ความฝันอันโหดร้าย

1551 Words

ภายในคฤหาสน์โลนด์แลน เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของเด็กสองคนก้าวเข้าสู่ความเงียบสงัดภายในห้องโถงใหญ่ อีธาน ซึ่งยืนรออยู่หน้าประตูรีบออกมาต้อนรับพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด เขาผายมือเชื้อเชิญให้พวกเขารีบเข้าไปยังห้องประชุมที่วันนี้มีคนมารวมตัวกันหนาตา ไม่ใช่เรื่องปกติเลย—แต่วันนี้ไม่มีใครว่างพอจะเฉยชาได้ เพราะทุกคนล้วนมีจุดหมายเดียวกันคือ... ไทเลอร์ “วันนี้คนมาเยอะจังค่ะ…” อลิสกระซิบถามบิดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก “เราทุกคนมีลูก และลูก ๆ ของเราก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนเดียวกัน” หนึ่งในผู้ปกครองที่นั่งอยู่เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกังวล “ใช่… ตอนนี้ครูในโรงเรียนหลายคนกลายเป็นผีดูดเลือดไปหมดแล้ว” อีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นตามมา “วันนี้… รุ่นน้องที่โรงเรียนก็หายตัวไปครับ” เอ็ดเวิร์ดพูดพร้อมมองไปรอบห้อง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน “ใช่ค่ะ… เมื่อวานเพื่อนในห้องของอลิสก็เกือบจะไม่รอดแล้ว โชคดีที่คุณเฮนรี่อาสาเอางานไปส่งให้แทน...” หญิงสาวกล่าวเสริม ขณะมือของเธอกำแน่น ฮิลล์ ผู้เป็นพ่อของเอ็ดเวิร์ดลุกขึ้นยืน สีหน้าเคร่งขรึม “พ่ออยากให้ลูกทั้งสองคนหยุดเรียนไปก่อน และช่วยบอกเพื่อน ๆ ให้หยุดด้วย เพื่อความปลอดภัย... จนกว่าเราจะหาทางกำจัดปีศาจร้ายอย่างไทเลอร์ได้” “แต่ผมเป็นห่วงคนอื่น ๆ ในโรงเรียน…” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยแววตาแน่วแน่ “ลูกคือความหวังเดียวของพ่อ… ลูกจะเป็นผู้ล้างบางสิ่งชั่วร้ายนี้… ลูกจะมีชีวิตใหม่” เสียงของฮิลล์แผ่วลงแต่หนักแน่น “ผมพร้อมครับพ่อ” เอ็ดเวิร์ดตอบกลับอย่างมั่นใจ ดวงตาของเขาไม่มีแม้แต่แววลังเล อลิสหันขวับไปมองคุณลุงฮิลล์ “แต่คุณลุงคะ... ไหนบอกว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เอ็ดเวิร์ดจะจัดการไทเลอร์ ทำไมต้องรีบให้งานใหญ่แบบนั้นแก่เขาล่ะคะ?” ฮิลล์หลุบตาลง ลมหายใจของเขาสะท้อนความลังเลใจ เขาไม่อยากให้ลูกชายต้องแบกรับภาระนี้… แต่เขาไม่มีทางเลือก “อลิส…” เสียงเอ็ดเวิร์ดเรียกชื่อเธอแผ่วเบา “ไม่ว่าผมจะเปลี่ยนไปแค่ไหน... ผมจะเป็นเอ็ดเวิร์ดคนเดิมเสมอ ผมจะเป็นคนเดิม... เพื่อคุณ” คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องเงียบลง ดวงตาของฮิลล์และอัลเฟรดสั่นไหวไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เด็กสองคนต้องเติบโตภายใต้แรงกดดันที่โหดร้ายเกินวัย “ตั้งแต่วันนี้... ฉันฝากลูกชายของฉันไว้กับนายอัลเฟรด” ฮิลล์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันกลัวว่าสักวัน ไทเลอร์จะมาหาเขาถึงที่บ้านนั้น” อัลเฟรดยื่นมือแตะไหล่เพื่อนเก่าเบา ๆ “ลูกชายของนาย ก็เหมือนลูกของฉัน ไม่ต้องห่วงเลย” อีธานเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “ช่วงที่อยู่ที่นี่ นายน้อยต้องฝึกจิตใจให้แข็งแกร่ง… หากวันใดที่ความมืดในตัวนายน้อยแสดงตัว นายน้อยจะต้องมีจิตที่มั่นคงพอจะควบคุมมันให้ได้” “ครับ… ผมจะเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อรับหน้าที่ต่อจากพ่อ” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยเสียงที่สั่นเพียงเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่ประตู โลนวูฟปรากฏตัว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมแต่แฝงความห่วงใยไว้ในแววตา “หวังว่าเราจะไม่กลายเป็นศัตรูกันในภายหลัง… ฉันไม่อยากให้น้องสาวของฉันต้องทนทุกข์เพราะรักผิดคน” เอ็ดเวิร์ดสบตากับโลนวูฟ “ผมไม่มีวันทำร้ายความรู้สึกของเธอแน่นอนครับ… ผมขอให้พี่เชื่อใจผม” โลนวูฟไม่ได้ตอบทันที เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ อลิสที่เฝ้ามองอยู่ เดินเข้ามากอดแขนพี่ชาย “งั้นพี่ชายก็ช่วยทำให้หนูเป็นอมตะเหมือนพี่กับพ่อสิ~” น้ำเสียงของเธอออดอ้อนจนโลนวูฟเผลอยิ้ม “ไม่ได้หรอก… ฉันอยากให้เธอใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ไม่ต้องเป็นตัวประหลาดเหมือนพี่…” “พี่ไม่ใช่ตัวประหลาด! พี่ชายของอลิสหล่อมากเลยนะ~ แถมยังใจดีอีกต่างหาก” โลนวูฟหัวเราะเบา ๆ แล้วลูบผมน้องสาวอย่างอ่อนโยน “เพราะเธอคือน้องสาวของฉัน… แต่ถ้ามีใครคิดร้ายกับเธอ ฉันจะไม่ใจดีแน่นอน เข้าใจไหมอลิส?” ยามค่ำคืนปกคลุมคฤหาสน์โลนด์แลน แสงจันทร์ทอดเงาจาง ๆ บนพื้นหญ้า เอ็ดเวิร์ดนอนอยู่ในห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้ ร่างกายสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน ในห้วงนิทรา… ความมืดมิดโอบล้อมบ้านฮอลเลอร์ เสียงค้างคาวนับร้อยพันตัวกรีดร้องกลางอากาศหมุนวนรอบหลังคา ภายในบ้าน ฮอลเลอร์ที่ถูกปลุกให้กลายเป็นแวมไพร์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เสียงคำรามต่ำสะท้อนออกมาจากลำคอ ร่างเอ็ดเวิร์ดดิ้นกระสับกระส่าย ดวงตาหลับพริ้มแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามฝืนตื่นจากความฝันนี้ แต่ก็ไร้ผล เสียงของฮิลล์ดังขึ้นกลางความมืด “จากนี้ไป... ชีวิตของเจ้าจะไม่เหมือนเดิมอีก เจ้าจะไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่แก่ และไม่ตาย… เจ้าต้องใช้สิ่งนี้ล้างบางไทเลอร์ให้สิ้น” “แต่ผมอยากให้พ่อรอดด้วย…” “ฉันจะรอด… แต่ตอนนี้พ่อยังต้องพักฟื้น” เสียงค้างคาวดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง เงาร่างของไทเลอร์เคลื่อนเข้ามาอย่างเงียบงัน ราวกับกลืนกินทุกแสงสว่างในห้องนั้น ฮิลล์ที่นอนอยู่ลืมตาขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้ครั้งก่อน “เจ้าเด็กนั่นหายไปไหนแล้วล่ะ ฮิลล์…” ไทเลอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน คำพูดนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้าย เสียงของฮิลล์ร้องโหยหวนเมื่อเปลวไฟสีมืดพุ่งเข้าใส่ร่างกายเขา เผาไหม้จนกลิ่นควันโชยไปทั่ว อีธานพยายามจะเข้าช่วยแต่ถูกฝูงค้างคาวขวางไว้ เสียงร้องของฮิลล์ดังสะท้อนในหัวของเอ็ดเวิร์ด… และแล้วน้ำตาไหลรินลงจากหางตา เสียงโวยวายของเอ็ดเวิร์ที่ดังไปทั้งบ้านโลนด์แลนด์ อลิสรีบผลักประตูเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากในห้อง กลิ่นอากาศภายในยังคงเย็นชืด ราวกับความฝันอันหนาวเหน็บยังคงหลงเหลืออยู่ เธอก้าวเข้ามาเงียบ ๆ แล้วหยุดลงข้างเตียง สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย มือเรียวค่อย ๆ เอื้อมแตะแผ่วเบาลงบนไหล่เขา “เอ็ดเวิร์ด…” เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นชื้น ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ความอ่อนล้าและความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในแววตาชัดเจนจนเธอแทบหายใจไม่ออก “ฝันร้าย… มันเหมือนจริงมากเกินไป…” น้ำเสียงเขาแหบพร่า แทบกระซิบออกมา อลิสไม่ได้ตอบอะไรในทันที เธอเพียงย่อตัวลงนั่งข้างเตียงอย่างช้า ๆ มือเล็กของเธอยื่นออกไปอบอุ่น อ่อนโยนแล้วกอบกุมมือเขาเอาไว้แน่น โดยไม่เอ่ยคำปลอบใจใด ๆ เพราะเธอรู้ดี… คำพูดบางคำ ไม่อาจเยียวยาได้เท่าการ “ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ นาย ” จริง ๆ มือของเขาสั่นน้อย ๆ ในมือของเธอ แต่อลิสยังคงจับไว้แน่น ราวกับจะส่งต่อความเข้มแข็งทั้งหมดที่เธอมีให้กับเขา เงียบงัน… แต่เต็มไปด้วยความหมาย เอฟเวิร์ดหันมามองใบหน้าเธอ ดวงตายังแดงก่ำ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว และนั่นเอง… คือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในเวลานี้ เช้าวันรุ่งขึ้น… แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านบางในห้องพักของเอ็ดเวิร์ด เขาลืมตาตื่นขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า แม้จะได้นอนทั้งคืน แต่ภาพในความฝันยังคงตามหลอกหลอน ดวงตาของเขาแดงก่ำ ทั้งจากการร้องไห้... และบางสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงภายใน อลิสยังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาเธอปิดสนิท หัวพิงผนังเหมือนเธอเผลอหลับไปโดยไม่ตั้งใจ เอ็ดเวิร์ดมองเธออยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอุ่นแต่ปวดหน่วงในอก เขายื่นมือออกไป ลูบเส้นผมของเธอเบา ๆ “อลิส…” เขาเรียกเสียงแผ่ว ดวงตาของเธอลืมขึ้นช้า ๆ พอเห็นว่าเอ็ดเวิร์ดปลอดภัย เธอก็ยิ้มออก แม้ใบหน้าจะยังเต็มไปด้วยความห่วงใย “นายฝันร้ายอีกแล้วใช่ไหม…” เขาพยักหน้าเบา ๆ “ผมเห็นพ่อถูกไทเลอร์เผา… เห็นทุกอย่างเหมือนมันเกิดขึ้นจริง” อลิสจับมือเขาไว้แน่น “แค่ฝันเท่านั้น นายยังมีเราอยู่ที่นี่นะ” ขณะนั้นเอง ร่างกายของเอ็ดเวิร์ดเริ่มสั่น แววตาเปลี่ยนเป็นวามาดเข้มอย่างรวดเร็ว แต่เสียงหัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัด "ไอ้หน้าขี้เก็กของนายอะ กับเสียงหัวใจไม่ไปทางเดียวกันเลยนะเอ็ดเวิร์ด " เสียงหัวเราะใสใสของอลิสดังข้างๆ เขาจนเธอลุกออกไปจากตรงนั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more