เสียงลมหายใจของปีศาจ
ท่ามกลางความมืดที่แน่นขนัด เสียงนาฬิกาโบราณที่ตั้งอยู่กลางโถงบ้านตีเวลา... ตึง... ตึง... ช้า ๆ ชวนขนลุก เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังมาจากด้านล่าง —ลูซีเรียยืนแน่นิ่งอยู่ข้างเตียงของอลิส ปลายนิ้วของเธอลูบผ่านไรผมของอลิสอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย แต่เบื้องหลังสัมผัสนั้นคือความอิจฉา ริษยา
“ฝันต่อไปเถิด ดอกไม้ที่ยังไม่บาน...” ลูซีเรียกระซิบ แววตาของเธอเย็นเยียบราวกระจกน้ำแข็ง
“เจ้าจะไม่มีวันตื่น จนกว่าเลือดหยดสุดท้ายของเจ้าจะกลายเป็นพลังของเขา…” เธอหันหลังช้า ๆ ผ้าคลุมสีม่วงเข้มพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว เสียงฝีเท้าเงียบสงัดของเธอดังก้องในความว่างเปล่าของบ้านที่กลายเป็นรังปีศาจ
เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง เงามืดที่เกาะตามเพดานและผนังเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง — เงาเหล่านั้นไม่ใช่แค่ค้างคาว หากแต่เป็น "เงาทมิฬ" ที่ถูกชุบชีวิตจากความเกลียดชังและคำสาปของอดีต มันเคลื
