเขาช้อนขึ้นมองใบหน้าสวยเฉี่ยวด้วยความลุ่มหลง "คืนนี้... ให้ผมเป็นฝ่าย 'บริการ' คุณบ้างนะครับ" คำพูดนั้นทำเอาโยษิตาใจเต้นกระหน่ำรัว บอสมาเฟียผู้หยิ่งยโสและชอบคุมเกมเหนือใคร... กำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ! ชวิณไม่รอให้เธอตอบรับ มือหนาของเขาเลื่อนไปจับที่หัวเข่าของเธอ ก่อนจะค่อยๆ ถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออกอย่างทะนุถนอมทีละข้าง จากนั้นเขาก็เลื่อนมือขึ้นมาจัดการกับชุดเดรสสีครีม รูดซิปด้านหลังลงอย่างชำนาญ และดึงรั้งมันให้หลุดพ้นจากเรือนร่างงดงาม โยนทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ไยดี ตอนนี้โยษิตาเหลือเพียงบราเซียและแพนตี้ลูกไม้สีแดงเลือดนกที่ขับเน้นผิวขาวจัดให้ดูเย้ายวนยิ่งขึ้น ชวิณลอบกลืนน้ำลาย เขาปลดตะขอบราเซียออกอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยความอวบอิ่มให้เป็นอิสระ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าหาทรวงอกสวยงาม ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียและดูดดึงยอดปทุมถันสีหวานสลับซ้ายขวาอย่างจงใจเอาใจ สร้างความเสียวซ่านจนโยษิตาต้องแอ่นอกรับและสอดมือเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่มของเขาแน่น "อ๊ะ... วินขา... อื้อ... เสียว..." "ชอบไหมครับหยง..." เขากระซิบถามขณะที่ริมฝีปากยังคงวนเวียนอยู่แถวเนินอก ก่อนจะค่อยๆ ลากริมฝีปากและปลายลิ้นต่ำลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบ จนมาหยุดอยู่ที่ขอบแพนตี้ลูกไม้สีแดง ชวิณเกี่ยวขอบแพนตี้และดึงมันรูดออกผ่านเรียวขาสวยไปอย่างง่ายดาย ตอนนี้ท่อนล่างของเธอเปลือยเปล่าเปิดเผยต่อสายตาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มจับเรียวขาของเธอให้แยกออกกว้างขึ้น เข็มขัดความเย่อหยิ่งของเธอถูกทำลายลงจนหมดสิ้นเมื่อเขาจ้องมองใจกลางความอ่อนนุ่มที่เริ่มมีหยาดน้ำหวานซึมซาบออกมา "ว... วิน จะทำอะไรคะ..." โยษิตาหน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย พยายามจะหุบขาเข้าหากัน แต่สองมือแกร่งกลับยึดต้นขาของเธอไว้แน่น "ผมบอกแล้วไงครับ... ว่าจะบริการคุณ" ชวิณช้อนสายตาขึ้นสบตากับเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลและยอมสยบ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลง ซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาความอ่อนนุ่มที่กลางกายสาว โยษิตาเบิกตากว้าง หวีดร้องเสียงหลงเมื่อปลายลิ้นร้อนผ่าวและเปียกชื้นตวัดเลียลงบนร่องกุหลาบอย่างแม่นยำ "อ๊า! วิน! ไม่เอา... มันสกปรก อื้อออ!" หญิงสาวดิ้นเร่า พยายามดันไหล่เขาออก แต่ชวิณกลับไม่ยอมถอย เขาสอดมือเข้าไปใต้บั้นท้ายกลมกลึง ยกสะโพกของเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับสัมผัสจากริมฝีปากและปลายลิ้นของเขาได้ถนัดยิ่งขึ้น ลิ้นสากตวัดเลียและดูดดึงติ่งกระสันอย่างรัวเร็วและชำนาญราวกับรู้จุดอ่อนของเธอทุกซอกทุกมุม "อ่า... หวาน... คุณหวานมากหยง" เขากระซิบเสียงอู้อี้ขณะที่ยังคงปรนเปรอเธอไม่หยุด