ความรักครั้งแรก
1392 Words
เอ็ดเวิร์ดกลับเข้าคฤหาสน์ฮอลเลอร์พร้อมรอยแผลบนใบหน้า เขาสั่งให้เฮนรี่ใช้พลังกลบมันจนไร้ร่องรอย ก่อนจะดึงพลาสเตอร์ทิ้งอย่างไม่แยแส แววตาเขาหม่นลง คล้ายแบกรับบางสิ่งไว้ลำพัง
"นายน้อย กลับมาแล้วหรือครับ" อีธานเอ่ยพลางยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
"ครับ แล้วคุณพ่ออยู่ไหน?"
"ท่านอยู่ในห้องทำงานครับ"
"ขอบคุณครับ อา..." เขายิ้มบาง เรียกอีธานอย่างคุ้นเคย แม้ในน้ำเสียงยังแฝงความเหนื่อยล้า
อีธานยิ้มจาง ๆ ก่อนแนะนำด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ผมว่า...นายน้อยควรอาบน้ำก่อน แล้วค่อยไปพบท่านที่ห้องอาหารครับ"
เอ็ดเวิร์ดพยักหน้าเบา ๆ อีธานรู้ดีว่าฮิลล์มักใช้เวลาครุ่นคิดเงียบ ๆ ระหว่างมื้อเย็นก่อนพบลูกชาย
ห้องอาหารคฤหาสน์ฮอลเลอร์
"ว่าไงลูกชาย ไปก่อเรื่องมาอีกหรือเปล่า?" ฮิลล์กล่าวขึ้นเรียบ ๆ ขณะตักซุปลงจาน
"คุณพ่อรู้อยู่แล้ว ไม่คิดจะถามบ้างหรือครับว่าผมโดนแกล้ง?" เสียงเอ็ดเวิร์ดเจือความน้อยใจ
"หึ...แล้วทำไมไม่ตอบโต้? ลูกก็มีพลังอยู่แล้ว หรือจะให้พ่อส่งไปฝึกเพิ่มอีก?"
"ผมไม่อยากให้เพื่อน ๆ กลัวผมครับ" เขาก้มหน้าลง เลี่ยงสายตา ฮิลล์ยิ้มบาง สบตาลูกชายด้วยแววเข้าใจ
"รวมถึงเธอคนนั้นด้วยใช่ไหม?" เอ็ดเวิร์ดพยักหน้าเบา ๆ
"ครับ เธอพูดว่าครอบครัวเราเป็นปีศาจ..." เสียงของเขาแผ่วลง เจือความเจ็บปวด ความรู้สึกโดดเดี่ยวก่อตัวเงียบ ๆ
ฮิลล์ถอนหายใจ ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
"ลูกควรรู้ความจริง... ครอบครัวเราเป็นแวมไพร์มาตั้งแต่รุ่นปู่ แต่เราไม่ใช่พวกไทเลอร์ที่ฆ่าเพื่อเลือด เราแตกต่าง และเราเป็นศัตรูกัน"
แววตาของเอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนทันที ความโกรธพวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความอ่อนแอ
"เมื่อไหร่ผมจะได้จัดการมัน... มันฆ่าพ่อแม่ผมต่อหน้าผม!"
"ยังไม่ถึงเวลา พลังของลูกยังไม่เพียงพอ" ฮิลล์กล่าวหนักแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
"พ่อเคยสู้กับมันและเกือบไม่รอด พ่อไม่อยากเสียลูกไปอีกคน"
"พ่อจะออกไปไหนครับ?"
