สวาทรักเพนท์เฮาส์

ฝ้ายเสียว

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกตั้งไว้เพียงยี่สิบองศาไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิภายในห้องนอนใหญ่ลดลงได้เลย เมื่อเพลิงสวาทของเรืองยังคงลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

นักล่าหนุ่มจอมหึงหวงเหวี่ยงร่างบอบบางที่เปียกชื้นของฝ้ายลงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์อย่างไม่ปรานี ร่างบางกระเด้งไปตามแรงสปริงก่อนจะพยายามตะเกียกตะกายหนีไปที่หัวเตียงด้วยความหวาดกลัว แต่กลับถูกมือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามคว้าข้อเท้าเอาไว้แล้วกระชากกลับมาอยู่ใต้ร่างอย่างรวดเร็วและดุดัน

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายไม่ไหวแล้วคระ ฝ้ายเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วจริงๆ"

ฝ้ายสะอื้นไห้จนตัวโยน ร่างกายของเธอแดงก่ำไปทุกสัดส่วนจากการถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด เธอพยายามอ้อนวอนขอความเมตตาจากชายที่เธอรัก แต่ดูเหมือนว่าในเวลานี้ เรืองจะกลายเป็นนักล่าผู้กระหายเลือดที่ไม่มีคำว่าปรานีอยู่ในพจนานุกรม

"มึงเจ็บร่างกาย แต่มึงรู้ไหมว่าใจกูเจ็บยิ่งกว่าตอนเห็นมึงระริกระรี้กับไอ้หน้าจืดนั่น!"

เรืองตะคอกใส่หน้าเธอ

เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยโทสะที่ยังคุกรุ่นไม่จางหาย เขากดข้อมือเล็กทั้งสองข้างลงกับฟูกนุ่มจนฝ้ายดิ้นไม่หลุด นัยน์ตาคมกริบของนักล่าจอมโหดจ้องมองเรือนร่างเปลือยเปล่าของเหยื่อสาวด้วยความหื่นกระหาย

"คืนนี้ถ้ากูยังไม่อิ่ม มึงก็อย่าหวังว่าจะได้หลับตาลงฝ้าย! กูจะเอาให้มึงจำจนวันตายว่ารูมึงมีไว้รองรับแค่ความยิ่งใหญ่ของกูคนเดียว!"

คำหยาบโลนที่หลุดออกมาทำเอาฝ้ายใจสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

เรืองไม่รอช้าเขาซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียน้ำหยดสุดท้ายที่เกาะอยู่ตามผิวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจที่ติดขัด มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปบีบเค้นความสาวที่บวมเป่งจากการรุกรานในห้องน้ำอย่างรุนแรงจนฝ้ายต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านผสมปนเปไปกับความเจ็บปวด

"อ๊ะ! พี่เรือง... อย่าคระ... ฝ้ายเสียว... ฝ้ายจะขาดใจแล้วจริงๆ"

"ขาดใจไปเลย! แตกคาอกกูเนี่ยแหละ!"

เรืองสบถก่อนจะจัดการแยกขาเรียวของเธอออกกว้างกว่าเดิมจนเห็นร่องรอยการรุกรานที่แดงช้ำชัดเจน เขาจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาถูไถกับรอยแยกที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักและหยาดน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย สัมผัสที่เสียดสีอย่างดิบเถื่อนทำเอาฝ้ายต้องแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมอาย แม้ปากจะบอกว่าไม่ไหวแต่ร่างกายกลับตอบสนองความหึงของนักล่าหนุ่มอย่างน่ารังแก

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงัด เรืองกระแทกกระทั้นความต้องการเข้าหาเธอในคราวเดียวจนสุดโคน ฝ้ายเบิกตากว้างร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงท้องน้อย ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาในกายเธอจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลายลงในพริบตา ความยิ่งใหญ่ที่รุกรานเข้ามาซ้ำๆ ทำให้เธอแทบจะสำลักความสุขสมที่ปนไปด้วยความทรมาน

"อ๊าาาา! พี่เรือง! มันจุก... ฮึก... ผัวขา... ฝ้ายจุกคระ! เบาลงหน่อย... ฝ้ายเจ็บ"

"เบาเหรอ? มึงทำกูคลั่งขนาดนี้ยังกล้าขอให้กูเบาอีกเหรอฝ้าย!"