ความเสียวซ่านระดับที่รุนแรงที่สุดแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง โยษิตาไม่สามารถทัดทานความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป เธอทิ้งตรรกะความอายทุกอย่าง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ มือเล็กขยุ้มเส้นผมของเขาแน่น ร่างกายบิดเร่าไปมาบนขอบเตียง เสียงครางหวานหูดังระงมไปทั่วห้องสวีท "วิน... วินขา... อ๊ะ... อ๊า! หยงเสียว... ไม่ไหวแล้ว!" ลิ้นร้อนของชวิณรัวกระหน่ำเน้นย้ำที่จุดกระสันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ตามเสียงครางของเธอ เขาตวัดเกี่ยวและดูดกลืนทุกหยาดน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับมันเป็นน้ำอมฤตที่แสนอร่อย ความตึงเครียดสะสมตัวจนถึงขีดสุด โยษิตากรีดร้องลั่น ร่างกายบอบบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เธอปลดปล่อยความสุขสมออกมาอย่างล้นทะลัก ร่างกายอ่อนระทวยหอบหายใจรัวอยู่บนขอบเตียง ชวิณค่อยๆ ผละใบหน้าออกมา ริมฝีปากของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำหวานของเธอ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผลงานของตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แววตาของมาเฟียสายดุเต็มไปด้วยความภูมิใจที่ได้ปรนเปรอผู้หญิงที่เขารักจนถึงฝั่งฝัน เขาเตรียมจะลุกขึ้นยืนเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองและสานต่อบทรักให้สมบูรณ์ แต่ทว่า... จู่ๆ โยษิตาก็ใช้เท้าเปล่าของเธอยันที่แผงอกของเขาเบาๆ ชวิณชะงัก เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "อะไรครับคุณหยง? หรือว่าเหนื่อยแล้ว?" โยษิตาที่เพิ่งฟื้นตัวจากความสุขสม หอบหายใจเบาๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ท้าทาย และเย้ายวนที่สุดสมกับเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดตัวท็อป "บอสบริการหยงมาเยอะแล้ว... ตอนนี้... ถึงตาหยงเป็นฝ่าย 'เทกแคร์' ลูกค้าบ้างแล้วค่ะ" พูดจบ หญิงสาวก็ลุกขึ้นจากขอบเตียง เธอดันไหล่ชวิณที่ยังคงคุกเข่าอยู่ให้ทิ้งตัวลงไปนั่งเอนหลังพิงกับขอบเตียงแทน ชวิณเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าแม่กวางน้อยจะกล้าท้าทายราชสีห์ในท่วงท่าแบบนี้! โยษิตาคุกเข่าลงบนพื้นพรมตรงหน้าเขา สองมือเล็กค่อยๆ เอื้อมไปปลดเข็มขัดหนังราคาแพงของเขาออกอย่างใจเย็น รูดซิปกางเกงสแล็กซ์ลง และดึงรั้งมันออกพร้อมกับปราการชิ้นสุดท้าย เผยให้เห็นความเป็นชายที่แข็งขึงปวดหนึบและขยายตัวเต็มที่จนน่าเกรงขาม หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบตากับประธานบริหารหนุ่ม แววตาของเธอไม่มีความเขินอาย มีเพียงความต้องการที่จะเอาชนะและทำให้เขาคลั่งเพราะเธอให้ได้ "หยง..." ชวิณเรียกชื่อเธอเสียงสั่นพร่า ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อเห็นเธอมองตัวตนของเขาด้วยสายตาแบบนั้น โยษิตาไม่รอช้า เธอโน้มใบหน้าเข้าหาความยิ่งใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะแลบปลายลิ้นสีชมพูออกมาแตะเบาๆ ที่ส่วนปลายที่กำลังมีหยาดน้ำใสซึมออกมา ชวิณสะดุ้งเฮือก กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน มือหนาขยุ้มลงบนผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ "อ่า... โยษิตา..." หญิงสาวครอบครองความแข็งขึงนั้นด้วยริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ รูดรั้งเข้าออกช้าๆ อย่างตั้งใจ ความอุ่นชื้นและคับแน่นจากโพรงปากเล็กทำเอาสติของมาเฟียหนุ่มแทบขาดผึง โยษิตาใช้ปลายลิ้นตวัดเลียและดูดดึงสลับกับการใช้มือเล็กๆ ของเธอช่วยรูดรั้งส่วนโคนไปพร้อมๆ กัน ชวิณแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน คอเอ็นปูดโปน เสียงหอบหายใจของเขาหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความทรมานอันแสนสุข เขาเคยคุมเกมมาตลอด เขาเป็นคนสั่งการและอยู่เหนือทุกคน แต่ในวินาทีนี้... ผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า กำลังทำให้มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ต้องพ่ายแพ้และสยบยอมให้กับสัมผัสของเธออย่างราบคาบ! "อ๊ะ... หยง... พอ... อื้มมม" ชวิณพยายามส่งเสียงห้ามเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะทนไม่ไหว มือหนาเอื้อมไปสอดเข้าที่กลุ่มผมของเธอ ไม่ใช่เพื่อดึงออก แต่เผลอกดรั้งให้เธอครอบครองเขาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว โยษิตารับรู้ได้ถึงการสูญเสียการควบคุมของเขา เธอยิ่งได้ใจ เร่งจังหวะการรูดรั้งด้วยริมฝีปากให้เร็วและหนักหน่วงขึ้น ช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยแววตายั่วยวน ภาพผู้หญิงสวยสง่าที่มั่นใจในตัวเอง กำลังคุกเข่าปรนเปรอเขาอย่างเต็มใจ คือภาพที่กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของชวิณให้ทะลุขีดจำกัด เขาไม่สามารถทนให้เธอเป็นฝ่ายรุกได้นานกว่านี้อีกแล้ว! พรึ่บ! ชวิณรวบรวมแรงทั้งหมด จับที่ต้นแขนของโยษิตาแล้วดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะพลิกตัวตวัดร่างบอบบางให้ล้มลงไปนอนหงายอยู่บนเตียงคิงไซส์อย่างรวดเร็ว! "ว้าย! วิน!" โยษิตาอุทานด้วยความตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกแย่งตำแหน่งผู้คุมเกม ชายหนุ่มตามขึ้นมาทาบทับ นัยน์ตาของเขาแดงก่ำไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกเธอกระตุ้นจนแทบระเบิด "คุณแกล้งผมเหรอโยษิตา... กล้ามากนะที่ทำให้ผมคลั่งขนาดนี้!" "หยงไม่ได้แกล้ง... หยงแค่บริการ..." เธอเถียงยิ้มๆ แม้จะหอบหายใจ "งั้นก็มาบริการต่อให้จบสิครับ!" ชวิณไม่รอช้า เขาแทรกตัวเข้าไประหว่างเรียวขาสวย จับสะโพกผายของเธอไว้แน่น ก่อนจะจดจ่อตัวตนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเธอ เข้าที่ช่องทางรักที่เปี่ยมไปด้วยน้ำหวานของเธอ แล้วกระแทกกระทั้นเข้าไปจนสุดความยาวในคราวเดียว! "กรี๊ดดด! อ๊า! วิน! แรงไปแล้ว!" โยษิตาผวาเฮือก ร่างกายแอ่นโค้งรับความใหญ่โตที่อัดกระแทกเข้ามาอย่างป่าเถื่อน ความคับแน่นรัดรึงเขาจนแทบขยับไม่ได้ "อ่า... คุณก็รู้ว่าผมความอดทนต่ำ... ยิ่งคุณยั่วผมแบบเมื่อกี้ ผมยิ่งอยากจะกระแทกคุณให้จมเตียงไปเลยรู้ไหม!" ชวิณคำรามลั่น เขาเริ่มขยับสะโพกขับเคลื่อนจังหวะรักอย่างบ้าคลั่งและรุนแรง