"ไปบ้านโลนด์แลน ไปด้วยกันไหม?" แววตาเอ็ดเวิร์ดเป็นประกายทันที ความคิดถึงใครบางคนแทรกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"ไปครับ รอผมด้วยนะ" ฮิลล์ยิ้มรู้ทัน
"ไม่ค่อยรีบเลยนะ อีธาน เตรียมรถ วันนี้ลูกชายของเราจะไปด้วย"
"ครับนาย" อีธานก้าวถอยหนึ่งก้าว ก่อนที่เงาของเขาจะกระเพื่อมและสลายกลายเป็นหมอกดำ ร่างหายไปในพริบตา ไม่นานนัก รถยนต์สีดำเงาวับก็แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าคฤหาสน์ ราวกับเขาไม่เคยจากไป
บ้านตระกูลโลนด์แลน
เอลิเซีย ลูกสาวคนเล็กของตระกูล นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ศาลาหน้าบ้าน แสงแดดยามบ่ายกระทบใบหน้าคมละมุนของเธอ เมื่อเห็นรถคันแปลกแล่นเข้ามา เธอเดาว่าเป็นแขกของบิดา จึงไม่ใส่ใจ อีธานขับรถจอดที่หน้าบ้าน เฮนรี่ร่วมเดินทางมาด้วย
"พวกเรามารอแล้วครับ นายท่าน" อีธานสื่อสารด้วยพลังจิต ตรวจสอบรอบบ้านว่าไร้เงาของไทเลอร์
เอ็ดเวิร์ดมองเอลิเซียที่ศาลา ดวงตาเขาอ่อนลงทันทีที่เห็นเธอ เขาเอ่ยเบา ๆ
"ผมไม่เข้าไปนะครับ" ฮิลล์ยิ้มมุมปาก มองตามสายตาลูกชาย
"เธอสวยจริง พ่อว่าเธอเหมาะกับลูกนะ ไว้พ่อจะคุยกับอังเคิลอัลเฟรดให้"
"จริงนะครับพ่อ?" ดวงตาเอ็ดเวิร์ดเปล่งประกาย สดใสราวเด็กชายที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ ฮิลล์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู
"พ่อเข้าไปคุยกับอังเคิลก่อน เราจะอยู่ทานมื้อเย็นกันที่นี่" เอ็ดเวิร์ดลงจากรถ เดินไปยังศาลา เอลิเซียยังไม่รู้ตัว เขานั่งตรงข้ามเธออย่างเงียบ ๆ
"เธอกำลังอ่านอะไร?" เขาเอ่ยเรียบ ๆ เอลิเซียเงยหน้าจากหนังสือ ตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา
"เทรย์? ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?"
"คุณพ่อมาหาอังเคิลอัลเฟรดน่ะ" เขาตอบเรียบ ๆ พลางนั่งลงตรงข้ามเธอ
"มาหาพ่อฉัน?" เธอขมวดคิ้วทันที น้ำเสียงเริ่มแข็ง
"อืม ฉันไม่ได้ถามรายละเอียดนะ..." เขายิ้มบาง แต่แววตาเหมือนกำลังอ่านใจเธออยู่เงียบ ๆ
"นี่นาย!" เธอลุกพรวด ถลึงตาใส่ทันที "อย่าบอกนะว่านาย..."
"ผมแค่อ่านความคิดคุณนิดหน่อย" เขาพูดตรง ๆ สายตาฉายแววรู้สึกผิด
"นายไม่มีสิทธิ์!" เสียงเธอขุ่นจัด พลังบางอย่างแผ่พุ่งจากร่างกายของเธอจนบรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบ หญ้ารอบศาลาเริ่มสั่นเล็กน้อย
เอ็ดเวิร์ดชะงักเล็กน้อย เมื่อสัมผัสถึงแรงกดดันนั้น — กลิ่นหมาป่า รุนแรงและไม่แน่นอน เอลิเซียกำมือแน่น แววตาดุดัน
"ฉันไม่ใช่เหยื่อให้นายล่วงล้ำง่าย ๆ นะ!" เอ็ดเวิร์ดถอนหายใจเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นช้า ๆ ไม่แสดงท่าทีคุกคาม
"ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ ผมแค่อยากรู้...คุณยังโกรธผมอยู่ใช่ไหม"
"แน่นอนว่าโกรธ! ที่นายมาแอบอ่านใจ แล้วคิดว่าฉันจะไว้ใจนายได้เหรอ?" เขาเอื้อมมือไปแตะหนังสือของเธอเบา ๆ จ้องตาเธอตรง ๆ
"คุณโกรธอะไรผมกันแน่...ผมไม่ใช่พวกไทเลอร์ และถึงจะใช่ ผมก็ไม่มีวันทำร้ายคุณ" แรงสั่นสะเทือนในตัวเธอเริ่มคลายลงเล็กน้อย พลังที่ตึงเครียดจางหายไปชั่วขณะ แต่อารมณ์ยังไม่มั่นคง
"แต่นายก็ไม่ใช่มนุษย์" เธอเอ่ยเบา ๆ แต่เฉียบขาด "แล้วฉันจะเชื่อนายได้ยังไง" เอ็ดเวิร์ดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพูดช้า ๆ น้ำเสียงจริงใจ
"เพราะเขา — พ่อของผม — เคยเสี่ยงชีวิตช่วยผมจากไทเลอร์ เขาเกือบตายเพื่อปกป้องผม...คนแบบนั้น คุณคิดว่าเขาเลวเหรอ?"
