ในความมืดมิดของถ้ำใต้พิภพ เสียงลมหายใจของไทเลอร์ยังคงสม่ำเสมอ แม้จิตสำนึกของเขาจะล่องลอยอยู่ท่ามกลางความแค้น แต่แรงเวทดำที่หมุนวนอยู่รอบร่างยังคงทำหน้าที่หล่อเลี้ยงชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ของเขา รอบกายแท่นหินนั้น รายล้อมไปด้วยร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีชื่อ เสียงกระซิบแห่งเงามืดพึมพำเป็นจังหวะราวกับกำลังสวดเวท พลังงานสีเทาดำพวยพุ่งเป็นสายควันขึ้นจากพื้นถ้ำ
ท่ามกลางพวกนั้น ร่างหนึ่งยืนเด่นเป็นสง่า...
“ลูซีเรีย” — แวมไพร์หญิงบริสุทธิ์ที่ถูกปลุกชีพขึ้นมาใหม่ด้วยเวทดำของไทเลอร์ เส้นผมยาวสลวยสีเงินประกายเลือด ผิวซีดราวหิมะที่ไร้แสงอาทิตย์ และดวงตาสีม่วงเรืองรองซ่อนความหลอกหลอนเอาไว้ภายใน เธอแตะปลายนิ้วลงบนอากาศเบา ๆ พลังคลื่นความเย็นแผ่ซ่านจนผนังถ้ำแตกร้าวเป็นทางยาว
“สวัสดีค่ะนายท่าน...” เธอกระซิบพลางเดินวนรอบแท่นหินที่ไทเลอร์นอนอยู่
“ข้าได้ยินเสียงแค้นของท่านแม้แต่ในห้วงมิติความมืด ข้าจึงกลับมา.
