Hazal, günün ışıklarıyla kendini uyanmaya zorladı. Gözlerini açmadan önce, vücudunda yayılan ağrıyı hissetti. Her kası, her eklemi, dün gece yaşananların sessiz bir şahidi gibi sızlayıp duruyordu. Ama ağrıdan daha baskın olan, teninde hâlâ hissedilen o yabancı, rahatsız edici sıcaklığın yankısıydı. Ozan'ın dokunuşları, bir hayalet gibi, teninde geziniyordu.
Teninde bir ateş gibi yayılıyordu.
Yavaşça gözlerini açtı. Tavanı süsleyen altın varaklı süslemelere baktı. Sabah güneşi, ağır kadife perdelerin arasından süzülüp odayı yumuşak bir ışıkla doldurmuştu. Her şey aynıydı. Ama her şey sonsuza dek değişmişti.
Başını yastıktan kaldırdı ve yatağın diğer tarafına baktı. Boştu, buruşmuştu ve üzerine Ozan'ın erkeksi kokusu sinmişti.
Sonra gözleri, çarşafın üzerindeki küçük, kahverengiye çalan
