สวาทรักเพนท์เฮาส์

พวกมันยังไม่เข็ดสินะ

บรรยากาศภายในวิลล่าหรูริมหน้าผาบนเกาะพยัคฆ์คำรามตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าพรั่นพรึง

แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องผ่านบานกระจกใสเข้ามาทาบทับร่างเปลือยเปล่าของฝ้ายที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ หยดน้ำจากอ่างจากุซซี่ยังคงเกาะพราวตามผิวเนื้อนวลเนียนดูยั่วยวนพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องมองไม่วางตา แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากหน้าจอระบบคอมพิวเตอร์ข้างหัวเตียงกลับกะพริบถี่พร้อมเสียง ‘วี้ด... วี้ด...’ ที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท

"ชิ! พวกมันยังไม่เข็ดสินะ... กล้าดีเปรยหน้ามาถึงรังของกู!"

เรืองสบถคำรามในลำคอ นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนจากความหื่นกระหายเป็นความดุดันของนักล่าในชั่วพริบตา เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงพรางคว้ากางเกงยีนส์มาสวมอย่างรวดเร็ว มัดกล้ามแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักพยัคฆ์สั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะหยิบเอา "โซ่ทองเหลืองเส้นเล็ก" ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักหัวเตียงออกมา

"พี่เรือง... เกิดอะไรขึ้นคระ? แล้วพี่จะทำอะไรฝ้าย! อย่าทำแบบนี้เลยนะคระฝ้ายกลัว!"

ฝ้ายเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเครื่องพันธนาการในมือหนา เธอพยายามจะถอยหนีไปที่มุมเตียงแต่เรืองกลับคว้าข้อเท้าเรียวของเธอไว้มั่นด้วยพละกำลังมหาศาล

"มีแขกไม่ได้รับเชิญแอบขึ้นเกาะทางทิศใต้... กูต้องออกไปจัดการขยะพวกมันให้สิ้นซาก! เพื่อความปลอดภัยของมึงเองนะฝ้าย... มึงต้องอยู่นิ่งๆ บนเตียงนี้!"

เรืองพูดเสียงเย็นเยือกพลางล็อคกุญแจมือที่เชื่อมกับโซ่เข้ากับข้อเท้าของฝ้ายและยึดไว้กับเสาเตียงไม้แกะสลักอย่างแน่นหนา

"กูไม่อยากให้มึงวิ่งทะเล่อทะล่าออกไปให้พวกมันจับตัวได้เหมือนครั้งก่อน... อยู่ที่นี่ เป็นเด็กดีของกู แล้วกูจะกลับมาให้รางวัล!"

"แต่พี่เรือง... ล่ามฝ้ายไว้แบบนี้มันเกินไปนะคระ! ฝ้ายเป็นคนนะไม่ใช่สัตว์เลี้ยง!"

ฝ้ายร้องไห้โฮพยายามดิ้นรนจนโซ่ส่งเสียงดัง ‘เคร้ง... เคร้ง...’ เสียดสีกับผิวเนื้อนวลเนียนจนเริ่มขึ้นรอยแดงจางๆ

"ล่ามไว้น่ะดีแล้ว! มึงจะได้รู้ว่ามึงหนีกูไปไหนไม่ได้... และพวกมันก็ไม่มีวันเอาตัวมึงไปจากกูได้เหมือนกัน!"

เรืองก้มลงบดจูบที่ริมฝีปากสั่นระริกของเธออย่างรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เป็นจูบที่แทนคำสั่งและการครอบครองอย่างเด็ดขาด

"รออยู่ตรงนี้... ถ้ากูกลับมาแล้วเห็นว่ามึงดื้อดึงจนโซ่เป็นรอย... กูจะลงโทษมึงให้หนักกว่าที่มึงเคยโดนร้อยเท่า!"

เรืองคว้ามีดเดินป่าคู่ใจและสนับมือเหล็กหายลับออกไปในความมืด ทิ้งให้ฝ้ายนอนสะอื้นไห้อยู่กลางเตียงกว้างเพียงลำพัง ความเงียบของป่ารอบวิลล่าทำให้น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ฝ้ายพยายามขยับตัวแต่โซ่ที่ข้อเท้ากลับรั้งเธอไว้แน่น ความรู้สึกเหมือนเป็นนกน้อยในกรงทองที่แสนจะโหดร้ายมันช่างบีบคั้นหัวใจ แต่ลึกๆ เธอก็รู้ว่านี่คือวิธีปกป้องที่ดิบเถื่อนที่สุดของพยัคฆ์ร้ายคนนี้

เวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์ เสียงการปะทะดังแว่วมาตามลมทะเลที่พัดกระโชก เรืองเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สามคนที่แอบลอบขึ้นเกาะมาหมายจะล้างแค้นให้วิทย์ เขาไม่ใช้ปืนตามคำสั่งที่เขาให้ไว้กับตัวเองในใจ แต่เลือกที่จะใช้กำปั้นและชั้นเชิงนักล่าบดขยี้พวกมันทีละคน เสียงกำปั้นกระทบเนื้อ ‘ปึก! ปึก!’

