สวาทรักเพนท์เฮาส์

ฝักบัวสีทองเหลืองอร่าม

สายน้ำอุ่นจากฝักบัวสีทองเหลืองอร่ามไหลรินลงกระทบกับผิวเนื้อนวลเนียนของฝ้ายที่บัดนี้ไร้อาภรณ์ปกปิด

ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอยู่ภายใต้อ้อมกอดแกร่งของเรือง

ชายหนุ่มอุ้มเธอเข้ามาในห้องน้ำหรูผนังหินอ่อนที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง กลิ่นอายของสบู่หอมฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่มันกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวรักที่ยังคงอวลอยู่ตามร่างกายของคนทั้งคู่ได้จากศึกหนักก่อนหน้านี้บนโต๊ะอาหารหินอ่อนที่เพิ่งจบลงไปไม่ถึงสิบนาที

เรืองวางร่างที่อ่อนระทวยของฝ้ายลงบนขอบอ่างจากุซซี่ขนาดยักษ์ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองหยดน้ำที่ไหลผ่านทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ไล่ลงไปจนถึงหน้าท้องแบนราบและรอยแดงตามขาหนีบที่เขาเป็นคนฝากเอาไว้

"พี่เรือง... ฮึก... พอเถอะนะคระ ฝ้ายเจ็บ... ฝ้ายจะยืนไม่ไหวแล้วจริงๆ"

ฝ้ายเอ่ยเสียงพร่าพยายามซบหน้าลงกับแผงอกล่ำที่มีหยดน้ำเกาะพราว รอยสักพยัคฆ์ที่ซอกคอหนาดูเข้มขึ้นเมื่อเปียกน้ำ ยิ่งเพิ่เขาจัดการฉุดกระชากร่างบางลงมาในอ่างแล้วกดเธอลงบน

"ยืนไม่ไหวก็ไม่ต้องยืน! เพราะกูจะให้มึงนอนถ่างขาให้กูเอาในน้ำเนี่ยแหละ! มึงดื้อกับกู มึงทำกูคลั่ง มึงต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด!"

เรืองคำรามข้างหู เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ เขาจัดการฉุดกระชากร่างบางลงมาในอ่างแล้วกดเธอลงบนหมอนรองศีรษะริมอ่าง สัมผัสของน้ำอุ่นตัดกับความรุ่มร้อนของฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านทำให้ฝ้ายสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

มือหนาของเรืองเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนที่เปียกชื้น เขาจงใจใช้นิ้วแกร่งเขี่ยจุดอ่อนไหวท่ามกลางสายน้ำอุ่น สัมผัสที่เสียดสีอย่างหนักหน่วงทำเอาฝ้ายต้องเบิกตากว้างและแอ่นสะโพกขึ้นรับอย่างลืมตัว

"อ๊ะ! พี่เรือง... อย่าแกล้งฝ้ายเลย ฝ้ายเจ็บไปหมดแล้วคระ"

ฝ้ายประท้วงเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วร้ายรุกรานลึกเข้าไปในความสาวที่แดงก่ำและชุ่มโชกไปด้วยน้ำหวานและน้ำอุ่นที่ไหลวนรอบกาย

"เจ็บเหรอ เจ็บสิมึงจะได้จำ! รูมึงตอดนิ้วกูถี่ขนาดนี้ยังจะมาปากดีบอกว่าพออีกเหรออีตัวดี!"

เรืองเหยียดยิ้มร้าย เขาจงใจใช้ขาแกร่งแยกเรียวขาของฝ้ายออกกว้างจนสุดกึ่งกลางน้ำ เผยให้เห็นกุหลาบงามที่ยังคงฉ่ำเยิ้มและบวมเป่งจากการถูกรุกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ดูสิ... รูมึงอ้า..ต้อนรับกูขนาดนี้ ท่าทางจะอยากโดนกูจัดหนักในน้ำจนตัวสั่นเลยล่ะสิ!"

คำพูดหยาบโลนของเรืองทำให้น้ำตาของฝ้ายไหลพรากออกมาอีกครั้ง เธออับอายจนต้องเอามือปิดหน้า แต่เรืองกลับกระชากข้อมือเธอออกแล้วตรึงไว้กับขอบอ่างหินอ่อน

"มองกูฝ้าย! มองดูว่าผัวมึงคนนี้จะยัดเยียดความยิ่งใหญ่ให้มึงยังไง!"

