ผู้นำของฝูงหมาป่า เขาระเบิดความโกรธออกมาอย่างรุนแรง ความเศร้าและความแค้นผสานกันเป็นคลื่นอารมณ์ที่ยากควบคุม โลนด์วูฟไม่อาจให้อภัยเอ็ดเวิร์ดได้อีกต่อไป เขากล่าวโทษว่าแวมไพร์หนุ่มคือคนที่นำอลิสเข้าสู่ความตาย ถ้าไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดระหว่างพวกเขา ถ้าเอ็ดเวิร์ดไม่เข้ามาผูกพันกับเธอ อลิสอาจยังมีชีวิตอยู่ โลนด์วูฟเห็นว่าสายสัมพันธ์นั้นไม่ใช่ความรัก แต่คือหายนะที่พรากน้องสาวเขาไปตลอดกาล
“เจ้าคือสาเหตุที่น้องข้าต้องตาย เอ็ดเวิร์ด...” โลนด์วูฟคำรามเสียงต่ำ ดวงตาแดงวาบด้วยโทสะ
“ข้า...ไม่เคยตั้งใจให้มันจบแบบนี้” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเสียงสั่น ความเสียใจที่ฝังลึกฉายชัดบนใบหน้า
“แต่เจ้าก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น! ความผิดของเจ้า ไม่มีคำแก้ตัวอีกแล้ว!”
นับจากวินาทีนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเผ่าพันธุ์ก็ไม่อาจเยียวยาได้อีก โลนด์วูฟสั่งถอนตัวจากกองกำลังพันธมิตรหมาป่า และประกาศตัดขาดความร่วมมือกับฝ่ายแวมไพร์โดย