และเสียงกระดูกหักดังสลับกับเสียงร้องโอดโว้ย เรืองรัวหมัดใส่ศัตรูอย่างบ้าคลั่ง รอยสักพยัคฆ์ที่แผ่นหลังดูราวกับจะขยับเขยื้อนตามจังหวะการสังหารที่ไร้อาวุธร้ายแรง

จนกระทั่งประตูห้องนอนหรูถูกเปิดออกอย่างแรงอีกครั้ง!

เรืองเดินเข้ามาในสภาพเหงื่อท่วมตัว แผงอกล่ำเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยขีดข่วนจากการต่อสู้ นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาพุ่งตรงไปที่เตียงพรางใช้กุญแจไขโซ่ออก แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ เรืองคว้าข้อมือทั้งสองข้างของฝ้ายชูขึ้นเหนือหัวแล้วกดทับร่างบางไว้ด้วยมัดกล้ามแกร่งที่ร้อนระอุราวกับไฟนรก

"พวกมันหมอบราบคาเท้ากูไปหมดแล้วฝ้าย... คราวนี้เหลือแต่มึงกับกู... และบทลงโทษที่มึงทำหน้าเศร้าใส่กูตอนกูจะออกไปทำงาน!"

เรืองคำรามลั่นพลางจัดการกระชากผ้าห่มที่ปกปิดร่างเปลือยของฝ้ายออก นัยน์ตาของเขาจ้องมองกุหลาบงามที่ยังคงสั่นระริกจากการรอคอยด้วยความหิวโหยยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

เขาไม่รอช้าที่จะควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนขยายใหญ่จนถึงขีดสุดจากการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้นมา

เขาจ่อความยิ่งใหญ่เข้าที่ปากทางรักที่ฉ่ำเยิ้มและบวมเป่งจากการรุกรานมาทั้งวัน เรืองจับสะโพกบางไว้มั่นก่อนจะโถมแรงกระแทกความต้องการเข้าไปจนสุดโคนทางรักในจังหวะเดียวจนหัวเตียงไม้สั่นสะเทือน

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องรุนแรงยิ่งกว่าพายุทะเล เรืองกระแทกกระทั้นใส่ฝ้ายอย่างบ้าคลั่งราวกับจะระบายอารมณ์ดิบที่คั่งค้างลงบนร่างกายเธอ ฝ้ายกรีดร้องลั่นร่างกายบิดเกร็งสะท้านเมื่อถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงทรวงอก ท่วงท่าที่ดุดันทำให้โซ่ที่เพิ่งถูกถอดออกกระแทกกับขอบเตียงดัง

‘เคร้ง! ปึก! ปึก!’

สอดประสานไปกับเสียงครางระงมที่เปี่ยมไปด้วยความเสียวซ่านและหวาดกลัว

"อ๊าาาา! พี่เรือง... แรงไปแล้วคระ... ฝ้ายจะขาดใจแล้ว! ฮึก... เสียวคระผัวขา!"

ฝ้ายครางอ้อนวอนแต่กลับสะบัดสะโพกรับแรงกระแทกอย่างถึงพริกถึงขิงตามสัญชาตญาณที่ถูกเขาปลุกเร้ามาตลอดทาง

"ขาดใจก็ตายคากูกี่รอบแล้วมึงน่ะ! มึงต้องจำไว้ว่าชีวิตมึงเป็นของกู... ของพยัคฆ์อย่างกูคนเดียว!"

เรืองคำรามลั่นพลางเน้นจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงจนร่างกำยำกระตุกเกร็งอย่างต่อเนื่อง เขาปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นที่ฉีดพล่านเข้าสู่กายสาวจนล้นทะลักออกมาอาบผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดท่ามกลางแสงจันทร์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า

เรืองซบหน้าลงกับอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหว หอบหายใจรดรินใส่กันท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืนที่เหลือเพียงเสียงคลื่น

"พรุ่งนี้... กูจะพามึงไปดูสภาพพวกมัน... มึงจะได้รู้ว่ากูทำได้ทุกอย่างเพื่อเก็บมึงไว้ใต้ร่างกูแบบนี้ตลอดไป"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นสะท้อน เธอรู้ดีว่าในกรงทองแห่งนี้... เธอไม่มีวันหลุดพ้นจากพันธนาการรักและความห่วงใยที่แสนจะป่าเถื่อนของพยัคฆ์ร้ายคนนี้ได้เลยชั่วนิรันดร์...