นักล่าจอมโหดไม่ฟังคำขอร้อง เขาเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบราวกับสัตว์ป่าขย้ำเหยื่อ เขาถอนกายออกมาจนเกือบสุดทิ้งไว้เพียงส่วนหัวให้เกี่ยววนอยู่ตรงปากทางรักเพื่อแกล้งให้เธอทรมานเล่น ก่อนจะโถมแรงกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รวดเร็วและรุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของอสูรหนุ่มขี้หวง

เสียงครางระงมของฝ้ายประสานไปกับเสียงเตียงนอนที่สั่นไหวตามจังหวะกระแทกกระทั้น เรืองใช้มือทั้งสองข้างบีบเค้นเต้าอวบอิ่มอย่างเมามัน จนน้ำนมแทบจะไหลออกมาซึมตามรอยแดงที่เขาจงใจกัดไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาอยู่ในท่าคลานเข่าแล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ มือหนาจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงปานจะหลอมละลาย

รสจูบที่ปนไปด้วยคาวรัก หยาดเหงื่อ และหยาดน้ำตาทำให้ฝ้ายแทบจะสิ้นสติ ทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้าออกมันรุนแรงจนเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเพนท์เฮาส์ชั้นหกสิบห้า

"ดูในกระจกสิฝ้าย! ดูว่าตอนนี้เมียที่แสนดีของกูกำลังร่านขนาดไหน มึงแอ่นรับกูเหมือนโหยหาของกูมาทั้งชีวิต!"

เรืองกระซิบบอกข้างหูด้วยน้ำเสียงพร่ามัวพลางกระแทกเน้นๆ ไปที่จุดกระสันจนฝ้ายตัวสั่นงันงก ขาเรียวสั่นพั่บๆ จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"อ๊าาา! พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรงๆ... ฝ้ายจะเป็นของพี่คนเดียว!"

เมื่อความหึงหวงเปลี่ยนเป็นไฟสวาทที่เผาผลาญจนสติกระเจิง ฝ้ายก็พ่นคำยั่วยวนที่นักล่าหนุ่มชอบที่สุดออกมาอย่างลืมความอับอาย

"เออ! มึงเป็นของกู! ใครหน้าไหนมาแตะมึงกูจะฆ่ามันทิ้งให้หมด!"

เรืองคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ปกป้องอาณาเขต เขาเร่งจังหวะการควบขับเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของฝ้ายโยกคลอนไปตามแรงกระแทกมหาศาล

ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดจนโลกทั้งใบของฝ้ายกลายเป็นสีขาวโพลน เธอรู้สึกถึงแรงกระตุกเกร็งจากภายในก่อนจะปลดปล่อยน้ำหวานออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นักล่าอย่างเรืองกลับยังไม่ยอมหยุด

เขาจับร่างที่อ่อนระทวยของเธอให้หันหน้ากลับมาหาเขาในท่าที่ขาคู่สวยเกี่ยวกระหวัดเอวหนาไว้มั่น เรืองโถมแรงกระแทกสวนขึ้นไปจากด้านล่างอย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง

'พั่บ พั่บ พั่บ!'

ทุกจังหวะเน้นย้ำความหึงหวงและความรักที่รุนแรงจนเกินจะเยียวยา

เขาจัดการซอยสะโพกเป็นจังหวะสุดท้ายที่เร็วรี่จนมองแทบไม่ทัน ก่อนจะคำรามออกมาสุดเสียงแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริก

เรืองฟุบหน้าลงกับอกนุ่ม หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อไหลซึมตามรอยสักพยัคฆ์ที่บัดนี้ดูทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

"จำไว้นะฝ้าย... ถ้ากูเห็นมึงยิ้มให้ใครอีก กูจะขังมึงไว้ในห้องนี้แล้วเอาให้มึงเดินไม่ได้ไปทั้งชีวิต!"

ฝ้ายได้แต่สะอื้นไห้เบาๆ ในอ้อมกอดของนักล่าจอมโหด เธอรู้ดีว่ากรงทองแห่งสวาทนี้มันช่างเร่าร้อนและรุนแรงจนเธอไม่มีวันดิ้นรนหนีไปไหนได้เลย คืนนี้ยังอีกยาวไกล และเรืองก็ดูเหมือนจะเริ่มกลับมาแข็งขึงขึ้นมาอีกรอบเพื่อประกาศศักดาความเป็นเจ้าของในตัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่ารุ่งสางจะมาถึง...