เรืองไม่รอช้า เขาจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดซึ่งบัดนี้มันขยายใหญ่จนน่ากลัวขึ้นมาถูไถกับจุดอ่อนไหวท่ามกลางสายน้ำอุ่น ความร้อนระอุของมันสู้กับความอุ่นของน้ำได้อย่างเหลือเชื่อ เขาจงใจบดบี้ส่วนหัวหยักบานฉ่ำลงบนจุดกระสันของเธอซ้ำ ๆ จนฝ้ายครางระงมพรางสะอื้นไห้ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อความป่าเถื่อนของเขาอย่างห้ามไม่ได้ แม้ในใจจะตัดพ้อที่เขาช่างใจร้ายหึงหวงไม่เข้าเรื่อง

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงน้ำกระฉอกล้นขอบอ่างดังลั่นห้องน้ำ เรืองกระแทกความยิ่งใหญ่เข้าไปในคราวเดียวจนสุดทางรัก ฝ้ายกรีดร้องระงม ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงในท่าที่น้ำเข้าช่วยหล่อลื่น ความเสียวซ่านจู่โจมจนเธอต้องจิกไหล่แกร่งของเขาจนเลือดซิบผสมไปกับหยดน้ำ

"อ๊าาาา! พี่เรือง! มันจุก... ฮึก... ฝ้ายจุกคระ! เบา... เบาลงหน่อย"

"เบาเหรอ กับเมียร่าน ๆ ที่แอบไปยิ้มระรื่นให้ชายอื่น กูไม่มีคำว่าเบาให้หรอก!"

เรืองเริ่มซอยสะโพกด้วยจังหวะที่โหดดิบและหื่นกระหายที่สุด เขาถอนกายออกมาจนเกือบพ้นแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รวดเร็วทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของพยัคฆ์หนุ่มขี้หวง น้ำในอ่างกระเพื่อมไหวรุนแรงจนล้นออกมาด้านนอกเปียกปอนพื้นหินอ่อนไปหมด

เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาอยู่ในท่า 'ลิงอุ้มแตง' ท่ามกลางสายน้ำ เรืองอุ้มร่างบางขึ้นมาให้ขาเรียวเกี่ยวเอวหนาไว้มั่น สองเต้าอวบอิ่มชูชันโผล่พ้นน้ำกระเพื่อมไหวตามแรงขยับดูยั่วยวนจนเรืองต้องก้มลงไปดูดดึงอย่างรุนแรง ฝ้ายครางเสียงหลง

มือเรียวโอบรอบคอแกร่งจิกเล็บลงบนหลังเขาเพื่อระบายความสยิวที่พุ่งทะยานจนแทบสิ้นสติ น้ำอุ่นที่ไหลวนรอบกายยิ่งกระตุ้นความรู้สึกให้ไวขึ้นเป็นเท่าตัว ทุกจังหวะที่เขากระแทกสวนขึ้นมามันช่างลึกซึ้งและหนักหน่วงจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทะลายลง

"พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรง ๆ... ฝ้ายเป็นของพี่เรืองคนเดียว!"

เมื่อโดนปลุกเร้าท่ามกลางสายน้ำที่เร้าอารมณ์ ฝ้ายก็ลืมความอายจนหมดสิ้นเธอพ่นคำยั่วยวนที่เรืองชอบที่สุดออกมา

"เออ! มึงเป็นของกู! ของกูคนเดียวอีตัวดี!"

เรืองคำรามลั่นเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะที่หนักหน่วงที่สุด เขาจัดการจับเธอพลิกคว่ำหมอบคลานกับขอบอ่างจากุซซี่แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ เสียงเนื้อกระทบกันปนเสียงน้ำดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเพนท์เฮาส์

เรืองยิ่งได้ใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกห้องน้ำที่ดูพร่ามัวไปด้วยไอน้ำ เห็นภาพตัวเองกำลังควบขับร่างบางอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดเขาก็กระชากเอวบางเข้าหาตัวแล้วกระแทกเน้น ๆ เป็นจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวท่ามกลางสายน้ำที่โอบล้อม

เรืองฟุบหน้าลงกับไหล่เนียน หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วง ท่ามกลางหยาดน้ำตาของฝ้ายที่ไหลพรากออกมาด้วยความสุขสมจนล้นอก

"จำไว้นะฝ้าย... รูมึงมีไว้ให้กูคนเดียว ใครหน้าไหนมาแตะมึงต้องโดนหนักกว่านี้สิบเท่า!"

เรืองกระซิบเสียงพร่าพลางขบเม้มใบหูของเธออย่างรุนแรง ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าพยัคฆ์ร้ายตัวนี้ไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่าย ๆ และบทเรียนแห่งความหึงหวงนี้จะสลักลึกอยู่ในใจเธอไปอีกนานแสนนาน

สายน้ำในอ่างยังคงไหลวนต่อไป เช่นเดียวกับไฟสวาทของเรืองที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมอดดับลงได้ง่าย ๆ เรืองอุ้มฝ้ายที่สลบไสลพาดบ่าก้าวออกจากห้องน้ำมุ่งหน้าไปที่เตียงนอนอีกครั้ง ความรุ่มร้อนในกายเขายังคงคุกรุ่น แม้ร่างบางจะชอกช้ำเพียงใด

แต่พยัคฆ์ร้ายอย่างเขาก็ยังคงโหยหาและอยากจะกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งสวาทนี้ตลอดกาล คืนนี้ยังอีกยาวไกล และฝ้ายต้องชดใช้ความผิดที่ทำความหึงของเขาพุ่งพล่านด้วยร่างกายของเธอเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่ารุ่งเช้าจะมาถึง