โลนวูฟเดินตรงเข้าไปในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและควันอ่อน ๆ จากรอยเผาไหม้แขนของไทเลอร์ที่เพิ่งถูกเผาด้วยกริชอาคม เขากวาดตามองรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง ก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างร่างของเอ็ดเวิร์ดที่กำลังหอบหายใจถี่ แขนเสื้อขาดรุ่ย มีรอยฟกช้ำและเลือดซึมตามลำตัว
“ยังไม่ตายสินะ” โลนวูฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่มีความเยาะหยันอีกต่อไป เอ็ดเวิร์ดเงยหน้าขึ้น สายตายังตึงเครียด พยายามจะยันตัวลุกขึ้น
“ฉัน...ไม่คิดว่าจะได้เห็นหมาป่ามาช่วย...” โลนวูฟมองหน้าเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยื่นมือมาให้
“ขนาดเธอช่วยน้องสาวของฉัน...ช่วยเฮนรี่ ช่วยคนของโรงเรียน... มันก็พอจะมีเหตุผลให้ฉันมองเธอต่างออกไป...นิดหน่อย” เอ็ดเวิร์ดลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือเขาเพื่อยันตัวลุกขึ้น โลนวูฟประคองเล็กน้อยอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“อย่าเพิ่งคิดว่าฉันไว้ใจเต็มร้อย” โลนวูฟกล่าวพลางมองไปตามทางชายป่ารกร้าง
“แต่ความกล้าที่เธอแสดงออกเมื่