เอลิเซียกัดริมฝีปากล่างแน่น เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็นิ่งเงียบไป แววตาลังเลและสับสนเริ่มปรากฏแทนที่ความโกรธทันใดนั้น เสียงฝูงค้างคาวเลือดก้องรอบบ้าน กลิ่นมนุษย์ดึงดูดให้พวกมันเริ่มบินต่ำเข้ามา เอลิเซียสัมผัสถึงอันตราย เธอคว้ามือเอ็ดเวิร์ดทันที
"เข้าบ้านเร็ว!" ด้วยความว่องไว สัมผัสกลิ่นแปลก ๆ ของสายเลือดหมาป่า เธอดึงเขาวิ่งเข้าไปในบ้าน เฮนรี่ตามเข้ามาทัน พวกเขามุ่งสู่ห้องใต้ดินซึ่งมีเกราะป้องกันพลังมืด ฮิลล์รีบตามมาเขาเองรับรู้ถึงพลังงานของไทเลอร์ เสียงเขาเคร่งเครียด
"คุณพ่อกลับไปก่อนก็ได้ครับ" เอ็ดเวิร์ดให้พ่อตนเองกลับบ้านก่อน
"แล้วลูกหละ ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้ มันอันตรายมาก" ฮิลล์ท้วงติงลูกชายบุญธรรม
"ที่นี่มีเกราะป้องกัน มันเหมาะแค่มนุษย์ ปกป้องเขาได้ คุณไม่ต้องกังวลฮิลล์ ผมจะดูแลเขาให้ " อัลเฟรดเห็นความกังวลของฮิลล์ ถ้าฮิลล์อยู่ที่นี่จะกลายเป็นเขาเองที่ถูกพลังต่อต้านแวมไพร์ของ อัลเฟรดทำร้ายได้
"ผมอยู่กับอังเคิลได้ครับพ่อ " เอ็ดเวิร์ดหันไปสั่ง "อีธาน พาคุณพ่อกลับทีครับ"
ทั้งสามหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางโถง เงาสะท้อนบนผิวกระจกเริ่มสั่นไหวราวกับผืนน้ำต้องลม ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเกลียวคลื่นเวทมนตร์ สีเงินและม่วงเคลื่อนไหวอย่างชวนให้หยุดหายใจ เอ็ดเวิร์ดหันไปมองพ่อและเฮนรี่อีกครั้ง แววตาแข็งแกร่งแฝงด้วยความกังวล
"ผมจะอยู่ที่นี่จนถึงเช้า...แล้วจะกลับเองครับ" เฮนรี่ขมวดคิ้วทันที
"นายน้อย...สัญญานะว่าจะไม่ดื้อดึงกลับคนเดียว" เอ็ดเวิร์ดพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก
ฮิลล์ยื่นมือแตะไหล่ลูกชายเบา ๆ
"จำไว้ลูก ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ให้เปิดใจไว้ก่อน อย่าใช้พลังนำความรู้สึกเสมอ"
ดวงตาทั้งสองสบกันแวบนึงก่อนฮิลล์พยักหน้าช้า ๆ แล้วก้าวเข้าไปในกระจก เกลียวคลื่นดูดร่างเขาหายวับไป เฮนรี่ตามเข้าไปอย่างลังเลน้อยกว่าเล็กน้อย ก่อนที่อีธานจะก้าวตาม คลื่นเวทมนตร์ค่อย ๆ สงบลง ลำแสงสีม่วงจางหาย กระจกกลับมาเรียบสนิท สะท้อนเพียงความว่างเปล่ากลับมา... ราวกับไม่มีใครเคยยืนอยู่ตรงนั้นมาก่อน
- Writer