ไม่มีความเนิบนาบหรืออ่อนโยนอีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มที่ต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ เตียงคิงไซส์สั่นคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้น เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องสวีท "อ๊ะ... อ๊า... วิน... หยงจุก... อื้อ! แต่หยงชอบ... แรงอีกวินขา!" โยษิตาไม่ยอมแพ้ เธอตวัดเรียวขาเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น หยัดสะโพกสวนรับทุกจังหวะอัดกระแทกที่เขาส่งมา สองมือเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดง การต่อสู้บนเตียงของพวกเขาดุเดือดและเร่าร้อนราวกับไฟที่สุมด้วยน้ำมัน ทั้งคู่ต่างต้องการเอาชนะ และต่างก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของกันและกัน "หยง... หยง... โคตรดีเลย อ๊า!" "วิน... หยงจะถึงแล้ว... พร้อมกันนะ อื้อออ!" ความตึงเครียดสะสมตัวจนขีดสุด โยษิตากรีดร้องเสียงหวาน ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักตอดรัดความแข็งขึงของเขาแน่นถี่ยิบราวกับจะรีดเร้น ชวิณครางต่ำ กัดฟันกรอด เร่งจังหวะซอยสะโพกรัวกระหน่ำเป็นชุดสุดท้าย ก่อนจะอัดฉีดหยาดน้ำแห่งความสุขสมทุกหยาดหยดเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลักชุ่มฉ่ำไปหมด ชายหนุ่มทิ้งตัวลงซบกับแผงอกของเธอ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง แขนแกร่งโอบกอดร่างบางที่สั่นสะท้านไว้แน่น เหงื่อชื้นผสมผสานกันจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร ผ่านไปหลายนาที เสียงหอบหายใจจึงค่อยๆ สงบลง ชวิณพลิกตัวลงไปนอนหงายข้างๆ ดึงร่างของโยษิตาเข้ามากอดซุกไว้ที่อก เธอนอนเกยทับแผงอกกว้างของเขาอย่างหมดแรง "เก่งมากครับ... หัวหน้าฝ่ายการตลาด" เขากระซิบกลั้วเสียงหัวเราะ จูบลงบนกระหม่อมบาง "ยอมรับเลยว่า... 'กลยุทธ์' การบริการของคุณเมื่อกี้ ทำเอาผมเสียศูนย์ไปเลย" โยษิตายิ้มกว้าง ซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่น "ก็บอกแล้วไงคะ ว่าหยงเป็นมาร์เก็ตติ้งตัวท็อป... ต้องรู้วิธีมัดใจลูกค้า VVIP อย่างบอสอยู่แล้ว" "ลูกค้าคนนี้ ขอผูกขาดใช้บริการตลอดชีวิตเลยได้ไหมครับ?" ชวิณถามเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความรักและความจริงจัง "ไม่ต้องแอบซ่อนในมุมลับแบบนี้อีกแล้ว... ให้ผมเปิดตัวคุณ ในฐานะผู้หญิงของผมเถอะนะหยง" โยษิตานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่งดงามที่สุด "ตกลงค่ะวิน... หยงพร้อมแล้ว" คำตอบรับนั้นเปรียบเสมือนรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับมาเฟียหนุ่ม ชวิณกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เขาไม่สนแล้วว่าหนทางข้างหน้าจะต้องเจอกับศัตรูหน้าไหน หรือความยุ่งยากในบริษัทจะเป็นอย่างไร... เพราะตราบใดที่เขามีผู้หญิงที่ทั้งฉลาด กล้าหาญ และเร่าร้อนคนนี้เคียงข้าง... เขาก็พร้อมที่จะประกาศให้ทั้งโลกรู้ว่า เธอคือ 'ราชินี' เพียงคนเดียวของ V-Corp!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more