สวาทรักเพนท์เฮาส์

เนกไท

แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าเหนือเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่สะท้อนกับเหงื่อที่โซมกายของคนทั้งคู่

เรืองไม่ปล่อยให้ฝ้ายได้พักหายใจแม้แต่นาทีเดียวหลังจากศึกหนักในห้องครัว นักล่าหนุ่มจอมหึงหวงจัดการโยนร่างบอบบางที่แดงช้ำไปทั้งตัวลงบนฟูกนุ่มที่เปียกชื้น ฝ้ายที่บัดนี้สติเริ่มเลอะเลือนพยายามจะตะเกียกตะกายหนีไปที่หัวเตียงด้วยความหวาดกลัวในอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับของเขา แต่กลับถูกมือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามคว้าข้อเท้าเอาไว้แล้วกระชากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างดุดัน

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้อง... พอเถอะนะคระ ฝ้ายเจ็บจนจะขาดใจตายอยู่แล้วจริงๆ"

ฝ้ายสะอื้นไห้จนตัวโยน ร่างกายของเธอระบมไปหมดทุกสัดส่วนจากการถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด เธอพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาจากอสูรหนุ่มที่เธอรัก แต่ดูเหมือนว่าในเวลานี้ เรืองจะกลายเป็นนักล่าผู้กระหายกามารมณ์ที่ไม่มีคำว่าปรานีอยู่ในหัวเลยแม้แต่นิดเดียว

"มึงยังตายไม่ได้ฝ้าย! เพราะกูยังลงโทษมึงไม่หนำใจเลย! มึงรู้ไหมว่าตอนที่มึงส่งยิ้มระริกรี้ให้ไอ้หน้าจืดนั่น ใจกูมันเหมือนโดนไฟเผาจนมอดไหม้... และคืนนี้กูก็จะใช้ร่างกายมึงเนี่ยแหละดับไฟในใจกูให้หมด!"

เรืองคำรามพลางกระชากเนกไทผ้าไหมสีเข้มที่ทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา เขาจัดการรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของฝ้ายขึ้นไปผูกไว้กับหัวเตียงไม้มะฮอกกานีอย่างรวดเร็วและแน่นหนาจนฝ้ายดิ้นไม่หลุด

"พี่เรือง! อย่าคระ... อย่ามัดฝ้ายแบบนี้ ฝ้ายกลัว..."

ฝ้ายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พันธนาการจากเนกไทที่รัดตึงทำให้เธอต้องแอ่นอกอวบอิ่มชูชันขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ท่าทางที่เสียเปรียบนี้ยิ่งทำให้เธอดูยั่วยวนในสายตาของนักล่าหนุ่มจนเขาแทบจะคลั่ง

"มัดไว้นี่แหละมึงจะได้ไม่ต้องดิ้นหนีไปไหนอีก! คืนนี้มึงต้องรองรับอารมณ์กูจนกว่าแสงอาทิตย์จะส่องหน้า!"

เรืองแสยะยิ้มร้าย แววตาของเขาเต็มไปด้วยไฟสวาทที่ไม่มีวันมอดดับ เขาจัดการแยกขาเรียวของฝ้ายออกกว้างจนสุดก่อนจะขึ้นคร่อมทับ ร่างกายกำยำที่มีรอยสักเด่นชัดกดทับลงมาจนฝ้ายรู้สึกถึงความร้อนระอุจากแผงอกล่ำที่บดเบียดกับทรวงอกนุ่ม

เรืองเริ่มบทเรียนครั้งใหม่ด้วยการซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียทุกรอยแดงช้ำที่เขาจงใจกัดฝากไว้ มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นเต้าอวบอิ่มอย่างเมามันจนฝ้ายต้องบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง เพราะข้อมือที่ถูกมัดทำให้เธอไม่สามารถปัดป้องหรือโอบกอดเขาได้ มีเพียงความรู้สึกดิบเถื่อนที่ถูกยัดเยียดให้เท่านั้นที่เธอต้องน้อมรับอย่างจำนน

"อ๊ะ! พี่เรือง... แรงไปแล้ว... ฝ้ายเสียว... อื้อออ... ฝ้ายจะเป็นของพี่คนเดียว!"

เสียงครางระงมของฝ้ายยิ่งทำให้เรืองได้ใจ เขาจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาถูไถกับกุหลาบงามที่แดงก่ำและช้ำชอก สัมผัสจากความยิ่งใหญ่ที่เสียดสีซ้ำๆ ท่ามกลางพันธนาการทำให้น้ำหวานหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย จนในที่สุดเขาก็โถมแรงกระแทกความต้องการเข้าไปในคราวเดียวจนสุดโคนทางรัก

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงหัวเตียงที่สั่นไหวระรัวดังสนั่นไปทั่วห้องนอน ฝ้ายกรีดร้องลั่นร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงในท่าที่เสียเปรียบที่สุด ความลึกซึ้งที่เขายัดเยียดเข้ามามันจุกจนเธอพูดไม่ออก มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยความซาบซ่านปนทรมานอย่างถึงที่สุด

"อ๊าาาา! พี่เรือง! มันจุก... ฮึก... ฝ้ายจุกคระ! ผัวขา... แรงอีก... เอาฝ้ายให้ตายไปเลย!"

"ร่านนักนะมึง! ปากบอกไม่ไหวแต่ข้างล่างตอดกูจนจะขาดอยู่แล้ว!"

เรืองคำรามลั่นพลางซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับพายุทอร์นาโด

'ตับ ตับ ตับ!'

ทุกจังหวะที่เขากระแทกลงมามันเน้นย้ำความหึงหวงและความเป็นเจ้าของที่รุนแรง เขาถอนกายออกมาจนเกือบสุดทิ้งไว้เพียงส่วนหัวให้เกี่ยววนอยู่ตรงจุดกระสันก่อนจะโถมแรงกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ จนฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของนักล่าจอมโหด

เขาจับร่างของฝ้ายให้พลิกคว่ำหมอบคลานทั้งที่ข้อมือยังถูกมัดไว้กับหัวเตียง ท่าทางที่โก้งโค้งอย่างน่าอายทำให้เรืองเห็นความสาวที่แดงก่ำชัดเจน

เขาไม่รอช้าที่จะรุกรานจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง เสียงเนื้อกระทบกันปนเสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วเพนท์เฮาส์หรู เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็ง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบฟูกนอนที่เปียกชุ่ม

"ครางชื่อกูฝ้าย! ครางออกมาว่ามึงเป็นเมียใคร!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางโน้มตัวลงไปขบกัดแผ่นหลังเนียนอย่างแรง

"อ๊าาา! พี่เรือง... ผัวขา... ฝ้ายเป็นของพี่เรือง... ของพี่เรืองคนเดียว!"

ฝ้ายร้องระงมสติของเธอเลือนหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ราตรีกาลข้ามผ่านเข้าสู่ช่วงรุ่งสาง แต่ไฟสวาทบนเตียงกว้างยังคงลุกโชน เรืองจัดหนักให้ฝ้ายทุกลีลาท่าทางกลางพันธนาการเนกไท

จนรุ่งเช้ามาเยือนแต่นักล่าจอมหึงก็ดูเหมือนจะยังไม่ยอมหยุดมือลงง่ายๆ เลย...